Rebelle

H ταινία Rebelle, βγήκε στις αίθουσες το 2012, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Καναδού Kim Nguyen –ύστερα από σχεδόν δέκα χρόνια προετοιμασίας. Μιλάμε σίγουρα για μια ταινία δραματική, εδώ, στην πολιτισμένη Ευρώπη τουλάχιστον, την ονομάζουμε δραματική. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα στόρι που για μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Αφρικής είναι απλά η ζωή του.

warwitch_aΗ υπόθεση είναι, στην πραγματικότητα, μια μίξη αληθινών ιστοριών, και  έχει ως εξής: Η Κομόνα είναι δώδεκα χρονών και ζει σε μια Αφρικανική χώρα. Κατά τη διάρκεια ενός εμφύλιου πολέμου οι Αντάρτες απαγάγουν παιδιά -μαζί και την Κομόνα- και τα κάνουν στρατιώτες-αντάρτες.  Έτσι, η ταινία παρακολουθεί στενά τη ζωή της Κομόνα από τη στιγμή της αρπαγής της μέχρι αυτή της τελικής της απελευθέρωσης. Η ιστορία λαμβάνει χώρα κυρίως στη ζούγκλα, που είναι γεμάτη από τα φαντάσματα-αποκυήματα μιας μπουκωμένης με παραισθησιογόνα, ενοχικής φαντασίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών, η ζωή της Κομόνα και των άλλων παιδιών έχει αποκτήσει μια νέα κανονικότητα, στην οποία ναρκωτικά, θάνατος, εξάντληση , μαγεία αλλά και έρωτας συμπρωταγωνιστούν. Και σε ένα τέτοιο πλαίσιο η αρπαγή εναλλάσσεται με εκούσια συμμετοχή και πάλι αρπαγή. Με λίγα λόγια, κανείς δε μπορεί να φύγει επειδή απλά το θέλει, αλλά είναι δύσκολο ακόμα και να το θελήσει. Η πλειοψηφία των παιδιών στρατιωτών ορφάνεψαν με την αρπαγή τους, είτε από όπλα που εξαναγκάστηκαν να υψώσουν οι ίδιοι στους γονείς τους, είτε από αυτά που τα κράτησαν χέρια ανταρτών. Έτσι πολλά από αυτά τα παιδιά, δεν έχουν καν που αλλού να πάνε.

Το Rebelle όμως, δεν είναι απλά η ζωή μιας μικρής που την απήγαγαν κάποιοι αντάρτες. Είναι και μια μικρή σύσταση (που φυσικά έχει ξαναγίνει) με την Αφρικανική κουλτούρα. Και είναι πολύ εύστοχος και αφοπλιστικός ο τρόπος με τον οποίο ο Kim Nguyen μας συστήνει  με ένα μέρος των  θεσμών, των ηθών και των εθίμων, της κουλτούρας αυτής.   Έτσι στην πορεία της ταινίας, μεταξύ των άλλων,  βλέπει κανείς: τη γενικότερη σκληραγώγηση και αντοχή, την ιερότητα της μαγείας, διάφορα έθιμα,  καθώς και τη δίωξη των Αλμπίνων. Σε ορισμένες Αφρικανικές χώρες, οι Αλμπίνοι ζουν σε δικά τους «χωριά» και φυλάσσονται από τον στρατό, προκειμένου να επιζήσουν από «τους υπόλοιπους», οι οποίοι θεωρούν τα άκρα των Αλμπίνων κατάλληλα για μαγεία. Όλα αυτά τα στοιχεία όμως, -κι αυτό είναι πολύ σημαντικό-, παρουσιάζονται χωρίς ίχνος λογοκρισίας ή προπαγάνδας. Απλά παρατίθενται μέσα από τα μάτια και το στόμα μιας δωδεκάχρονης που έχει μεγαλώσει εκεί.

Κατά τα άλλα, η μουσική της ταινίας αγκαλιάζει σα γάντι τις σκηνές και γαργαλάει τα αυτιά. Ενώ το καστ είναι αρκετά καλό. Παρόλο που τα περισσότερα παιδιά που παίζουν είναι παιδιά που ζούσαν στο δρόμο και δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση με την υποκριτική, η ταινία κατάφερε να σαρώσει δέκα βραβεία, μεταξύ των οποίων και αυτά των καλύτερης πρωταγωνίστριας αλλά και συμπρωταγωνιστή.

Σαν επίγευση αφήνει έναν προβληματισμό για το χάσμα «των δύο κόσμων», και εκκινεί μια διαδικασία επανεξέτασης των δεδομένων, των απλών και των αυτονόητων των δυτικών κοινωνιών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s