Η Συμμορία των Παπαγάλων και το νόημα της ζωής

Είναι κάμποσος καιρός τώρα, όπου στην αμυγδαλιά έξω από το μπαλκόνι μου, αρχίνησε να συχνάζει μια συμμορία από καμιά δεκαριά μεγάλους πράσινους παπαγάλους. Σαν τους είδα για πρώτη φορά, εξεπλάγην, αφού δεν είναι και το πιο σύνηθες πράγμα που μπορείς να παρατηρήσεις έξω από το σπίτι σου, όταν μάλιστα μένεις σε πόλιν. Και πού να ήξευρα ότι αυτή η έκπληξίς μου θα ήτο μόνον η αρχή.

GParakeets-b1-TXΉτο Φλεβάρης, όταν μια μέραν εκοίταξα έξω από το παράθυρο, βλέποντας ξαφνικά ένα πράσινο σμήνος να έρχεται προς το μέρος μου και τελικά να βολεύεται στα κλαδιά της μεγάλης αμυγδαλιάς που εβρίσκεται μπροστά μου. «Τυχαίο είναι», εσκέφτηκα. «Έτυχε να περνούν από εδώ, πηγαίνοντας κάπου αλλού, και είπαν να ξαποστάσουν στο δέντρο μου». Όντως, μετά από περίπου μισήν ώρα, ο αρχηγός τους έκαμε νόημα χτυπώντας ρυθμικά τα φτερά του, κελαηδώντας παράλληλα έναν περίεργο σκοπό που έμοιαζε με το Wasted Years των Iron Maiden, και κάπως έτσι εσηκώθηκαν να φύγουν, πετώντας μακριά.

Την επομένη μέραν, και ενώ έβλεπα στην τηλεόραση τον Τάσο Αρνιακό, οι παπαγάλοι έκαμαν και πάλι την εμφάνισίν τους. Είχαν καθίσει μάλιστα στις ίδιες ακριβώς θέσεις με εχθές. «Τι διάβολο γίνεται εδώ;» ανεφώνησα. Τότε, η συμμορία γύρισε και με εκοίταξε στα μάτια. Προς στιγμήν επάγωσα. Και τότε, αλλόκοτα πράγματα αρχίνησαν να συμβαίνουν. Τα φώτα αρχίνησαν να τρεμοπαίζουν. Τα κουμπιά του υποκαμίσου μου έσπασαν. Η ένταση της τηλεοράσεως εδυνάμωσε από μόνη της και απότομα. «Να έχετε ένα υπέροχο απόγευμα!» ακούστηκε ο Τάσος Αρνιακός στη διαπασών. Η μπύρα μου εγίνηκε πράσινη (όχι Heineken, ευτυχώς) και τα ντουλάπια της κουζίνας ανοιγόκλεισαν τρεις φορές. Με πλησίασε αργά ο αρχηγός τους, και μου είπε «Θα ερχόμαστε κάθε μέρα να βλέπουμε σε τι κατάστασιν είσαι. Μη φοβάσαι για τίποτα. Αν ψάξεις πολύ βαθιά θα βρεις το νόημα». Εγύρισε την πλάτην του, εκελάηδησε τον ίδιο Maiden-ικό σκοπό εις τους άλλους, και έφυγαν μαζί. Τότε τα πράγματα επανήλθαν στο κανονικό. «Τι να εννοούσε;», αναρωτήθηκα. «Τι να σημαίνουν όλα ετούτα;».

Οι μέρες επερνούσαν, και οι παπαγάλοι με επισκέπτονταν σε καθημερινή βάση. Δε μου πολυμιλούσαν όμως. Μου είχαν καταστήσει σαφές πως πρώτα θα έπρεπε να βρω το νόημα, και μετά θα μπορούμε να ομιλούμε σα να μην τρέχει τίποτα. Ποιο να είναι όμως το νόημα; Προσπαθούσα καθημερινά να βρω απαντήσεις. Έκαμα σχεδόν τα πάντα. Εδιάβασα τα βιβλία της Χρυσηίδος Δημουλίδου, ήκουσα τον τελευταίο δίσκο του Φιλίππου Πλιάτσικα, είδα το Αν του Χριστοφόρου Παπακαλιάτη σε βιντεοκασέτα, μέχρι και το Αλαλούμ του Χάρρυ Κλυνν ξαναείδα, μπας και πάρω καμιάν ιδέα από τον Αρτέμη. Μάταια όμως. Ο καιρός επερνούσε γοργά, και εγώ είχα αρχίσει να απογοητεύομαι.

Είχε φτάσει πλέον Ιούνιος και εγώ χαιρόμουν με τη συνεχή παρουσίαν των παπαγάλων εις το δέντρο μου. Η μόνη ένστασις που είχα, ήτο ότι μου είχαν φάει σχεδόν όλα τα αμύγδαλα. Αλλά χαλάλι. Όπως εμάζευα λοιπόν ένα πρωί τα τσόφλια που μου είχαν γεμίσει την αυλήν, τότε ήτο που με εχτύπησε. «Μα πώς δεν το είχα σκεφτεί τόσον καιρό;» Ήτο μια αρχαία ινδιάνικη παροιμία, που μου είχε μάθει ο Λευτέρης ο Παπαδόπουλος, πριν από πάρα πολλά χρόνια, ένα απόγευμα που περπατούσαμε ανέμελοι στο Στροφύλι. «Το παν είναι να μην περάσεις την ενοχήν εις τη συνείδησιν». Σοφά λόγια. Έτρεξα αμέσως και το είπα στον Κώστα, τον αρχηγό των παπαγάλων. «Έτσι είναι, Ίωνα. Μπράβο!» μου είπε, «Είμαστε όλοι περήφανοι για σένα». Τότε, ένας υπέροχος καλοκαιρινός ήλιος έδιωξε τα λιγοστά συνεφφάκια που υπήρχαν στον ουρανό, λάμποντας όπως δεν είχε λάμψει ποτέ ξανά εις το παρελθόν. Ούτε όταν ανέλαβε η Ελλάδα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Και έτσι όπως έλαμπε ο κόσμος, αρχίνησε να ακούγεται από τους ουρανούς το Wasted Years, και τότε τα κατάλαβα όλα. Οι παπαγάλοι, τα αμύγδαλα, οι Iron Maiden, ο Τάσος Αρνιακός, ο ήλιος, ήτο όλα διαφορετικά κομμάτια του ιδίου παζλ. Του παζλ της αληθινής αγάπης και της καθαρής συνείδησης, που είναι το νόημα της ζωής.

Ο Κώστας και οι υπόλοιποι με αποχαιρέτησαν, με την ικανοποίησιν να είναι ολοφάνερη στα ράμφη τους. Δεν είπαμε αντίο, αφού είμαι σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε. Από τότε, όποτε βλέπω παπαγάλο εις τον δρόμο, κλείνομε ο ένας το μάτι στον άλλον, καθώς ξέρομε και οι δύο πού επορευόμαστε σε ετούτην τη ζωήν, τι πρέπει να κυνηγήσομε, και τι να αποφύγομε…

Ίων Μπουρνόβας, 23/9/2014

Advertisements

3 thoughts on “Η Συμμορία των Παπαγάλων και το νόημα της ζωής

  1. Στο Στροφύλι που τα λέγατε με τον Λευτέρη το Παπαδόπουλο κουβαλούσε και το κομπολόι του και πλατάγιαζε την γλώσσα του όταν σου αποκάλυψε το νόημα της ζωής;

    υγ: ειλικρινά η παρουσία του συγκεκριμένου προσώπου ανεβάζει τα επίπεδα σχιζοφρενειας του κειμένου ακόμη ψηλότερα.

  2. Ω θεέ Λευτέρη Παπαδόπουλε, όλες του κόσμου οι Κυριακές
    εεεε, οι Κυριακάτικες ήθελα να πω-
    λάμπουν στο πρόσωπό σου.
    Τι χρώματα τι μουσικές μες στο Μειντεικό σκοπό σου.

    Ίωνα,
    σαν τη φωτιά είσαι ζεστός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s