Σφαίρες, Πρέζα και Μερικές Χιλιάδες Σπασμένες Πόρτες

Μια ρετροσπεκτίβα της πιο hard boiled σειράς των τελευταίων ετών. (Λίγο) πριν το The Wire και πολύ πριν το True Detective λατρεύαμε το The Shield: όπου στο βασίλειο του Los Angeles υπάρχει κάτι πραγματικά σάπιο· και ο μπάτσος Vic Mackey –όχι ακριβώς ως άλλος Άμλετ- είναι έτοιμος να το γευτεί μέχρι την τελευταία του σταγόνα.

2

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε μια Κυριακή του Μαΐου, στο C Deck του Container Vessel, Hyundai Ambition της εταιρίας Δαναός. Περισσότερες λεπτομέρειες σε ακόλουθο κείμενο. Αυτό όμως που χρειάζεται κανείς να γνωρίζει είναι ότι η κορύφωση της κοινωνικότητας σε ένα φορτηγό πλοίο που εκτελεί δρομολόγια Ευρώπη – Κίνα – Κορέα και πίσω είναι το πινγκ πονγκ και οι τηλεοπτικές σειρές.

Ποτέ δεν ήμουν καλός στο πινγκ πονγκ, ας ασχοληθούμε λοιπόν με σίριαλ που είδα κατά την παραμονή στο πλοίο:

Η παρακολούθηση του The Shield ξεκίνησε την πρώτη κιόλας εβδομάδα του ταξιδιού και οι 7 σεζόν κύλησαν χωρίς να το καταλάβω σε λιγότερο από ενάμιση μήνα. Σε αυτό το διάστημα, ο κοντός γουρουνόμπατσος από το Farmington, ονόματι Vic Mackey, έγινε ο καλύτερός μου φίλος εν πλω· έστω κι αν δεν ανταλλάξαμε ούτε μια κουβέντα.

3To story έχει ως εξής: Τέσσερις μπαρουτοκαπνισμένοι αστυνομικοί τριγυρνάνε στα γκέτο του Los Angeles προσπαθώντας να κρατήσουν τις ισορροπίες στον ψυχρό πόλεμο ανάμεσα στις διάφορες συμμορίες κι όποτε μπορούνε να βγάλουν μερικά ψιλά. Έχουν την υποστήριξη μερίδας της διεφθαρμένης αστυνομικής ηγεσίας της πόλης, αποτελούνε πονοκέφαλο του πολιτικάντη διευθυντή τους και κινούνται βάσει ανορθόδοξων κανόνων προσωπικής ηθικής και λιγότερο βάσει του Συντάγματος και άλλων τέτοιων ανοησιών. Με τα κουμπούρια τους και τα αλεξίσφαιρα γιλέκα τους κόβουνε βόλτες σε κάθε είδους καταγώγιο δέρνοντας πολύ, ή λίγο Μαύρους, Λατίνους, Αρμένιους, Κορεάτες, Βλαχοαμερικάνους και έναν Έλληνα που νοικιάζει λιμουζίνες. Συχνά πυκνά βεβαίως, τρώνε κι αυτοί μπερντάκι τόσο από συμμορίτες, όσο και από εισαγγελείς, δικηγόρους και διοικητικούς της αστυνομίας.

Ok, business as usual θαπεικανείς. Και πράγματι η κεντρική ιδέα δε διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, οπότε ας πατήσουμε το play για να τρέξει το video. H δράση σε κάθε επεισόδιο είναι καταιγιστική, με ρυθμό που θα ζήλευε ο John Woo και body count που θα έκανε τον John McTiernan να κοκκινίσει. Η κινούμενη κάμερα τρέχει ακολουθώντας μαινόμενους μπάτσους στις χαβούζες του Compton, του Rampart και του Farmington και ίσα που προλαβαίνει να αποφύγει τις σφαίρες από τα Uzi, Kalashnikov και Colt Python των ληστοσυμμοριτών. Επίσης, πολύ σημαντικό είναι το γεγονός ότι εξ αρχής οι παραγωγοί της σειράς δεν τσιγκουνεύτηκαν ούτε τα εξωτερικά γυρίσματα, ούτε τις βιβλικές καταστροφές. Σχεδόν σε κάθε επεισόδιο, το πλατό γίνεται γης μαδιάμ με τρόπο πειστικό, αληθοφανή και κυρίως: χορταστικό και ευχάριστο.

4Κι εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο Vic Mackey. Πρόκειται για έναν ασυνήθιστο τηλεοπτικό ήρωα, τόσο ως προς το παρουσιαστικό του, όσο και ως προς την ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα του. Ο Mike Chiklis που υποδύεται τον Mackey (και δύσκολα θα ξεπεράσει αυτό τον ρόλο στην καριέρα του / λέγε με Tony Soprano Syndrome) είναι κοντός, χοντρός, χτιστός, χωρίς ίχνος τρίχας και με φιδίσια μάτια που φαντάζουν πολύ πιο επικίνδυνα από τη δίμετρη κουμπούρα που έχει μονίμως ζωσμένη στο παντελόνι του. Φανταστείτε τώρα αυτό τον ανθρώπινο κύβο, που είναι φαρδύς όσο και ψηλός, να τα καταφέρνει εξίσου καλά όταν οι σφαίρες πέφτουν χαλάζι, όσο και όταν δύο δισεκατομμυριούχοι rapper – ναρκέμποροι ετοιμάζονται να καπνίσουν την πίπα της ειρήνης και πρέπει να παίξει ρόλο Μπαν Κιν Μουν.

Οι συνοδευτικοί χαρακτήρες έχουν ενδιαφέρον -εντελώς διακριτά χαρακτηριστικά ο ένας από τον άλλον και προσθέτουν στην υπόθεση- όμως υπηρετούνε έναν ξεκάθαρο, κεντρικό στόχο: Είναι συνοδευτικοί. Υπάρχει ο βλάκας, υπάρχει ο έξυπνος που ζει στη σκιά του αφεντικού του, υπάρχει ο γεροδεμένος πλην όμως χέστης, υπάρχει η σοβαρή, ικανή και αδιάφθορη μπατσίνα, υπάρχει ο αισχρός, γυμνοσάλιαγκας πολιτικάντης, υπάρχει ακόμα και ο ομοφυλόφιλος, δίμετρος, χτιστός μαύρος μπάτσος. Το μόνο όμως που καταφέρνουν με την παρουσία τους είναι να κάνουν το σύμπαν να περιστρέφεται γύρω από τον Vic Mackey. Στα μέσα της ιστορίας, οι παραγωγοί αποφάσισαν να δώσουν κεντρικούς ρόλους σε κινηματογραφικά όπλα μαζικής καταστροφής, όπως η Glen Close και ο Forest Whitaker. Αμφότεροι αποδίδουν όπως θα περίμενε κανένας από το παλμαρέ τους, δεν καταφέρνουν όμως σε κανένα σημείο να κλέψουν την παράσταση από τον Chiklis, ο οποίος έχει αφομοιωθεί 100% από τον ήρωα που υποδύεται. Σε σημείο που πιστεύω ότι κάθε πρωί που θα φεύγει από τη βίλα του στο Malibu, θα κατευθύνεται αυθόρμητα προς το αστυνομικό τμήμα του Farmington, μέχρι θα θυμηθεί ότι πρέπει να βρίσκεται στο πλατό.

5It’s not all sweetness and light thought και υπάρχουν προβληματάκια που συνοδεύουν το The Shield μέχρι τη δραματική κορύφωσή του. Αφού ξεπεράσεις το σοκ των πρώτων επεισοδίων με τις εκρήξεις, το τρέξιμο, το bodycount και την περιφορά στους ανθρώπινους υπονόμους του Los Angeles, συνειδητοποιείς ότι οι προς επίλυση υποθέσεις είναι συνήθως… άχρωμες. Ακόμα χειρότερα, οι ανακριτικές μέθοδοι δεν είναι άχρωμες, είναι απλώς αστείες. Ο Mackey σέρνει εγκληματίες από το σβέρκο, ή από τα μαλλιά στο αστυνομικό τμήμα όπου εξελίσσονται διάλογοι του στυλ:

– Μίλαρεμουνίτηςλάσπηςπουέχειςτηνπρέζαμησουανοίξωκαινούριακωλοτρυπίδα

– Ma man…. You got the wrong nigga ma man. It was PRIMO who took the dope

– ΚρατήστεεδώαυτότομουνόπανομέχριναεμφανιστείημίξαοδικηγόροςτουπάωναβρωτονPRIMO

Κι αφού βρίσκει τον PRIMO:

– Νόμιζεςότιθαμουτηγλιτώσειςβρωμολατίνεπισογλέντηλέγεπουέχειςτηνντόπαανδεθέλειςοχάροςναγράψει

μεροκάμματογιατηνπάρτησου

Αυτό πάνω κάτω συμβαίνει σε κάθε επεισόδιο και μετά από πολύ ξύλο, αίμα και μπαμ μπαμ, τα ναρκωτικά βρίσκονται μαζί με όποιο κατακάθι τα φυλάει, ή προσπαθεί να τα ξεφορτωθεί στο βόθρο.Η εκμαίευση πληροφοριών, λοιπόν, είναι μίλια μακριά από ότι μας έμαθε ο Conan Doyle, O Simenon κι Πέτρος Μάρκαρης και πολύ πιο κοντά σε καταστάσεις Hulk Hogan και Jason Statham. Ανά φάσεις αυτό καταντάει χαζό, από την άλλη είναι χίλιες φορές προτιμότερο από το να βλέπω detective με άσπρες ρόμπες και διδακτορικά οργανικής χημείας και μοριακής βιολογίας να προσπαθούνε να ανακαλύψουν δολοφόνους και εμπόρους όπλων εξετάζοντας τρίχες και δείγματα από σάλια στο μικροσκόπιο.

6Μετά έχουμε το θεματάκι με τις πόρτες. Από τον πιλότο κιόλας της σειράς, οι παραγωγοί κάνουν ξεκάθαρο τον φετιχισμό τους με το σπάσιμο πορτών σε φτηνιάρικα σπίτια. Έτσι, κάθε δέκα λεπτά ο Mackey, κάποιος άλλος από την ομάδα του, ακόμα και νεοσύλλεκτες κοπελίτσες κατεδαφίζουν με μια μόλις κλοτσιά πόρτες που μοιάζουν ότι θα συγκρατούσαν τη θάλασσα σε περίπτωση που πλοίο μου έμπαζε νερά. Σε κάθε επεισόδιο σπάνε τουλάχιστον δέκα πόρτες, με χαρακτηριστική ευκολία και άνεση. Ενθουσιασμένος από την απλότητα του εγχειρήματος, επιχείρησα να σπάσω με το πόδι μου ένα ξύλινο κιβώτιο που περιείχε φίλτρα ηλεκτρομηχανών και μας ήταν άχρηστο. Φυσικά, ακόμα το περπάτημά μου δεν έχει επανέλθει στο φυσιολογικό, ενώ και η μέση μου διαμαρτύρεται κάθε που πέφτω για ύπνο.

Οι αστυνομικές υποθέσεις λοιπόν δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες (εκτός από κάποιες περιπτώσεις με serial killer που χειρίζονται οι… συνοδευτικοί χαρακτήρες – εκεί γίνεται πραγματικά σοβαρή και υπομονετική ανάκριση) όμως οι πράξεις και οι αποφάσεις των πρωταγωνιστών στην επίλυση μιας υπόθεσης εκπλήσσουν κατ’ επανάληψη. Οι παραγωγοί/σεναριογράφοι φυτεύουν μικρούς, εκρηκτικούς σπόρους στην εξέλιξη της ιστορίας, οι οποίοι φαινομενικά θα κάνουν ένα παφ και θα εξατμιστούν. Το παφ όμως γίνεται πολύ αργότερα από ότι θα περίμενε κανείς και ακούγεται σε ακτίνα χιλιάδων ναυτικών μιλίων. Γεγονότα που φαίνονται καθημερινά και διαδικαστικά στη δεύτερη σεζόν, θα σύρουν τους πρωταγωνιστές στη λάσπη μέχρι το τέλος της ιστορίας, χωρίς να ξεχειλώσουν, ή να χρησιμοποιηθούνε σα σεναριακές ευκολίες. Τίποτα δε γίνεται τσάμπα και όποιος κάνει λάθη, γράφει με αίμα το όνομά του στους τίτλους τέλους.

Ας δώσω ένα μικρό hint/spoiler: Μετά από ανελέητο κλωτσομπουνίδι με Αρμένιους συμμορίτες, ο Mackey ανακαλύπτει ένα τρένο φορτωμένο με ναρκοδόλλαρα, τα οποία θα ανηφορίσουν προς Νέα Υόρκη για ξέπλυμα. Όπως κάθε ευσυνείδητος δημόσιος υπάλληλος, αποφασίζει μαζί με την παρέα του ότι είναι χρέος τους να το ληστέψουν. Η επιχείρηση πάει εξαιρετικά και κανένας από τους πρωταγωνιστές δε σκοτώνεται. Η ομάδα είναι κονομημένη και εξασφαλισμένη, τα παιδιά τους θα πάνε στα καλύτερα κολέγια και θα έχουν κάθε χρόνο διαρκείας για τους Lakers, δίπλα στον Jack Nicholson. Η σκόνη θα αρχίσει να σηκώνεται αργά από τους σεναριογράφους και όσο περνάνε οι σεζόν θα γίνει τόσο πυκνή, ώστε οι πρωταγωνιστές να μη βλέπουν στα δυο μέτρα και να μην εμπιστεύονται ούτε τη σκιά τους.

7

Αυτή η εξέλιξη από δυναμικό αστυνομικό δράμα, σε «Αρχαία Τραγωδία» (κλισέ, αλλά πραγματικά ταιριαστό) είναι που ξεχωρίζει το The Shield. Ο Mackey, όσο κυλάνε τα επεισόδια λάμπει για τις αστυνομικές του ικανότητες, την ευχέρεια ελιγμών και το ανεπανάληπτο grace under pressure. Όμως από την άλλη, δεν αποφεύγει το βαθύ βούτηγμα στα σκατά, την απόλυτη διάβρωση του χαρακτήρα του, την προδοσία των αγαπημένων του ενώ προσπαθεί να τους σώσει, τον εξευτελισμό στα μάτια των γύρω του και κυρίως, την αηδία όταν κοιτάει στον καθρέφτη. Καταφέρνει να κοροϊδέψει τοπική και ομοσπονδιακή αστυνομία (τους συμμορίτες τους έχει χωνέψει πριν τις 10 το πρωί), μονάχα για να καταλήξει άδειος, απομονωμένος και φορτωμένος με ανείπωτο ψυχικό βάρος. Από πατρική/προστατευτική φιγούρα για την οικογένειά του και μέντορας για την ομάδα του, γίνεται ένα ακόμα από τα ανθρώπινα λύματα που κλειδαμπαρώνει στο κλουβί του τμήματος στο Farmington. Όταν το συνειδητοποιεί, όλα γύρω του είναι μαύρα, φοράει κουστούμι, σαν τους χαρτογιακάδες που κορόιδευε για επτά σεζόν και είναι καθηλωμένος σε δουλειά γραφείου, που του φέρνει αναγούλα.

Το The Shield είναι μια πραγματικά έξοχη αστυνομική σειρά, με πρωταγωνιστές που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους Harry Callahan, Sam Spade και Phillip Marlowe και δράμα που καθηλώνει το θεατή σχεδόν σε κάθε επεισόδιο. Επίσης, είναι από τις ελάχιστες σειρές που οι κοιλιές είναι λίγες μέσα σε επτά σεζόν κι αυτό από μόνο του είναι πολύ εντυπωσιακό επίτευγμα. Οι fan του CSI και του Law and Order καλύτερα να μην πλησιάσουν καθόλου. Αντίθετα, οι fan του James Ellroy και όλης της hard boiled θεματολογίας έχουν βρει το νέο τους Ευαγγέλιο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s