Η σκιά μου έκρυψε τον ήλιο

Πετάγομαι απ’ τον ύπνο, κυνηγημένος από έναν εφιάλτη. Πάει, πέρασε, λέω. Κάνω να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, αλλά δεν μπορώ να γυρίσω. Ω Θεέ μου, τι απέγιναν τα χέρια μου; Και τα πόδια μου; Πολλαπλασιάστηκαν; Μια κατάδυση στον εφιάλτη μετά από έναν εφιάλτη, ο οποίος τελικά δεν είναι εφιάλτης. Φραντς Κάφκα, έχεις τον πρώτο λόγο.

 

Kafka-metamorphosis

Ο Γκρέγκορ έρχεται αντιμέτωπος με μια εντελώς αναπάντεχη, αφύσικη συμφορά: ξυπνάει ένα πρωί και έχει μεταμορφωθεί σε ένα αποκρουστικό ζωύφιο με πολλά μικροσκοπικά πόδια, πλατύ θώρακα, σκληρό κέλυφος και ένα ζευγάρι κεραίες στο κεφάλι. Είναι μία κατσαρίδα. Παρά τη σωματική του αυτή ανωμαλία, διατηρεί ωστόσο την ικανότητά του να σκέφτεται, να αισθάνεται και να αντιδρά ως άνθρωπος, και το γεγονός αυτό είναι που τον κατατρώγει για την τωρινή του κατάσταση. Η ψυχή του είναι ευαίσθητη, τον πονάει που οι άλλοι όταν τον δουν δε θα καταλάβουν τίποτα πέρα απ’ την επιφάνεια, ένα παράταιρο σώμα.

Το θέμα αυτό πραγματεύεται η «Μεταμόρφωση» του Φραντς Κάφκα. Ο συμβολικός, μεταφορικός χαρακτήρας του έργου είναι ξεκάθαρος. Είναι γνωστό πως και ο ίδιος ο συγγραφέας ένιωθε ως απόκληρος της οικογένειάς του, κάτω από την ηγεμονία του αυταρχικού πατέρα του, επομένως το έργο αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα βαθμό αυτοβιογραφικό (όπως και όλα τα λογοτεχνικά έργα κατ’ εμέ – από το χαρτί δεν μπορείς να αποκρύψεις προσωπικές σκέψεις, βιώματα, συναισθήματα όσο γόνιμη φαντασία κι αν έχεις).

Οι γονείς και, κυρίως, η αδερφή του Γκρέγκορ προσπαθούν να δεχθούν τη μεταμόρφωση αυτή με καρτερικότητα και επιχειρούν να αναδιαμορφώσουν τη ζωή τους στα νέα δεδομένα με ντροπή μην το ανακαλύψουν οι γείτονες και πίστη ότι αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει σε εκείνους. Ωστόσο, αυτή τους η προσέγγιση δε λύνει το πρόβλημα, ίσα ίσα που το επιδεινώνει. Αμελούν να τον περιβάλλουν με την αγάπη τους και να προσπαθήσουν όλοι μαζί, ως οικογένεια, να τον βοηθήσουν. Ο Γκρέγκορ, παρά την αποκρουστική τωρινή εξωτερική του όψη, συνεχίζει στην ουσία του να είναι ο ίδιος.

franz-kafka1

Καημένε Κάφκα, κοιτάζω τη φωτογραφία σου στο εσωτερικό του βιβλίου. Έντονο βλέμμα, μελαγχολικό, διερευνητικό. Σε φαντάζομαι να καταγράφεις την ιστορία αυτή, βγαλμένη απ’ τη φαντασία σου; Από εφιάλτη που είχες; Μόνο εσύ ξέρεις. Νιώθω την αγωνία σου να επικοινωνήσεις και να σε καταλάβουν. Και την αποτυχία της προσπάθειας. Την ανάγκη της γραφής ως μέσο έκφρασης των αποχρώσεων της ψυχής σου, σαν να έβγαζες μέρος από το βάρος που κουβαλούσες στο κεφάλι σου όλη μέρα και να το εναπόθετες πάνω σε μια σελίδα χαρτί. Μέρος, ναι, φυσικά. Το υπόλοιπο δε γινόταν να το ξεφορτωθείς, σε ακολουθούσε παντού. Άραγε ένιωσες καθόλου πιο ανάλαφρος όταν το ολοκλήρωσες; Είχες πια δώσει συγκεκριμένη μορφή στον πόνο σου, είχες ξεγεννήσει κάτι που τον αντιπροσώπευε, θα ήταν για πάντα το παιδί σου. Ένα φρικιαστικό παιδί, ναι, με μορφή ωστόσο τόσο οικεία, αφού ήταν κομμάτι σου. Προσωπικά μιλώντας, η κάθαρση που ένιωσα ολοκληρώνοντας την ανάγνωση μού ανακάτεψε τα σωθικά. Το παράθυρο που μου άνοιξες στον ψυχισμό σου με αυτήν τη νουβέλα δεν είναι αρκετό. Θα επανέλθω, στο υπόσχομαι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s