Ο Λούτσι δε θέλει να πεθάνει | Κεφ. 12ο: Αυτό δεν είναι σεξουαλική παρενόχληση

Ένα υπαρξιακό δράμα σε συνέχειες, εδώ στο δωδέκατό του επεισόδιό του όπου: ο Λούτσι, κάνοντας διάλειμμα από την αστυνομική του έρευνα πριν ακόμα αρχίσει, θα φάει ένοχα μια πίτσα με αντσούγιες. Θα ανακαλύψει μια αλήθεια, θα ρίξει και ένα φωνητικό κρεσέντο, αφού όμως πρώτα όλοι νομίσουν ότι την έπεσε σε έναν σκύλο.

luci12-1

Τις τελευταίες μέρες ο ύπνος του Λούτσι ήταν τρομερά ακατάστατος, όπως και η διατροφή του. Ούτε που θυμόταν πότε ήταν η τελευταία φορά που έβαλε κάτι στο στόμα του, η κοιλιά του ωστόσο παρέμενε υπερήφανη και αδιαμαρτύρητα στο ύψος της, το θεώρησε καλό σημάδι.

Περιπλανώμενος στους δρόμους προς αναζήτηση του Τζόζεφ Μπράουν εκείνη τη νύχτα όμως, και καθώς διέσχιζε μεγάλες λεωφόρους και σκοτεινές διαβάσεις, μια μυρωδιά τον τράβηξε βίαια απ’ τη μύτη. Ερχόταν από την πιτσαρία του Πέπε, χωρίς αμφιβολία πίτσα με αντσούγια, η καλύτερη σε όλη τη Μοδένα. Γεμάτη αναμνήσεις από τα μικράτα του, την εφηβεία, όλη την ενήλικη ζωή του. Τι στη Μοδένα, η καλύτερη πίτσα αντσούγια σε όλο τον κόσμο. Την ακολούθησε σαν υπνωτισμένος και βρέθηκε σύντομα σε ένα από τα μικρά τραπεζάκια με τα καρό τραπεζομάντηλα. Παράγγειλε με μια μικρή ενοχή αλλά ταυτόχρονα σχεδόν σκέφτηκε πως ο Τζόζεφ έλειπε τόσο καιρό, θα μπορούσε να καθυστερήσει μισή ώρα ακόμα η προσπάθεια του εντοπισμού του.

Παράγγειλε λοιπόν και περίμενε, καθώς η κοιλιά του γουργούριζε τώρα με ανυπομονησία, σχεδόν διαμαρτυρόταν, κάνοντας τόσο θόρυβο που κεφάλια άρχισαν να γυρίζουν και να την κοιτάζουν από τα γύρω τραπέζια. Ο Λούτσι έκανε τον Κινέζο. Η πίτσα δεν άργησε καθόλου, προσγειώθηκε στο τραπέζι λαχταριστή και σε ιδανική θερμοκρασία. Ευχαρίστησε το σερβιτόρο με περίσση ευγένεια, όταν συνειδητοποίησε πως εκείνος που του ευχόταν τώρα καλή όρεξη ήταν ο ίδιος ο Τζόζεφ Μπράουν. Το βλέμμα του κόλλησε πάνω στα άσπρα μουστάκια και στα δυο θλιμμένα μάτια με τους μαύρους κύκλους, και η κοιλιά του έπαψε για μερικά λεπτά τον ενοχλήτικό εκείνο θόρυβο. «Ε.. εργάζεστε εδώ;», ξεστόμισε μια ανόητη ερώτηση. «Μάλιστα κύριε, δεν είναι προφανές;», απάντησε ευγενέστατος ο σερβιτόρος. «Θα… Θα θέλατε να καθίσετε μαζί μου για λίγο; Έχετε χρόνο;», ρώτησε ξανά σταστισμένος, ενώ ο σερβιτόρος δυσανασχετώντας γύρισε το κεφάλι προς τον προϊστάμενό του, έτοιμος να παραπονεθεί άλλη μια φορά για σεξουαλική παρενόχληση από πελάτη – φαινόμενο υπερβολικά σύνηθες στις πιτσαρίες της Μοδένας για αδιευκρίνιστους μέχρι στιγμής λόγους.

«Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε», τον πρόλαβε ο Λούτσι, που έπιασε το βλέμμα στον αέρα. «Θα ήθελα απλώς να σας ρωτήσω κάτι… κάτι για το παρελθόν… αν μου επιτρέπετε βέβαια… έχω απόλυτη ανάγκη να μάθω κάποια πράγματα. Ξέρετε, δε συνηθίζω να είμαι αδιάκριτος». «Σαν τι πράγματα κύριε;», ρώτησε ο σερβιτόρος που δεν πείστηκε και πολύ, ενώ πριν τελειώσει τη φράση του, τρόμαξε από ένα υπερβολικά δυνατό και άξαφνο γουργουρητό της κοιλιάς του Λούτσι, το οποίο μετακίνησε το τραπέζι σχεδόν δέκα εκατοστά. Στεκόταν ακόμα εκεί, φανερά ενοχλημένος. Ο Λούτσι χωρίς άλλα λόγια και αδιαφορώντας για όλους εκείνους που τον κοιτούσαν μασώντας και καταπίνοντας, του έκανε νεύμα με το χέρι του να καθίσει. «Ας είναι. Δώστε μου πέντε λεπτά, σας παρακαλώ», είπε ο σερβιτόρος, προχώρησε ως τον προϊστάμενό του και του ψιθύρισε κάτι πάνω από την ταμειακή μηχανή. Ο προϊστάμενος κούνησε το κεφάλι του, ο σερβιτόρος έβγαλε την ποδιά του και την άφησε πάνω στον πάγκο. Πήρε ένα πακέτο τσιγάρα από το πόστο του, και επέστρεψε στο τραπέζι του Λούτσι. Τράβηξε απρόθυμα την καρέκλα και κάθισε. «Να σας κεράσω κάτι;», ρώτησε ο Λούτσι. «Αα, ως εδώ και μη παρέκει Κύριε, νομίζω πως σας εξήγησα πως εδώ, στου Πέπε, δεν κάνουμε κονσομασιόν, δεν ξέρω πώς και γιατί υπάρχει αυτή η φήμη ή ποιός σας έστειλε, αλλά ατυχήσατε. Και τώρα με συγχωρείτε, είμαι αφελής καθώς φαίνεται και πίστεψα στο λόγο σας, πως είστε δήθεν σοβαρός», κι έκανε να σηκωθεί ξανά. «Με θέλετε κάτι άλλο;»

luci12-2

Ο Λούτσι τότε σηκώθηκε αργά από την καρέκλα του κι ύψωσε ένα ανάστημα υπερφυσικό, έγινε για λίγες στιγμές γίγαντας και χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι. Η πίτσα και τα σερβίτσια αναπήδησαν. «Ξέρω ποιός είσαιαιαι», είπε τραγουδιστά με τη βροντερή φωνή του, «είσαι αυτός / ο άλλος μου εαυτός / ο ξένος / ο αποτυχημένος / το ξέρω, εσύ είσαιαιαι!» Ο κόσμος από τα γύρω τραπέζια σηκώθηκε και τον χειροκρότησε για λίγη ώρα, έπειτα συνέχισαν το φαγητό τους. Τελευταίος πρόλαβε να χτυπήσει δυο φορές παλαμάκια ο μάγειρας, που το τραγούδι τον πέτυχε να στροφογυρνά στον αέρα ένα μεγάλο ζυμάρι.

«Είσαι ο Τζόζεφ Μπράουν, έτσι δεν είναι;», ρώτησε ο Λούτσι με χαμηλή φωνή τώρα και καθόλου τραγουδιστά. «Δε χρειάζεται να κρύβεσαι από μένα, όσο είσαι μαζί μου είσαι ασφαλής. Σε χρειάζομαι». Του έδωσε μια κάρτα με τη διεύθυνση και το δεύτερο κλειδί του διαμερίσματός του. Του έκλεισε πονηρά το μάτι, αλλά αμέσως σκέφτηκε αυτή την εμμονή με τη σεξουαλική παρενόχληση και το μετάνιωσε λίγο, όμως δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Τράβηξε από το ξύλο ένα τελευταίο κομμάτι πίτσα με αντσούγια για το δρόμο, κάτω από το ποτήρι του άφησε -ως συνήθως- ένα μεγάλο χαρτονόμισμα χωρίς να περιμένει ρέστα, και έσπρωξε τη γυάλινη πόρτα με ένα ελαφρύ μειδίαμα. Την άκουσε να κλείνει πίσω του, ενώ ένιωθε το βλέμμα του σερβιτόρου στην πλάτη του, από την καρέκλα του, να διαπερνά το τζάμι με ένταση.

Advertisements

10 thoughts on “Ο Λούτσι δε θέλει να πεθάνει | Κεφ. 12ο: Αυτό δεν είναι σεξουαλική παρενόχληση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s