Στο στόμα της τρέλας και της πολιτικής

Πριν καν αποφασίσουμε για το εαν η «Τέλεια Ομορφιά» είναι μια ταινία καλή και με βαθύτερα νοήματα, έρχεται μια ακόμα ιταλική παραγωγή να εγείρει παρόμοιες διαφωνίες. Βασικά, όμως, το «Ζήτω η Ελευθερία» μας έκανε να αναρωτηθούμε: Μήπως μας κυβερνά η παράνοια; Μήπως θα ήταν καλύτερα να μας κυβερνούν οι τρελοί-περιθωριακοί αυτού του κόσμου, μπας και δούμε άσπρη μέρα;

435393420_640

Καθώς το Φεστιβάλ Καννών (επιτέλους) τελείωσε και γύρισαν όλοι χαρούμενοι στα σπίτια τους, όσοι από εμάς δε θαμπωθήκαμε από τα φλας και τα στρας ούτε είχαμε να καθαρίσουμε τα μαλλιά μας από τα κομφετί γκλαμουριάς και επάθλων, συνεχίσαμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε σχεδόν κάθε βράδυ: να ψάχνουμε ταινίες, να βλέπουμε ταινίες. Και μιας και μιλούσαμε για Κάννες και εθελούσιες απουσίες, η αρχική μας πρόθεση και πρόκληση ήταν να ανακαλύψουμε το Αντίο στη Γλώσσα»/Adieu au Langage/Goodbye Language του Γκοντάρ. Παρ’όλα αυτά, αρκεστήκαμε σε ό,τι μας πρόσφερε με περίσσεια γενναιοδωρία ο θεός τόρρεντ- τα κακά παιδιά του ιντερνέτ, οι παγανιστές του εμπορίου, ο θεός του πειρατικού κατεβάσματος,  εις τον αιώνα τον άπαντα. Αμήν.

Αφού με το ψάξε-ψάξε πέρασε η ώρα, οι προσπάθειές μας για art cinema ναυάγησαν και τα μάτια ήδη άρχισαν να γλαρώνουν,  είπαμε -Δε βαριέσαι; Βαριέμαι! Και το ρίξαμε το μαύρο στο Γκοντάρ και ο κλήρος ερίφθη στον ανάλαφρο ιταλικό κυνισμό.

Να μη τα πολυλογώ- που τα πολυλόγησα ήδη και με το μπαρδόν κιόλας- το Ζήτω η Ελευθερία αποτελεί μια ανάλαφρη, σουρρεαλιστική- με την ιταλική έννοια και ιστορία- οπτική  στη διεθνή πολιτική κατάσταση. Ο ταλαντούχος κύριος Σερβίλο, σε διπλό ρόλο αριστερού ηγέτη και διπολικού καθηγητή φιλοσοφίας, καταφέρνει να οδηγήσει την ιστορία σε σοκάκια όπου η κάμερα του Ρομπέρτο Αντό αποδεικνύεται ολίγον παχουλή για να χωρέσει να μπει. Αιωρούμενη ανάμεσα στο πολιτικό θρίλερ και στην χαλαρή κομεντί, η ταινία δεν καταφέρνει ή δε θέλει να κάνει κάποιο βαρυσήμαντο σχόλιο. Ένας έκπτωτος, τετριμένος πολιτικός της αντιπολίτευσης τα βροντά όλα και φεύγει νύχτα. Τη θέση του παίρνει ο ψυχωσικός, πανέξυπνος και μορφωμένος αδελφός του που αποδεικνύεται ο τέλειος ηγέτης. Παράλληλα, παίζει και ένα ρομάντζο (αθάνατο ιταλικό σεξ απίλ), ένα μυστήριο και ένα γυμνό, έτσι για να μη χαλαρώνουμε. Άρτιες ερμηνείες- που επιβάλλει και το κλισέ-, μερικά ωραία πλάνα, κλακέτα, τελειώσαμε.

"Il trono vuoto" regia di Roberto AndòΤο φιλμ του Αντό , σε σενάριο και σκηνοθεσία δική του, επιδιώκει να μπει στα παρασκήνια της κομματικής ζωής, χωρίς να δίνει κάποια στοχαστική, βαρυσήμαντη απάντηση, κάνοντας ένα επιφανειακό και ίσως τετριμένο σχόλιο περί πολιτικής κρίσης και χειραγώγησης. Εντούτοις, ειδωμένο ως μια έξυπνη και επίκαιρη κωμμωδία, καταφέρνει να αγγίξει το κοινό και να επικοινωνήσει διλλήμματα της επικαιρότητας. Με ένα απλοϊκό μα εντελώς αποτελεσματικό τρόπο διακωμωδεί την πολιτική σκηνή  και μας κάνει να αναρωτηθούμε: Όλοι αυτοί που μας κυβερνούν είναι πεπερασμένοι και ξεπερασμένοι; Μήπως να βρίσκαμε κανένα τρελό πλην ευθύ και θαρραλέο να τον κάναμε ηγέτη, να χορεύουμε ροκ εν ρολ και να γουστάρουμε ;

Και εδώ τίθενται ερωτήματα περί σινεμά και στρατευμένης τέχνης. Γιατί, όπως λέει και ένας ήρωας της ταινίας, ο κινηματογράφος είναι σα την πολιτική: παίζουν και τα δύο με τη τέχνη της εξαπάτησης, προσπαθώντας να αλλάξουν τον κόσμο. Είναι όμως το σινεμά πολιτική; Μπορεί να αντέξει το μέσο ένα τόσο δύσκολο ρόλο ή θα έπρεπε να μείνει εκεί από όπου ξεκίνησε, στη ψυχαγωγία και την αναπαράσταση; Θα πρέπει η τέχνη να είναι στρατευμένη ή θα πρέπει να αποδομηθεί και να αποτινάξει τέτοιου είδους αρμοδιότητες; Μήπως η στράτευση περιορίζεται στη γενικότερη στάση του καλλιτέχνη; Η κουβέντα μεγάλη και είπα ήδη πολλά (ναι, τώρα και γω ξεγλιστρώ σαν πολιτκός). Πάντως, ο Γκοντάρ που ήταν από τους πρώτους κινηματογραφιστές που προσπάθησαν να αλληλεπιδράσουν με την πολιτική, αναφέρει κάπου:  «Πριν μπορέσεις να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει να καταλάβεις, εσύ ο ίδιος, πως είσαι μέρος του. Δεν μπορείς να τον παρακολουθείς, ενώ στέκεσαι απ’έξω.». 

Advertisements

3 thoughts on “Στο στόμα της τρέλας και της πολιτικής

  1. Αστράτευτη τέχνη, νομίζω πάντα καλύτερη -αλλά όντως τεράστια κουβέντα.. Απολιτικ άνθρωποι/καλλιτέχνες, στις μέρες μας, έως και επικινδυνοι καμιά φορά δίχως να το καταλαβαίνουν/καταλαβαίνουμε. Δεν εξαιρώ εαυτόν (ίσως).

      • Επειδή είσαι και χαζός, εννοώ -κατά την απόψη μου- πως το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα όταν είναι αστράτευτο είναι, κατά τα γούστα μου, συνήθως -αν και όχι πάντα-, καλύτερο. Από την άλλη οι καλλιτέχνες (αλλά και οι άνθρωποι ) που επιδεικνύουν μια επιδεικτική απολίτικη στάστη στην προσωπική τους ζωή, του τύπου δε με νοιάζει εγώ τέχνη κάνω (ή εγώ τη δουλειά μου κοιτάω), ενώ παλιότερα σε πιο παχιές οικονομικά εποχές μου φαίνονταν απλά αδιάφοροι, στις σημερινές ευρωπαικές συγκυρίες έχω την αίσθηση πως μπορεί, λόγω της επιδεικτικής τους αδιαφορίας, να αποτελούν ένα γενναίο άλλοθι για όσους -δηλαδή μεγάλα οικονομικά συμφέροντα κατά βάση- επιβουλεύονται τις ατομικές και (κυρίως) εργασιακές ελευθερίες.

        Κατάλαβες ρε γκασμά τώρα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s