Σύντομες γνωριμίες: Ο Ράφτης

Πώς μια σύντομη γνωριμία μπορεί να γίνει σημαντική με το να μαθαίνεις από κοντά για μερικές από τις πιο περιέργες δουλειές. Κι ας μην τις κάνει κάποιος διάσημος, το έργο του είναι διάσημο από μόνο του.

DF-SD-02-02957Ήταν από εκείνες τις μέρες στο μαγαζάκι μας στην οδό Πανδρόσου που δεν τελείωναν με τίποτα. Τα καλοκαίρια κλείναμε γύρω στις 9.30 το βράδυ και καθόμουν πίσω από τον πάγκο αναρωτώμενος πώς κατάφερα να αντέξω μέχρι τις 9. Μόνος στο μαγαζί, εξυπηρετούσα ένα ζευγάρι Ισπανών που με σπαστά Αγγλικά και περίσσια όρεξη παζάρευαν ένα ασημένιο βραχιόλι. Δεν είχα την όρεξή τους και όσο και να χαμήλωναν την τιμή τους έλεγα εντάξει. Είχα ήδη υπολογίσει πόσα λεφτά είχα στην τσέπη μου σε περίπτωση που μου πουν να τους πληρώσω για να το πάρουν, τόσο βαριόμουν.

Στο μεταξύ μπήκε ένας κύριος γύρω στο 1.90, περασμένα 60, με μια ελαφριά μπάκα. Τον άφησα να κοιτάζει όσο περίμενα να με ληστέψουν οι Ισπανοί. Γύρισε προς το μέρος μου, του είπα κάτι του τύπου «Θα σας εξυπηρετήσω σε πολύ λίγο», και μου απάντησε ότι δε βιάζεται. Αμερικάνικη προφορά. Όταν έφυγαν οι Ισπανοί μου είπε ότι του άρεσαν τα αντρικά δαχτυλίδια μας, με έναν ήρεμο τόνο στη φωνή. Έβγαλα από τα κιτάπια μας καμιά εικοσαριά ακόμα να χαζέψει. «Μου αρέσουν πολλά», μου είπε, «Αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να αγοράσω. Το μέρος που δουλεύω παραείναι συντηρητικό για αυτά». «Και ποιο μέρος είναι αυτό;» ρωτάω.

«Δουλεύω για τον Αμερικάνικο στρατό», μου λέει. «Είμαι σχεδιαστής. Φτιάχνω τις στολές και τα σήματά του». Όλες; Όλες. Και όλες τις σαρδέλες; Όλες. Δε θυμάμαι πώς τον ρώτησα για τις σαρδέλες γιατί σιγά μην ήξερα τη λέξη στα αγγλικά, νομίζω ότι απλά έξυσα τον ώμο μου και κατάλαβε. «Νόμιζα ότι αυτές είναι φιξ από πάντα και για πάντα», του λέω. «Δεν είναι ακριβώς έτσι, είναι τόσα πολλά τα παρακλάδια και τα σώματα που όλο και κάποιο θέλει ανανέωση». «Πολύ καλά», του λέω, «πρέπει να είναι πολύ ωραία δουλειά». Είναι, μου λέει, αλλά είναι φοβερά κουραστικό να κρύβεις για όλη σου τη ζωή τα γούστα σου, τη φύση σου. Είπαμε μερικές κουβέντες ακόμα, με ρώτησε κάποιες τουριστικές πληροφορίες και έφυγε. Ήταν από τους λίγους ανθρώπους που είχα συναντήσει που ταξίδευαν μόνοι. Κι από τότε τον θυμάμαι πάντα, όταν σκέφτομαι ότι η μοναξιά έχει πολλές μορφές.

Advertisements

6 thoughts on “Σύντομες γνωριμίες: Ο Ράφτης

  1. Johnny, μου θύμισες αυτό που λέμε ότι όποιος ταξιδεύει μόνος είναι ή εξερευνητής ή τρελός(ή κάπως έτσι). Το έχω κάνει και μάλλον είμαι μία μείξη των δύο… Όπως και να ‘χει, άμα θες ρίξε μια ματιά εδώ σε μια παρόμοια αφήγηση: http://blogaroarayparxo.wordpress.com/2013/09/18/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD/ Το έγραψα με αφορμή το πέρασμα μιας σεζόν στην Οία της Σαντορίνης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s