Alan Moore Αφιέρωμα: Η γυναίκα Προμηθέας του αύριο | αρ. 8

Μια ψυχεδελική σειρά κόμικς του Μεγάλου Γκουρού: με κεντρικό ήρωα έναν θηλυκό Προμηθέα. Που καταδύεται στα άδυτα της ανθρώπινης γνώσης και τραβάει από το βυθό του μυστικισμού λησμονημένους θησαυρούς, για να μας τους παρουσιάσει -εκ νέου- σαν αντίδοτο στην υλιστική-μηχανιστική αντίληψη που τυραννάει τις ζωές μας.

Promethea_babylon

Η Promethea ως Πόρνη της Βαβυλώνας

Πριν όχι και τόσα πολλά χρόνια, στα πρώτα έτη της φοίτησής μου στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών –μεγάλη η χάρη της, κατάρα στα τσιμέντα της-, βρισκόμενος κάπου ανάμεσα στο χάος του μυαλού μου και το άγχος για ένα καλύτερο μέλλον –ποιο;-, ο πιο κοντινός μου άνθρωπός στη Γη μου έκανε το εξής δώρο: το βιβλίο Αλχημεία και Ερμητισμός (εκδ. Taschen) του Alexander Roob. Μια ολιστική πραγματεία επί του θέματος, βασισμένη σε τεράστιο βαθμό στην εικονογράφηση των συμβολισμών που χρησιμοποίησαν μέσα από τους αιώνες οι παρεξηγημένοι στα μάτια μας ερευνητές· εκείνοι που η Ιστορία ονόμασε με μία λέξη Αλχημιστές.

Γεμάτος –από τα μικράτα μου- με μια ανομολόγητη έλξη απέναντι σε οτιδήποτε κουβαλούσε το νεφελώδες άρωμα του μυστικισμού, έπεσα με τα μούτρα να καταβροχθίζω το βιβλίο σα να μην υπάρχει αύριο, ούτε σήμερα, ούτε χθες. Φυσικά στα κρυφά ήλπιζα πως, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα ζωντανέψουν μπροστά στα μάτια μου τελετές μαύρης μαγείας. Όπου νεκρές ερωμένες επιστρέφουν στη ζωή, στη μέση μιας τεράστιας πύρινης πεντάλφας, καθώς ο Μάγος τις ραίνει με κάποιο αλχημικό θυμίαμα. Αλίμονο, μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Αντ’ αυτού ήρθα πρώτη φορά αντιμέτωπος με σύμβολα όπως ο Ερμής ο τρισμέγιστος, η Φιλοσοφική Λίθος και το σύνολο των καρτών Ταρώ. Λίγο αργότερα, για καλή μου τύχη και έτσι ώστε να νιώθω λιγότερο «περίεργος», θα μάθαινα πως δεν ήταν μονάχα ο δικός μου εγκέφαλος που γαργαλιέται με τέτοια πράγματα. Γίγαντες της λογοτεχνίας όπως o William Blake, ο Jorge Luis Borges και ο Italo Calvino– βλέπε Το Κάστρο των Διασταυρούμενων Πεπρωμένων (εκδ Άγρα)- υπήρξαν μανιώδεις ρέκτες τέτοιων συμβολιστικών γεύσεων. Τελικά, το βιβλίο εκείνο υπήρξε μέγα αποκάλυψη για μένα. Τόσο για τον ιδιαιτέρως ενδιαφέρον κρυπτογραφικό λόγο των Αλχημιστών –σε επίπεδο γραφής μα και εικόνας- όσο και γιατί μου έκανε κάποια πράγματα λιανά: οι ερευνητές εκείνοι δεν είχαν καμία σχέση με τον Coelho (ευτυχώς), ούτε με τους Δαίμονες-Μάγους του μυαλού μου. Αντίθετα για αρκετούς αιώνες, οι πειραματισμοί που λάμβαναν χώρα στις «σέχτες» τους υπήρξαν ανάχωμα στην επικίνδυνη παντοκρατορία της επίσημης εκκλησίας και ένας βασικός πυλώνας ανάπτυξης του Δυτικού Κανόνα σκέψης.

Ερχόμενος στα καθ’ ημάς τώρα, το εν λόγω βιβλίο, το ανέσυρα σκονισμένο μεν λαμπερό όπως πάντα δε από τα ράφια της βιβλιοθήκης μου προσφάτως. Αίτια για την επανέναρξη του παράνομου αυτού πάθους μου υπήρξε ο γκουρού Alan Moore. Και το πρόσφατο κόμικς αυτού ονόματι Promethea.

promethea-faust

Η Promethea σε στιγμές ταντρικού σεξ

Πρόκειται εν ολίγοις, και κατά την άποψη μου, για το πλέον προσωπικό πόνημα του μουσάτου. Τουλάχιστον, σίγουρα, για ότι πιο προσωπικό όσον αφορά το τωρινό του μοτίβο σκέψης. Όπως μπορεί κανείς να διαβάσει και στη βιογραφία του (Alan Moore Storyteller), ο ultimate αυτός δημιουργός είχε σχεδόν από πάντα ένα έντονο ενδιαφέρον για το μυστικισμό, τη «μαγεία» και γενικά τον εναλλακτικό τρόπο σκέψης –όχι τον newage αλλά τον πραγματικό.Παιδί των 60s γαρ, δοκιμαστής ουσιών και βαθύς μελετητής όλης της ανθρώπινης γνώσης, η ζωή του τον έχει οδηγήσει σήμερα σε πιστεύω που αρκετούς μας (;)/τους ξενίζουν. Έτσι στα 32 τεύχη του Promethea (1999-2005), φτιάχνει ένα απίστευτο χαρμάνι από όλα αυτά τα «αλχημιστικά» που τον γοητεύουν ενώ εμείςπαρακολουθούμε την πορεία της ηρωίδας με τις δεκάδες μεταμορφώσεις. Η ιστορία της ξεκινάει στην ελληνιστική Αίγυπτο και φτάνει μέχρι ένα παράλληλο σήμερα· και μια Νέα Υόρκη όπως μονάχα στο μυαλό του Alan Moore υπάρχει. Μια πόλη ειρωνεία της τωρινής μας πραγματικότητας. Και δε σταματάει εκεί. Αντίθετα σε αρκετά τεύχη εξερευνεί τη μυστηριώδη Immateria και τα έντεκά της sephirot, τις έντεκα σφαίρες της Kabbalah–ή τουλάχιστον τον τρόπο με τον οποίο τις φαντάστηκε και τις παρουσιάζει ο κος Moore.

Στο τώρα, στον ρόλο της Promethea βρίσκεται μια φοιτητριούλα που το ψάχνει γενικά με την Τέχνη. Παλιότερα, όπως μαθαίνουμε, τον ρόλο και το portfolio έχουν αναλάβει διάφοροι άλλοι καλλιτέχνες που η πιστή τους στη «δημιουργική ιδέα» τους οδηγεί καρμικά να συναντήσουν αυτή τη θεότητα/έννοια -μιας και εκείνη αντιπροσωπεύει τη δύναμη της φαντασίας ενάντια στον βαλτώδη νόμο της κοντόφθαλμης λογικής. Έτσι η Promethea αποτελεί τον Προφήτη Άγγελο της ανθρωπότητας, εκείνη που με την out of the box ύπαρξή της μπορεί να κρατήσει μακριά τα τέρατα της κάθετης και αντίθετης διπολικότητας, του ασπρόμαυρου τέλματος. Οι άνθρωποι δεν είναι μήτε καλοί μήτε κακοί, δεν είναι είτε Άγγελοι είτε Δαίμονες, οι άνθρωποι είναι τα πάντα –και μπορούν να πετύχουν τα πάντα εφόσον σπάσουν τα δεσμά τους, τα ταμπού τους, τους φόβους τους. Η Promethea είναι εκεί για να τους το θυμίζει και για να τους οδηγήσει, ως άλλος Προμηθέας, μέσα από τις φλόγες, στη μετά την Αποκάλυψη ζωή.

promethea_gold

H Promethea στο sephirot ονόματι Tiferet, επάνω στον Ήλιο εκεί που διαφεντεύει ο Χρυσός.

Στο τεύχος #12 του εν λόγω εγχειρήματος η 9η τέχνη παίρνει φωτιά. Εκεί δυο δίδυμα φίδια, συνοδοιπόροι και οδηγοί της Promethea, θα περιγράψουν –σε έμμετρο λόγο- την ιστορία του σύμπαντος, των έμβιων όντων και των ανθρώπων μέσα από ένα καρναβάλι διαφορετικών εικαστικών τεχνικών (πράγμα που χαρακτηρίζει όλο το κόμικ άλλωστε). Κορυφαία, λοιπόν, στιγμή για μένα όλου του κόμικς υπήρξε το σημείο όπου οι στίχοι και εικόνες μας μαθαίνουν πως με τον ίδιο τρόπο που κατασκευάζεται μια μουσική φούγκα, έτσι και η εξέλιξη των ειδών: το ίδιο θέμα, με τις παραλλαγές του, που παίζεται ξανά και ξανά και σχηματίζει μια ενότητα στο πέρασμα των αιώνων.

Untitled-2

Οι δουλειές του Alan Moore σπανίως δεν είναι μεγαλεπήβολες, και αν και το From Hell διεκδικεί τον τίτλο του πιο grande κόμικς του, το Promethea είναι μάλλον η προσπάθεια του δημιουργού να βγάλει την ολόδική του ψυχή, τα ολόδικά του πιστεύω πάνω στο χαρτί –δίχως να λογαριάσει το αφηγηματικό κόστος, την συχνή αγία πολυλογία του, το δικαιολογημένο μπέρδεμα του αναγνώστη κάποιες φορές ή και την αντίδραση πολλών που θα νοιώσουν πως τους κάνει μαθήματα μυστικισμού. Τελικά όμως σε μένα, παρότι σίγουρα δεν υπήρξε το πιο ψυχαγωγικό έργο του, η αίσθηση που μου άφησε ήταν αυτή που είχα συναντήσει ξανά στον πρόλογο του βιβλίου που ανέφερα στην αρχή. Ο Alan Moore στο έργο του αυτό αποτυπώνει ένα καθαρό δικό του όραμα για τον κόσμο μας. Και κάνει στο σήμερα, τρόπον τινά, αυτό που ένας άλλος μεγάλος με το όνομα William Blake έκανε –κατά τον Alexander Roob- πριν μερικούς αιώνες: «Πίσω από τα, πολλές φορές βίαια, οράματα του άγγλου ζωγράφου και ποιητή, παρ’ όλη τη σαφήνεια των λεπτομερειών τους, κρύβεται η πιο ιδιοφυής και διορατική κριτική της υλιστικής-μηχανιστικής κοσμολογίας του 17ου και 18ου αι., μιας κοσμολογίας που η τρομαχτική επίδρασή της δεσπόζει μέχρι σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα».

—————————————————————————————————————————————-

Διαβάστε επίσης:

Alan Moore Αφιέρωμα: Bάλτος να σου πετύχει | αρ.1

Αlan Moore Αφιέρωμα: Τσογλάνια from outer space | αρ. 2

Αlan Moore Αφιέρωμα: Mπάτμαν εναντίον (;) Τζόκερ | αρ.3

Αlan Moore Αφιέρωμα: Χιούμορ από την Κόλαση | αρ.4

Alan Moore Αφιέρωμα: Δεκατρείς σελίδες αριστούργημα | αρ. 5

Alan Moore Αφιέρωμα: Οι εντιμότατοι λογοτεχνικοί κύριοι | αρ. 6

Alan Moore Αφιέρωμα: Το μαύρο ντοσιέ | αρ. 7

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s