Ο Λούτσι δε θέλει να πεθάνει | Κεφ. 10ο: το τηλεφώνημα

Ένα υπαρξιακό δράμα σε συνέχειες, εδώ στο δέκατό του επεισόδιο όπου: ο Λούτσι ξυπνάει από το όνειρο, δέχεται ένα περίεργο/τρομακτικό/μεταφυσικό τηλεφώνημα, κοιτάει ξανά την τηλεόραση του, κραδαίνει το περίστροφο και…

luci10-1

Άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε γύρω το άδειο καμαρίνι. Πώς αποκοιμήθηκε έτσι εδώ, πάνω στις πούδρες και τα αρώματα και κυρίως τι δουλειά είχαν όλες αυτές οι πούδρες και τα αρώματα στο καμαρίνι του; Καλλυντικά, καθρεφτάκια, τσιμπιδάκια, βλεφαρίδες, ψαλιδάκια, και μια καστανόξανθη περούκα. Τι κακόγουστο αστείο ήταν αυτό, όλοι γνώριζαν πολύ καλά πως δεν του αρέσει να πειράζουν τα πράγματά του, πόσο μάλλον να τα αλλάζουν με τα πράγματα κάποιας άλλης για να γελάσουν έπειτα εις βάρος του. Σήκωσε την περούκα και την περιεργάστηκε ελαφρώς, λυπήθηκε που την είχαν έτσι -λίγο αχτένιστη του φάνηκε- ενώ θα μπορούσαν να της κάνουν ένα πολύ όμορφο σινιόν. Όμως αυτό που περισσότερο απ’ όλα θα έπρεπε ίσως να έχει τραβήξει την προσοχή του Λούτσι, ήταν το περίστροφο που βρισκόταν από κάτω της. Ένα περίστροφο και τέσσερις σφαίρες. Κι όμως το αγνόησε. Ακούμπησε την περούκα ξανά στη θέση που τη βρήκε, δεν είχε καμία διάθεση να ασχοληθεί παραπάνω με αυτή την ηλίθια φάρσα. Σηκώθηκε και βγήκε από το καμαρίνι. Πριν κλείσει την πόρτα πίσω του, επέστρεψε και πήρε το περίστροφο και τις τέσσερις σφαίρες. Πότέ δεν ξέρεις τί μπορεί να σου τύχει.

Βγήκε φουριόζος στη λεωφόρο Όπερας και σταμάτησε ένα ταξί, σχεδόν μπήκε μπροστά του και ανάγκασε τον οδηγό να σταματήσει με χειρόφρενο για να μην τον πατήσει. Μπήκε μέσα γρήγορα, κοπάνησε την πόρτα και ανακοίνωσε με τη βροντερή φωνή του τη διεύθυνση του σπιτιού του. Και αυτό ήταν διαταγή. Ο ταξιτζής έντρομος οδήγησε όσο γρηγορότερα μπορούσε ως εκεί, ο Λούτσι του έδωσε ένα μεγάλο χαρτονόμισμα και αποβιβάστηκε πριν το αυτοκίνητο σταματήσει καλά καλά. Φυσικά δεν περίμενε να πάρει ρέστα. Βγήκε με την ίδια φούρια που είχε μπει, κοπανώντας πάλι την πόρτα.

Μπήκε στο διαμέρισμα με λαχτάρα, απόλαυσε τη γνώριμη μυρωδιά του χώρου με μια μεγάλη εισπνοή και εξέπνευσε ανακουφισμένος. Έκλεισε την πόρτα πίσω του, πέταξε το πανωφόρι, με ένα σάλτο βρέθηκε στον καναπέ και άρπαξε το τηλεκοντρόλ. Πριν πατήσει το κουμπί, το τηλέφωνο ακούστηκε να χτυπάει. Σηκώθηκε αντανακλαστικά, ωστόσο παρέμεινε για μερικά δευτερόλεπτα ακίνητος, έκανε κανά δυο γρήγορες σκέψεις και κατευθύνηθηκε προς το δωμάτιο που ήταν η συσκευή. Ήταν σίγουρος πως επρόκειτο για τηλεφωνικές πωλήσεις εκείνων των αντικολλητικών πολυμορφικών τηγανιών με τα εφτά χερούλια. Θα τους έβριζε που τηλεφωνούν μεσημεριάτικα και μετά θα έβγαζε το τηλέφωνο από την πρίζα ως το απόγευμα. Απάντησε νευριασμένα:

-Ναι!

-Α, τι έκπληξη! Δεν περίμενα να σας βρω εκεί. Ειλικρινά δηλώνω ανακουφισμένος, είχα αρχίσει να αγχώνομαι, καθώς τηλεφωνούσα όλο το πρωί λόγω της κρισιμότητας της καταστάσεως, και δεν έλαβα καμία απάντηση.

-Ποιός είναι;

-Αχ συγχωρέστε με, εδώ Δόκτορ Σάδερλαντ, σας έχω κουράρει στο παρελθόν ενώ ο Δόκτορ Βαλτσέντι, ο γιατρός σας, βρισκόταν εκτός πόλης.

-Ναι ναι Γιατρέ μου, σας θυμάμαι πολύ καλά, περί τίνος πρόκειται;

-Λυπάμαι κύριε, αλλά ο λόγος του τηλεφωνήματός μου δεν είναι ευχάριστος. Καθόλου ευχάριστος θα έλεγα.

-Δηλαδή;

-Τηλεφωνώ για να σας ενημερώσω πως ο ασθενής δεν τα κατάφερε. Κατέληξε προ ολίγων ωρών. Λυπάμαι.

-Ποιός ασθενής;

-Μα εσείς φυσικά. Νιώθω φριχτά που το ακούτε από μένα για πρώτη φορά, αλλά είστε νεκρός.

-Δεν καταλαβαίνω τι αστείο είναι αυτό.

-Ώρα θανάτου 13.23 της 6ης Σεπτεμβρίου, σωτήριον έτος 2007.

-Είστε τρελός κύριε; Ο μήνας έχει 3. Δεν έχουμε φτάσει καν στην ημερομηνία που μου λέτε. Κι εξάλλου, εγώ δεν βρίσκομαι καν στην κλινική σας. Ούτε σε καμία άλλη κλινική βέβαια, αν ήσασταν ελάχιστα νοήμων, θα αναγνωρίζατε πως αυτή τη στιγμή με έχετε καλέσει στον αριθμό της οικίας μου και μάλιστα σας απαντάω και μιλάμε, πράγμα που σημαίνει πως δεν είμαι καθόλου νεκρός.

-Αφήστε τις λεπτομέρειες κύριε Λούτσι, κάτι τέτοιες στιγμές δεν έχουν σημασία αυτά τα πράγματα. Δεν έχω λόγια για αυτή την απώλεια. Τα συλληπητήριά μου. Θα σας καλέσουμε ξανά για τα διαδικαστικά. Ξέρω πως είναι λίγο άκομψο να μιλάμε γι’ αυτά, έτσι έχω παραγγείλει στη γραμματεία να επικοινωνήσει μαζί σας αύριο, ώστε να έχετε λίγο χρόνο να ξεπεράσετε το πρώτο σοκ. Και πάλι, τα θερμά μου συλλυπητήρια.

-Κύριέ μου, σας παρακαλώ, πείτε μου.

-Ναι.

-Είστε παράφρων; Δεν έχω χρόνο ούτε διάθεση για τετοιες ανοησίες, και καλά θα κάνετε να μην ενοχλείτε τον ξένο κόσμο μεσημεριάτικα, εκμεταλλευόμενος μάλιστα το όνομα δύο εξαιρετικών ιατρών της χώρας μας, δύο λαμπρών, έκτακτων επιστημόνων. Ντροπή σας!

luci10.2

Έκλεισε το τηλέφωνο νευριασμένος και έτρεξε ξανά στην τηλεόραση. Αυτή εξάλλου ήταν η μόνη του έννοια, δεν επρόκειτο να ασχοληθεί περαιτέρω με βλακείες και παιδιάστικες φάρσες. Θυμόταν καλά ότι την τελευταία φορά η οθόνη δεν ανταποκρίθηκε στο πάτημα του κουμπιού, ανάμνηση που γιγάντωνε την τωρινή την αγωνία του. Μέτρησε από μέσα του αργά ένα, δύο, τρία, πάτησε το κουμπί και… Ώ του θαύματος!

Η οθόνη άρχισε να φωτίζεται σιγά σιγά, επρόκειτο προφανώς για κάποια βλάβη του δικτύου και τώρα όλα είχαν επανέλθει στην κανονικότητά τους. Ακούμπησε την πλάτη του στον καναπέ και περίμενε την γνωστή του εικόνα, τους μαύρους και σομόν διαδρόμους να τον καλέσουν, το έμβρυο που κοιμόταν μέσα τους ευτυχισμένο. Άραγε να είχε μεγαλώσει; Τι γλυκεια αγωνία!

Σύντομα εμφανίστηκε στην οθόνη ένα γυναικείο πρόσωπο, δυο μεγάλα υγρά μάτια, σίγουρα κάπου τα είχε ξαναδεί. Ο Λούτσι ταράχτηκε πολύ, πότε θα τελείωναν όλα αυτά; Ποιός έπαιζε μαζί του; Ποιά ήταν αυτή η γυναίκα και πού είχαν πάει οι αγαπημένοι του ροζ παλμοί; Σηκώθηκε και πήγε στο πανωφόρι του που το ‘χε πετάξει μπαίνοντας. Έψαξε τις τσέπες, βρήκε το περίστροφο, έβαλε μία σφαίρα στο γεμιστήρα. Κάθισε ξανά στον καναπέ, εκείνη ήταν ακόμα εκεί. Κάτι του θύμιζε, κάποτε τον είχε μαγέψει, κάπου πρόσφατα την είχε ξαναδεί και της τραγουδούσε, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτα άλλο. Απασφάλισε, κι ακούμπησε το δάχτυλο στη σκανδάλη. Εκείνη τον κοιτούσε στα μάτια, τα μαλλιά της κυμάτιζαν λες και βρισκόταν μέσα σε νερό. Ένας κρότος διαπέρασε το διαμέρισμα, γυαλιά σκόρπισαν παντού, όλα είχαν τιναχτεί στον αέρα. Όλα είχαν τιναχτεί στον αέρα.

—————————————————————————————————————————————-

Σε περίπτωση που θέλετε να διαβάσετε όλη τη μνημειώδη saga του Λούτσι, πατήστε εδώ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s