Δίσκοι που δε σταμάτησα να ακούω: Portishead / Third

Mία εκ βαθέων εξομολόγηση για το πώς το trip hop και ένας πορτογάλος μπορούν να σώσουν έναν άνθρωπο από (τον) Pitbull.

Portishead-9
Από τους έξι ολόκληρους μήνες που πέρασα στην Ισπανία, εκτελώντας την εράσμους θητεία μου, πολλά είναι αυτά που έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα (ναι, τόσο κλισέ) στη μνήμη μου (θα έγραφα και στην καρδιά αλλά είναι Κυριακή πρωί και δε θέλω να σας αναγουλιάσω). Οι φίλοι που μέσα σε μία μέρα και για κάμποσο καιρό ακόμα έγιναν κολλητοί, αδελφοί, hermanos, sisters, familia, family.  Τα ταξίδια, το πρώτο ελεύθερο κάμπινγκ, οι ισπανικές ντισκοτέκας, ο cafe con leche, το dulce de leche, τα τεράτια δείπνα και τα τραγούδια που ακούγαμε όλοι μαζί και μας ένωναν. Τραγούδια ελαφρά, ισπανοποπ, ισπανομπαλάντες και Pit Bull. Ναι, Pit Bull. Ναι, Gasolina. Α! Και κάθε Δευτέρα πηγαίναμε και ακούγαμε παραδοσιακές μουσικές από τη Γαλίθια με γκάιντες, βιολιά και τα λοιπά. Είχαμε πάει και σε ένα indie φεστιβάλ αλλά αυτό είναι μια άλλη τεράστια ιστορία που θα σας διηγηθώ κάποια άλλη στιγμή γιατί οι φίλοι μου γκρινιάζουν όταν κάνω μεγάλες παρενθέσεις. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι μουσικά το εράσμους με έριξε στα τάρταρα. Σα να μην έφταναν όλα αυτά και επειδή τότε οι καιροί ήταν προιστορικοί, στο σπίτι δεν είχα ίντερνετ, οπότε η ενημέρωσή μου ως προς τα μουσικά δρώμενα ήταν ολίγον φτωχή. Επίσης, ελλείψει σπιτικού ίντερνετ η μουσική υπόκρουση στη φοιτητική μου φωλίτσα περιοριζόταν σε τρία cds: Johny Cash, Karma to Burn, Nick Cave and the Bad Seeds και As  I lay dying. Άβυσσος δηλαδή. Μέσα σε ένα μήνα είχα μάθει όλους τους στίχους απ’έξω και απλά έκτοτε δε ξανάκουσα κανένα από αυτά. Αυτό οι Άγγλοι το λένε overexposure.

Κάπως έτσι περνούσε ο καιρός ώσπου σιγά-σιγά οι ερασμίτες άρχισαν να αποχωρούν για τις πατρίδες τους και κάθε λίγο και λιγάκι είχαμε goodbye parties, κλάματα, υποσχέσεις και άλλα τέτοια δακρύβρεχτα που δεν είναι της παρούσης. Ένα από αυτά τα μελαγχολικά βράδια και αφού είχα γυρίσει σπίτι σχετικά νωρίς για τη «φάση», αποφάσισα να τακτοποιήσω λίγο τα συρτάρια μου. Αυτό οι Άγγλοι το λένε παστρικέησιον. Κάπου εκεί ανάμεσα σε άχρηστα φυλλάδια, τετράδια, sudoku και βιβλία ανακάλυψα το εξαφανισμένο μου ipod. «Ώστε εδώ κρυβόσουν τόσο καιρό άτιμο. Τί να πω, έχεις και συ τα δίκια σου, με τόσο ποπ και μπητ και ισπανοντίσκο που να τολμήσεις να εμφανιστείς», είπα συγκινημένη και το χάιδεψα τρυφερά. Το άρπαξα αμέσως και ξάπλωσα τ’ανάσκελα έτοιμη να δώσω στα αφτιά μου αυτό που τους είχα στερήσει τόσους μήνες. Μουσική που να τους αρέσει.

Scroll down και το μάτι μου πέφτει στο νέο τότε δίσκο των Portishead, το Third.  Μόλις είχε βγει και το μόνο τραγούδι που είχα ακούσει ήταν το Machine Gun, το οποίο αφού αρχικά με είχε ενθουσιάσει, μετά από καμιά δεκαρο-εικοσαριά ακροάσεις το συνήθισα και εντάξει, σταμάτησα να ανατριχιάζω. Ήμουν περίεργη να δω τί θα συμβεί και με τον υπόλοιπο δίσκο.  Ξαπλώνω αναπαυτικά και πατάω play. Και αντί για τη μαγική φωνή της Μπεθ πετάγεται ξαφνικά ένας πορτογάλος.  «Esteja alerta para a regra dos 3 o que você dá, retornará para você». Αυτό ήταν. Αυτό και τίποτε άλλο. Έκλεισα τα μάτια και έφυγα. Περνάει και το Hunter, περνάει και το Nylon Smile και φτάνω στο κομμάτι που έμελλε να γίνει το αγαπημένο μου, ο λόγος να κάνω 20 ωρες ταξίδι για να δω τους Portishead από κοντά, ο λόγος που ερωτεύτηκα ένα αγόρι, ο λόγος που το ξε-ερωτεύτηκα. Τhe Rip, και πόσο κρατιέμαι τώρα να μη σας αραδιάσω όλα τα λύρικς και βγάλετε ξυραφάκια κυριακάτικα, δε ξέρετε. Παίζει εκείνο το βράδυ να άκουσα όλο το δίσκο πενήντα φορές και το Τhe Rip σκέτο άλλες 100.

portishead-5018cc572da8d

Εγώ, που άκουγα μόνο κοφτές κιθάρες, stoner, kreut και άλλα τέτοια σκληρά την πάτησα σαν μαθητριούλα. Και από τότε την πατάω κάθε φορά που έχω όρεξη να πέσω στα πατώματα, να αισθανθώ ένα κόμπο στο στέρνο, να χάσω λίγο τη σκέψη μου. Το Third- αν αξαιρέσεις το Machine Gun που είχε καεί πρόωρα- δε σταμάτησα ποτέ να το ακούω και αυτό γιατί από τότε το έχω συνδέσει με ένα εκατομύριο πράγματα. Δε το έβγαλα ποτέ από το ipod (αυτό το ίδιο που κρύβεται και εμφανίζεται όποτε θέλει και πλέον μπορεί να μην παίζει καν- άλλη δραματική ιστορία). Το άκουγα συνέχεια τους δύο τελευταίους μηνες του εράσμους συνοδεύοντας τις «μεγάλες στιγμές»  ενώ στο ταξίδι επιστροφής ήμουν η τρελή που τραγουδούσε μόνη της  στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης «to describe this sense absurd / try to resist my thoughts but I can’t lie». Και ύστερα, στην Ανάφη ξαπλωμενη στην παραλία έμπηζα τα δάχτυλα του ποδιού μου στην υγρή άμμο και άκουγα «no matter how far I drift / deep waters won’t scare me tonight». Και ακόμα πιο ύστερα, στο Νovisad στήθηκα από τις 3 το μεσημέρι στον ήλιο σαν τρελαμένη ρουβίτσα για να ακούσω στις 9 τη φωνή του πορτογάλου που κάποια χρόνια πριν με ακινητοποίησε σαν γλυκός εραστής, σαν γλυκιά ίωση στο κρεβάτι για ένα ολόκληρο βράδυ.  «Essa lio, voc tem que aprende / Voc s ganha o que voc merece». 

Και σήμερα που σας γράφω, προσπαθώντας να ανοίξω το μισοχαλασμένο εκείνο ipod και να βάλω πάλι το Third, αναρωτιέμαι αν είμαι εκ φύσεως χαζορομαντικό άτομο ή αν αυτός ο δίσκος μου ξυπνά τέτοια -απαπα- φήλινγκζ.  Όπως λένε και οι Άγγλοι.

Advertisements

20 thoughts on “Δίσκοι που δε σταμάτησα να ακούω: Portishead / Third

  1. Α ρε Lion, τι μου θύμισες τώρα… Erasmus στην Castellón de la Plana, 2008/9, έχω συνδέσει την εποχή αυτή μ’ αυτό το κομμάτι http://www.youtube.com/watch?v=eJbIMODHIdw. Τόσο που πήγα Corte Inglés να αγοράσω τον δίσκο και ακόμα ακούω Melendi, όσο κι αν με κοροϊδεύουν οι κοντινοί μου φίλοι (σου λέει μεταλλάς, κατά τα άλλα). Ας είναι, εσύ με καταλαβαίνεις! Έφτιαξα κι ένα φωτοάλμπουμ εδώ… http://kouremenosmallias.wordpress.com/2012/08/05/castellon-de-la-plana-2008-2009/

  2. Χαχα, καταρχάς το πικτορσίτυ ακούγεται ωραίο για παρατσούκλι! Όσο για την Castellón (για ‘μένα είναι πάντα στο θηλυκό και όχι στο ουδέτερο), η αλήθεια είναι ότι δεν διεκδικεί δάφνες ομορφιάς συνολικά σαν πόλη. Ωστόσο, το γεγονός ότι εκεί πέρασα αυτούς τους 6 μοναδικούς μήνες, την έκανε τη Χώρα του Ποτέ Ποτέ στα μάτια μου, όπως γράφω και στο post, οπότε είναι μια κατηγορία από μόνη της! Έχω επιστρέψει 2 φορές από τότε για επίσκεψη, αλλά χωρίς τους υπόλοιπους Erasmus, έχει χαθεί κάτι απ’ τη μαγεία, σε σημείο να περπατάω στους δρόμους της και να τους νιώθω έρημους, σαν σε πόλη-φάντασμα. Ευτυχώς που υπάρχουν οι φωτογραφίες για να μην ξεχάσω ποτέ.

    • Καταλαβαίνω απόλυτα τίθες να πεις! Εγώ δεν έχω ανέβει Σαντιάγο για αυτό το λόγο (ναι τόσο lame). Πικτορσίτυ- με το 1, με το 2 , με το 3 … Κατοχυρώθηκε!

          • Ευχαριστούμε για τα καλά σας λόγια, από την ηλιόλουστη Αθήνα! Το βίντεο είναι πραγματικά εξαιρετικό (η μουσική επένδυση θυμίζει και πόρτισχεντ σε κάποιο γκεστάλτ). Νομίζω ότι αποδεικνύει αυτό που έγραφα και πιο πάνω για εσάς, με αφορμή το εξαιρετικό σας κείμενο: οι Έλληνες του εξωτερικού όχι μόνο διαπρέπουν, αλλά αγαπούν την Ελλάδα και γνωρίζουν ότι η διχόνια είναι αυτό που τρώει τον Έλληνα. Έχει δυνατό «μήνυμα» το βίντεο επομένως, δε μασάει τα λόγια του. Δώστε μας πάντως και κάποιες πληροφορίες για το Βέλγιο, για όσους θελήσουν να το επισκευτούν αυτό τον καιρό. Πως είναι η νυχτερινή ζωή εκεί; Οι άνθρωποι; Έχει αρκετούς Έλληνες; Έχει πολύ κρύο; Γνωρίζουν για τις εναλλακτικές μουσικές σκηνές της Ελλάδας οι άνθρωποι εκεί;

            • Ax η ηλιόλουστη Αθήνα..η βασίλισσα του Νότου, το διαμάντι της Μεσογείου, η γη της Ελιάς, το λίκνο του πολιτισμού που ταξιεύει ανά τους αιώνες και απλώνεται σα σεντόνι σε όλη την υφήλιο αγκαλιάζοντας σα στοργική μάνα τους βάρβαρους, τους Άλλους, τους απολίτιστους, μεταφέροντας στα σπλάχνα της την αρχαία φιλοσοφία, γεννόντας υψηλή σκέψη και λεπτή αισθητική, στηρίζοντας σαν ιωνικός κίονας τη τρεμάμενη ανθρωπότητα.. Εγώ, αγαπητέ, όπως αναφέρω και σε ένα Γράμμα που έχω στείλει παλιότερα στα Νέα Του Βελγίου και τους αναγνώστες αυτού, δε διαμένω στο βέλγιο. Οπότε παρακαλούμε απ’το κοντρόλ κάποιον άλλο εκ των συντακτών να απαντήσει με υπευθυνότητα το ερώτημά σας.

              • Ωραία θα περιμένω απάντηση@ Καλή συνέχεια, συνεχίστε έτσι, η σελίδα σας καλύπτει ένα μεγάλο κενό στην ενημέρωση, σε ζητήματα που αφορούν την ψυχαγωγία και τη διασκέδαση. Και κυρίως δίνει αυτό τον ευρωπαϊκό αερά που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη στη χώρα μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s