Αντίο How I Met Your Mother, θα μας λείψετε

Το How I Met Your Mother έπαιξε το τελευταίο του επεισόδιο και μια ιστορία που κράτησε 9 σεζόν ολοκληρώθηκε. Το πώς μας φάνηκε είναι μια περίεργη κατάσταση που θα θέλαμε να συζητήσουμε με ένα ποτήρι μπίρα στο χέρι. Στην MacLaren’s Pub.

maclarens

Ένα συνηθισμένο βράδυ στου MacLaren

(Προσοχή! Το άρθρο περιέχει σπόιλερ εκεί σε αυτήν την παράγραφο που ξεκινάει με «Και καλά και…», μετά το boom)

Δεν ξέρω αν άξιζε το How I Met Your Mother να έχει 9 σεζόν. Οι πρώτοι τέσσερις κύκλοι ήταν σίγουρα από τα πιο απολαυστικά sitcom που έχω δει, ο πέμπτος ήταν πολύ καλός, μετά σιγά-σιγά οι στιγμές που έσκαγε λίγο το χειλάκι όσο το έβλεπα γίνονταν όλο και πιο σπάνιες. Η ακολουθία από μεγάλους και τραγικούς έρωτες του Ted Mosby συνεχιζόταν και κάθε φορά που αναρωτιόμασταν αν αυτή η καινούρια μοιραία ήταν η περιβόητη mother, ο αφηγητής μάς το ξέκοβε στα γρήγορα. Στο τέλος περίπου της όγδοης σεζόν πια είχαμε φτάσει να συζητάμε ότι αν η mother δεν είναι η Αντζελίνα Τζολί με κεφάλι εξωγήινου και σε οσκαρικό ρόλο δεν μπορούμε πια να πούμε ότι η αναμονή άξιζε τον κόπο και το λάδι μας.

Και άρα γιατί είδαμε τη σειρά μέχρι το τέλος; Ίσως γιατί όταν η σειρά ήταν όντως αστεία ήταν πολύ αστεία, και άρα θα μπορούσε να είναι εξίσου αστεία και σε κάποιο νέο επεισόδιο. Και πολλές φορές εκεί στις τελευταίες σεζόν ήταν κοντά στο να πούμε μα τι ωραίο επεισόδιο. Αλλά η κούραση της σειράς είχε χαλάσει και τα λεγόμενα recurring jokes, το Have you met Ted? είχε γίνει τόσες φορές πια, το Playbook του Barney είχε ξεχειλώσει, οι ιστορίες για την απαρχή του Bro Code γίνονταν όλο και πιο προβλέψιμες. Το «οπλοστάσιο αστείων» του HIMYM μίκραινε συνεχώς.

Συγγνώμη για την έκφραση «οπλοστάσιο αστείων».

Κι όμως δεν σταματούσαμε να τη βλέπουμε. Και βλέποντας το τελευταίο επεισόδιο συνειδητοποίησα γιατί. Σε όλη τη σειρά, η παρέα που συναντιέται στο MacLaren’s με μια μπίρα στο χέρι (κι όχι καφέ σαν τους άλλους φλώρους) συζητάει προβλήματα στις σχέσεις που είναι λίγο πιο αληθινά από το μέσο sitcom (με την απαραίτητη δόση κωμωδιακής υπερβολής βέβαια). Παίρνει τρεις αρχετυπικές καταστάσεις σχεσιακού-ερωτικού-συναισθηματικού μπλεξίματος και τις αναλύει με τρόπο ειλικρινή προς τον θεατή. Ο Marshal και η Lilly είναι ζευγάρι από πάντα και για πάντα, αλλά πρέπει να ξεπεράσουν και την κούραση της αιώνιας σχέσης, και τα αντικρουόμενα σχέδια για το μέλλον, και το ότι γίνονται βαρετοί ο ένας για τον άλλον (και για εμάς) ελλείψει ίντριγκας. Ο Barney θέλει να ρίξει στο κρεβάτι όλον το γυναικείο πληθυσμό της Νέας Υόρκης, αλλά αυτό τον κρατάει μακριά από το να έχει μια σχέση με τη χρηστή της έννοια. Ο Ted πρέπει να βρει τον έναν έρωτα της ζωής του, αλλά η καθημερινότητα δεν τον αφήνει.

Booooooooooom!

Booooooooooom!

Και καλά και χιλιοαναγνωσμένα όλα αυτά και χέσε μας άνθρωπέ μου τα έχουμε ξαναδεί θα πείτε, αλλά όλα αυτά έρχεται να τα καπελώσει το τελευταίο επεισόδιο, που πια σχεδόν δεν προσπαθεί καν να είναι αστείο, αλλά κάνοντας άπειρα flash forward δείχνει πόσο καθόλου ιδανική δεν είναι η ζωή, αλλά δεν πειράζει. Περάσαμε όλη την ένατη σεζόν να περιμένουμε να τελειώσει το σαββατοκύριακο του γάμου της Robin με τον Barney και να παντρευτούνε να ησυχάσουμε. Οι οποίοι παρά τους προβληματικούς τους χαρακτήρες βρήκαν τον έρωτα ο ένας στον άλλον. Και μετά μαθαίνουμε ότι μετά από τρία χρόνια, χωρίζουν. Οι Marshal και Lilly συνεχίζουν να τεκνοποιούν και να είναι χυδαία τρυφεροί ο ένας στον άλλο, οκ. Το σημαντικότερο όμως, η mother, που περιμέναμε να γνωρίσουμε μια ολόκληρη σειρά, μαθαίνουμε ότι μερικά χρόνια μετά πεθαίνει από κάποια αρρώστια.

Αυτό ίσως ήταν το ατού της σειράς, ότι άφηνε την πραγματικότητα να εισβάλει πολύ περισσότερο στην πλοκή της, σε αντίθεση με την άμεσα συγκρινόμενή της σειρά, τα Φιλαράκια, που όλη η πλοκή άλλαζε κάθε φορά με ένα απλό I don’t know if I’m ready. Προβληματίζονται λίγο στα Φιλαράκια, για γάμους, παιδιά, αλλαγές καριέρας, συγκατοικήσεις, υιοθεσίες, και μετά το κάνουν και είναι όλα καλά.

Και αν ισχύει ότι το τέλος μιας σειράς είναι αυτό που σου αφήνει την αίσθηση του αν σου άρεσε στο σύνολό της ή όχι, μπορώ να πω πια ότι μετά το φινάλε το HIMYM είναι σίγουρα από τις αγαπημένες μου σειρές. Γιατί με έβαλε στον πειρασμό και εφάρμοσα μερικές φορές την τεχνική Have you met Ted?, και ως Ted και ως Barney. Γιατί με έπεισε να φτιάξω Bro Code με φίλους μου. Γιατί μπήκα στον πειρασμό να αγοράσω το Playbook που κυκλοφόρησαν. Και γιατί αφού με έπεισαν οι χαρακτήρες ότι είναι λίγο πιο αληθινοί, δέθηκα μαζί τους και άκουγα τις σχεσιακές συμβουλές που έδιναν ο ένας στον άλλο πεισμένος λίγο παραπάνω. Χαλάλι και η κοιλιά Παγκρατιώτη ταβερνιάρη που κάνατε για τρία-τέσσερα χρόνια.

Αντίο How I Met Your Mother, θα μας λείψετε.

Advertisements

4 thoughts on “Αντίο How I Met Your Mother, θα μας λείψετε

  1. Το πρώτο επεισόδιο του HIMYM, το είδα στο στρατό. Όχι όσο ήμουν στρατό, εννοώ μέσα στο στρατόπεδο. Είτε επειδή ήταν όντως πολύ καλές οι πρώτες σεζόν, είτε επειδή όλα τότε μου φαίνονταν υπέροχα, το αποθέωσα. Για παράδειγμα, επεισόδια όπως αυτό

    https://taneatoubelgiou.wordpress.com/2013/03/03/2-fifty-shades-of-sitcoms-how-i-met-your-mother/

    τα βρήκα θαυμάσια και όντως, όπως λες, συνολικά μου φαινόταν ένα από τα πιο απολαυστικά σίτκομ που είχα δει. Στην πορεία όμως, όπως επίσης λες, η σειρά άρχιζε να κουράζει. Εκεί εγώ ουσιαστικά εγκατέλειψα. Το έβλεπα από συνήθεια, έτσι για να ξέρω τι γίνεται ώστε να μπορώ κάποια στιγμή, όταν πια φτάσει στο τέλος, να μπορώ να είμαι κοντά και να καταλάβω τι έγινε.

    Εφτασα με τα χίλια ζόρια μέχρι την αρχή της όγδοης σεζόν και εκεί δεν άντεξα άλλο. Είπα τέλος, δεν με ενδιαφέρει, ας γίνει ό,τι γίνει, ας παίζεται μέχρι το 2046. Μέχρι που προχθές αποφάσισα να κάνω μια δυναμική επιστροφή για να φτάσω μέχρι το τέλος. Αλλά, πάλι, δεν άντεξα. Τα επεισόδια της όγδοης και της ένατης σεζόν μου φάνηκαν απαράδεκτα. Στα Φιλαράκια (δεν γίνεται να μην υπάρξει σύγκριση για πάρα πολλούς λόγους) δεν το είχα νιώσει ποτέ. Τα χειρότερα επεισόδια εκεί ήταν ανεκτά. Ισως λίγο βαρετά αλλά εντάξει, βλεπόντουσαν.

    Για να καταλάβεις, διάβασα ολόκληρο το κείμενό σου. Δηλαδή έκανα μια τηλεοπτική αυτοκτονία. Εννέα σεζόν και δεν είχα κουράγιο να δω άλλα δέκα επεισόδια για να μάθω τι γίνεται. Με άλλα λόγια, εμένα δεν θα μου λείψει καθόλου. Και κρίμα γιατί αν είχε σταματήσει στην 3-4 σεζόν τώρα θα μιλούσαμε για ένα από το 2-3 καλύτερα σιτκομ της μετά 2000 εποχής.

  2. Θα συμφωνήσω με τον Jimmy. Εγώ το άφησα κάπου στην 5η νομίζω. Είχε αρχίσει να με ενοχλεί. Τα αστεία ήταν είτε σεξιστικά είτε ημι-ρατσιστικά είτε μη-αστεία. Δεν άντεξα άλλο. Δε μου έλειψαν εδώ και κάποια χρόνια, δε θα μου λείψουν τώρα.

    Υ.Γ.: Υπάρχει bro code που ακολουθείς, Johnny;

  3. Αυτό που προσπαθώ να πω ρε παιδια είναι ότι αν αντεξεις 3-4 χρονια κοιλιας, πραγμα φυσικα που δε χρειαζεται να κανεις καταναγκαστικα, σε ανταμοιβει στο τελος όχι με τα αστεια του, αλλα με το λυσιμο της πλοκης. Το εγραψα αυτο, δεν το εγραψα; Γιατι μου απαντατε αλλα; I feel like i’m taking crazy pills που λεει κι ο Mugatu.

    Pegasus μου φαινεται οτι η εμμονη με το πολιτικα ορθο σου εχει καταστρεψει το χιουμορ που ποτε δεν ειχες. Θα σου προτεινα να δεις αυτο το επεισοδιο South Park που προτεινει οτι μπορεις να γελασεις με τα παντα αρκει να έχει περάσει ενα συγκεκριμενο χρονικο διαστημα.

  4. Παράθεμα: Μαθήματα αμερικανικής κωμωδίας | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s