Ένα μικροσκοπικό μυθιστόρημα

Είχαμε συνενοηθεί να μου φέρεις το βιβλίο στο σπίτι σήμερα. Έφυγα πριν έρθεις, άφησα τα λεφτά στο τραπεζάκι του σαλονιού, δεν ξέρω αν θα σε προλάβω.OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Όταν γύρισα  ήσουν ακόμα εκεί, το ίδιο και το βιβλίο. Άνοιξα τη συσκευασία κι άρχισα να το περιεργάζομαι. Διάβασε την πρώτη φράση, μου λες, μόνο την πρώτη, πώς σου φαίνεται;

The road under the tires unwound like magnetic tape, playing the soundtrack of the nation, the State of California, or only my own.

Πήγα να σου πω πως παρότι γεμάτη κίνηση, μου φαίνεται ότι είναι μια στέρεα φράση για να ξεκινά ένα διήγημα. Ο κόσμος φώναζε πολύ κι έτσι δεν είπα τίποτα. Άφησα το βιβλίο στη βιβλιοθήκη, έβαλα λίγη μπύρα κι έστριψα ένα τσιγάρο. Όταν έφυγαν όλοι, πήρα το βιβλίο και κάθισα μπροστά στο τζάκι. Στο μισοσκόταδο του σαλονιού δυσκολεύομαι να διαβάσω τα μικροσκοπικά γράμματα των υποσημειώσεων -λες να ΄χουν δίκιο οι μανάδες, για αυτό έπαθα τόση μυωπία; Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου για να κάνω καλύτερο φόκους και βυθίζομαι στο μισοσκόταδο του Lockwood Heights.

 Μια μικρή πόλη κοντά στο Λος Άντζελες, που αν τη δεις από κοντά συνειδητοποιείς πως δεν πάλλεται από ευτυχία, αλλά από φρίκη. Χωρίς αληθινή ιστορία, ή μάλλον με πολλές  μικρές θλιβερές ιστορίες. Ένας ήρωας που επιστρέφει στην πόλη που μεγάλωσε για να ζήσει τη «λαμπερή» της πλευρά αυτή τη φορά. Πολλά κορίτσια, μια βιομηχανία πορνό, λογής λογής πτηνά. Κατάλαβα ότι έφτασα στη μέση χάρη στην κόκκινη κλωστή. Το βιβλίο είναι άσπρο, με μαύρα γράμματα, δεμένο με κόκκινη κλωστή. Νομίζω πως δεν σου έχω μιλήσει ποτέ για τα χρώματα. Ίσως γιατί δεν ξέρω πώς να αρχίσω, γιατί δεν μπορώ να βρω τα λόγια να περιγράψω το άσπρο, το μαύρο και το κόκκινο.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Αφού συνειδητοποίησα πως δεν πρόκειται να πάω για ύπνο πριν το τελειώσω, βολεύτηκα στον καναπέ και συνέχισα. Αρκετές φορές σταμάτησα για να ξαναδιαβάσω κάτι και πού και πού έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελά. Αν και κάποιες από τις διάσπαρτες αναφορές στην οικογένεια –και όχι μόνο- κάνουν τα χαμόγελα να παγώνουν.

On the other hand, there were the sad and colorless lives of our parents’ homes, where the light was always flat and grey and kind of underwater. Our childhood homes were stagnant lakes, deepening with every passing month. Those of us not careful enough, the future would find in there, the lake too deep to swim out of.

 Για το τέλος δε με ρώτησες, αλλά θα σου πω. Όταν έφτασα στο τέλος, ένοιωσα σαν όλα να οδηγούσαν εκεί. Άραγε από την αρχή ξέρεις πως όλα οδηγούν εκεί, ή κάποια στιγμή στην πορεία το ανακαλύπτεις κι εσύ ο ίδιος; Πότε είναι αυτή η στιγμή που καταλαβαίνεις ποιο είναι αυτό το εκεί που όλα οδηγούν εκεί; Ή μήπως το συνειδητοποιείς απόλυτα μόνο όταν έχεις ήδη φτάσει, όταν το εκεί έχει ειπωθεί; Σε μπέρδεψα; Δεν πειράζει, δεν έχει και τόση σημασία. Θα ‘θελα να σου γράψω την τελευταία  μικρή παράγραφο, αυτό το εκεί, αλλά δε θα στο προδώσω, μπορεί να μην έχεις φτάσει ακόμα.

* * *

Το άσπρο βιβλίο με τα μαύρα γράμματα και την κόκκινη κλωστή είναι η δεύτερη έκδοση του The Mundane History of Lockwood Heights του Allen Kechagiar. Ένα διήγημα σαν μικροσκοπικό μυθιστόρημα από την Pilotless Press, έναν μικρό ελληνικό εκδοτικό οίκο χωρίς πιλότο, χωρίς αφεντικά.

Advertisements

2 thoughts on “Ένα μικροσκοπικό μυθιστόρημα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s