Πώς ο Poe έγραψε το «Κοράκι»

O Edgar Allan Poe, λίγο καιρό μετά αφότου έγραψε το εμβληματικό Κοράκι, έδωσε μια διάλεξη στη Βοστώνη, όπου και εξήγησε τη μέθοδο που ακολούθησε για τη συγγραφή του ποιήματος που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο διάσημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ομολογώ πως καθόλου δεν περίμενα τόση… εγκεφαλικότητα πίσω από ένα ποίημα. Και δε μιλάμε για όποιο κι όποιο ποίημα ε; Για Το Κοράκι μιλάμε…

poe1 (1)

Αρχικά, λέει ο Poe, θεώρησε ότι με βάση τη φωνητική της αγγλικής γλώσσας τα δύο πιο χαρακτηριστικά γράμματα είναι το «ο» και το «r». «Ποια είναι η πιο τετριμμένη φράση στην οποία απαντώνται τα γράμματα αυτά;», αναρωτήθηκε, κι ευθύς απάντησε: «nevermore» – «ποτέ πια». Και αποφάσισε να είναι αυτή η φράση το σλόγκαν του ποιήματος. «Για να είναι όμως σλόγκαν», σκέφτηκε, «θα πρέπει να επαναλαμβάνεται συνέχεια». Πως όμως γίνεται να επαναλαμβάνεται συνέχεια, τη στιγμή που διόλου σύνηθες δεν είναι ένας άνθρωπος να επαναλαμβάνει σταθερά «nevermore» στο τέλος κάθε στροφής; «Σιγά το πρόβλημα», είπε o Poe, «γιατί πρέπει αυτός που θα επαναλαμβάνει το σλόγκαν να είναι σώνει και ντε ανθρώπινο κι έλλογο ον;». –Και τι να είναι; –Να είναι παπαγάλος! –Μα κύριε Poe, οι παπαγάλοι αν και είθισται να παπαγαλίζουν φράσεις, δεν είναι πουλιά… άξια της ποίησης. –Οk, ok, δεκτό: ας είναι κοράκι τότε, το ίδιο κάνει! Και κάπως έτσι, άκρως εγκεφαλικά, γεννήθηκε ένα κοράκι που το λένε «Nevermore» και που επαναλαμβάνει συνεχώς τ’ όνομά του…

Και σκέφτηκε μετά ο Poe: «Ποιο είναι το πιο θλιβερό γεγονός που αξίζει να καταγραφεί σ’ ένα ποίημα;». Kι απάντησε: «ο θάνατος μιας πολύ ωραίας γυναίκας, τι άλλο;». «Και ποιος μπορεί να θρηνήσει καλύτερα αυτό το γεγονός;». «Μα ο εραστής της, ποιος άλλος;» Κι έτσι ο Poe έφτασε στην ιδέα του εραστή που μόλις έχασε την αγαπημένη του, και που μάλιστα τη λένε Leonore για να ριμάρει έτσι ωραία με το «nevermore»…

Και συνέχισε λέγοντας: «το κοράκι είναι μαύρο κατράμι, οπότε θέλω ένα στοιχείο κοντράστ, κάτι που να κάνει ακόμα πιο αισθητή αυτή τη μαυρίλα». «Άρα», είπε, «χρειάζομαι κάτι λευκό, κάτι πραγματικά λευκό, κάτι αρχετυπικά λευκό». «Χμμμ, ένα άγαλμα – μια προτομή!», αναφώνησε. «Τίνος την προτομή όμως;». «Της Αθηνάς, τι καλύτερο και πιο εύκαιρο;» «Και που μπορεί να βρεθεί μια  τέτοια προτομή;» «Ε, που αλλού;: σε μια βιβλιοθήκη!». Μυαλό θέλει;..

Τοποθέτησε λοιπόν την προτομή της Αθηνάς μέσα σε μια βιβλιοθήκη, όπου και βρίσκεται ο εραστής μόνος, περιστοιχισμένος απ’ τα πολλά βιβλία του, θρηνώντας το θάνατο της αγαπημένης του… «so lovesick more», κι εκεί απάνω, τσουπ!, μπουκάρει και το κοράκι. Και γιατί να τρυπώσει το κοράκι; Γιατί έξω λυσσομανάει ο άνεμος… Και νά σου πάλι το κοντράστ: η βιβλιοθήκη, εξ ορισμού τόπος ήσυχος, σε αντιπαράθεση με την εξωτερική ανακατώστρα θύελλα…

poe3

Ωραίο μπλουζάκι…

Ε, και μετά όλα παίρνουν το δρόμο τους: ο εραστής το ρωτά «ποιο είσαι», αυτό απαντάει «nevermore», οπότε εκείνος, σαν από κάποια μαζοχιστική διάθεση, του κάνει τέτοιες ερωτήσεις ώστε να προκύπτει πάντα η ίδια απάντηση: «nevermore, nevermore, nevermore»… Κι έτσι σταδιακά, ο καημένος ο εραστής μας αντιλαμβάνεται πως είναι καταδικασμένος να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του κουβεντιάζοντας μ’ ένα κοράκι· μ’ ένα κοράκι που θα του αποκρίνεται στον αιώνα τον άπαντα «ποτέ πια»· μ’ ένα κοράκι που όσες ερωτήσεις κι αν του κάνεις αυτό εκεί: το βιολί του…

Βαθιά εγκεφαλικός λοιπόν ο κύριος Poe, βαθιά εγκεφαλικός… Έστειλε και τις 9 Μούσες αδιάβαστες… Και αποδόμησε τέλεια το νόημα της λέξης «έμπνευση»… Αυτά τα παραπάνω, τα παραθέτει ο Χ. Λ. Μπόρχες στο δοκίμιό του «Το αστυνομικό διήγημα» (συμπεριλαμβάνεται στην ανθολογία «Ανατομία του αστυνομικού μυθιστορήματος» των εκδόσεων «Άγρα»).

Θυμάμαι, λίγο πριν βάλω την τελευταία τελεία, έναν φίλο που μού ’φερνε να διαβάσω τα γραφτά του ξεκινώντας πάντα: «μαλάκα, είχα χθες μια εμπνευσάρα…». Τότε όμως δεν τα ήξερα όλα αυτά ώστε να τού ’λεγα: «μαλάκα, δεν τις κόβεις τις εμπνευσάρες, μπας και καταφέρεις να σκεφτείς κάτι σαν το Κοράκι;». Τέλος πάντων, χαθήκαμε που λες και μ’ αυτόν… Έχω πολλά χρόνια να διαβάσω γραφτό του… Κι εδώ που τα λέμε, δε νομίζω ότι θα ξαναδιαβάσω κάτι δικό του… ποτέ πια – «nevermore» (το πόσο το ήθελα να κλείσω έτσι… «κάνει κρα» ε;).

–>Για να διαβάσετε Το Κοράκι πατήστε εδώ<–

Advertisements

14 thoughts on “Πώς ο Poe έγραψε το «Κοράκι»

  1. Ουάου! Κι εσύ έστειλες εμάς αδιάβαστους τολμηρό!

    Πάντα θεωρούσα πως αυτό το ποίημα έχει φοβερή μουσικότητα – ρυθμό (πώς να το πω, δεν είμαι κι άνθρωπος των γραμμάτων) που απ’ ό,τι φαίνεται μάλλον έγινε συνειδητά. Κάτι που επίσης έχει πολύ ενδιαφέρον (εννοώ ο βαθμός συνειδητότητας κατά τη δημιουργία).

    Πάντως ο αγαπημένος μου στίχος (από πλευράς μουσικότητας) δεν έχει καθόλου r, πειράζει;
    Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!

    • απ’ αυτό εντυπωσιάστηκα κι εγώ feline: απ’ το φοβερό βαθμό συνειδητότητας, καλά το λες… Το ένα έφερνε τ’ άλλο λες και ήταν μαθηματική σχέση με βελάκια!

      όσο για το στίχο, είναι όντως γαμάτος (κι ακόμα πιο γαμάτος όταν διαβάζεται φωναχτά!)

  2. Παιδιά να τονίσουμε δε πως όλα αυτά ο Πόε πολύ πιθανόν να τα σκέφτηκε όντας ψιλοάφραγκος, όντως κακότυχος και παράλληλα πιθανόν ημιμεθυσμένος. Φανταστείτε δηλαδή να ήταν και στα καλά του τι θα σκεφτότανε! Βέβαια, από την άλλη πάλι, πιθανόν τότε να μην είχε χρειαστεί να σκεφτεί τίποτε…

  3. Κατεργάρικο ντεκολτέ, μας έσυρες μέσα στην βαθεία σου χαράδρα
    στο σκότος του Κορακιού
    και αναρωτιέμαι αν το πήρε πρέφα κανείς.
    Πάντα τέτοια ρε.
    Κι άλλες πολλές ωσάν την τελευταία δώκε..
    .

  4. Σε αντίθεση με τον Jorn εμένα δεν μου έκανε ποτέ φοβερό κλικ ο Πόε (έχω ασχοληθεί μάλλον λίγο πάντως), σε αντίθεση με όλες τις ιστορίες γύρω από τον ίδιο. Οπως η παραπάνω – πολύ καλό κείμενο τολμηρέ.

  5. Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
    Leave my loneliness unbroken! – quit the bust above my door!
    Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!’
    Quoth the raven, «ok, I ‘ll go now».

    φυσικά, χωρίς καμιά ιερόσυλη διάθεση, απλά από χτες, όπως κι ο jackson, σύρθηκα στη χαράδρα του σκότους – μαζί και το χιούμορ μου.

  6. Παράθεμα: True Detective: το τέρας, ο τύπος με τα σημάδια και ο Κίτρινος Βασιλιάς | Τα Νέα του Βελγίου

  7. Παράθεμα: IRON MAIDEN και λογοτεχνία | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s