Μουσική Ανασκόπηση Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2014

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Κυρίες και κύριοι, οι Μουσικές Ανασκοπήσεις έκλεισαν ένα χρόνο διαμονής στην άκρη του ίντερνετ, στη διαδικτυακή βραχονησίδα που ονομάζεται ΝΤΒ. ΧειροκρότημαΗ εισαγωγή αυτή, πέραν της δικαιολογίας που μας παρέχει για την καθυστέρηση της ανάρτησης των παρακάτω κειμένων, μας δίνει την ευκαιρία να σας ενημερώσουμε για το καινούριο μας project. Drum Roll. Πλέον κάθε Παρασκευή τα μεσάνυχτα οι Joseph Plateau και Wounded Head θα παίρνουν τη δισκοθήκη τους και θα σκαρφαλώνουν στο παταράκι της Ιπποκράτους 146, για να παρεμβάλουν συμβάλουν στο πρόγραμμα του ιντερνετικού ραδιοσταθμού radiobubble. ΠανζουρλισμόςΜε λίγα λόγια, μαζοχιστές αναγνώστες μας, για να το κάνουμε πιο «λιανά»: Δεν φτάνει που μας διαβάζετε, τώρα θα μας ακούτε κιόλας! Παραλήρημα. Και δεν είναι μόνο αυτό. Η σαδιστική συντακτική ομάδα των ΝΤΒ, για να το κάνει ακόμη πιο επώδυνο για σας, τοποθέτησε ένα banner στη δεξιά στήλη του blog, το οποίο οδηγεί στις μαγνητοσκοπημένες εκπομπές και τις πλέιλιστς μας. Θα θρηνήσουμε θύματα. Από πλευράς μας ευχαριστούμε όλους εκείνους που μας διαβάζουν, τον radio sociale που μας κάλεσε στον radiobubble, το Νίκο Ροβάκη για την υπομονή του,  τον radiobubble για το διαδικτυακό του αέρα και τους φίλους μας για τη στήριξη. Αυτά είχαμε να πούμε, και μη μπήξετε τα κλάματα, γιατί θα θολώσουν τα μάτια σας και δε θα μπορέσετε να διαβάσετε τις μουσικές προτάσεις του τελευταίου διμήνου που ακολουθούν.

ANAΣΤΕΝΑΡΙΑ ‎– Music Of The Fire Walkers (ΚΕΜΑΛ)

Σύμφωνα με μια (πολύ πρόχειρη) αναζήτηση που έκανα, τα Αναστενάρια είναι μια γιορτή που ξεκινά την παραμονή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και ολοκληρώνεται το βράδυ της 23ης Μαΐου με την τέλεση του αρχαίου εθίμου της πυροβασίας. Κατά τη διάρκεια της τελετής, οι πιστοί καλούνται να χορέψουν (κυριολεκτικά) σε αναμμένα κάρβουνα,  ακολουθώντας τον αρχιαναστενάρη που σέρνει τον χορό κρατώντας στα χέρια του ένα εικόνισμα, γνωστό και ως (πώς αλλιώς;) αναστενάρι. Σε αυτή τη δύσκολη αποστολή, το ρόλο του οχήματος για τη μετάβαση στην έκσταση αναλαμβάνει ο κλιμακούμενος ρυθμός του ταμπούρλου και τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της λύρας. Ο πρώτος δίσκος αυτής της κυκλοφορίας περιέχει δέκα πολύ ενδιαφέροντα ηχητικά ντοκουμέντα από την τέλεση των Αναστεναριών, όπως αυτά εκτυλίχθηκαν στο χωριό Αγ. Ελένη Σερρών το 1979. Τα ντοκουμέντα αυτά φυλάσσονταν καλά (sic) στο αρχείο του Κέντρου Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας μέχρι και το 2008, όταν οι δισκογραφικές Editions Zero και echΟmusic τα κυκλοφόρησαν σε μόλις 200 κόπιες, οι οποίες δεν έφτασαν ούτε για ζήτω. Φέτος, όμως, η ΚΕΜΑΛ (του Τάσου Γαλανού με έδρα το Λονδίνο) επανακυκλοφόρησε αυτό το σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο σε βινύλιο, προσθέτοντας μάλιστα κι ένα εξαιρετικό δεύτερο δίσκο με reworks των Vatican Shadow και Pete Swanson. Συνιστάται ανεπιφύλακτα σε όσους αρέσκονται να αποστασιοποιούνται από τον εαυτό τους, αλλά δεν έχουν τα @@ να τα βάλουν με τη φωτιά. JP


Gabriel Saloman – The Soldier’s Requiem (Miasmah)
Ο κ. Gabriel Mindel Saloman ήταν το έτερον ήμισυ του Pete Swanson επί Yellow Swans. Ύστερα από τη διάλυσή τους, ο Pete Swanson τράβηξε σαφώς μεγαλύτερο μέρος της προσοχής των μουσικών underground media σε σύγκριση με τον πρώην στενό συνεργάτη του, το οποίο εύκολα μπορεί να δικαιολογηθεί απλώς και μόνο από το γεγονός της συχνότητας των κυκλοφοριών του πρώτου έναντι του δεύτερου. Το Soldier’s Requiem στην ουσία είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους προσωπική δουλειά του Gabriel Saloman μετά το πέρας εργασιών των Yellow Swans από το 2010. Και είναι εκπληκτική. Κάθε ένα από τα τέσσερα κομμάτια της αναπαριστά τον χαμό ενός ανώνυμου στρατιώτη. Το «που» και το «πως» δεν φαίνεται να εξετάζονται και το «γιατί», που αιωρείται, θα παραμείνει (όπως σχεδόν πάντα) αναπάντητο. Οι συνθέσεις του Saloman συνοδεύουν πιστά τον στρατιώτη από τις τελευταίες στιγμές του μέσα στο πεδίο της μάχης μέχρι τον επιθανάτιο ρόγχο του («Mine Field»), και από το εμβατήριο και την επικήδεια τελετή («Marching Time» & «Boots on the Ground») μέχρι το μετά θάνατο κενό («Cold Haunt»). Εξαιρετικό άλμπουμ που, δυστυχώς, πέρασε απαρατήρητο μέσα στο 2013. WH

Hobocombo ‎– Moondog Mask (Trovarobato)

Οι Ιταλοί Hobocombo είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα φορέων του ιού του Moondog, ενός ιού που έχει προσβάλλει πολύ κόσμο τα τελευταία χρόνια. Όμως, ευτυχώς για όλους μας, ο ιός του Moondog δεν είναι θανατηφόρος. Έτσι, οι Hobocombo βρίσκονται πλέον σε αποδρομή και παρότι ξεκίνησαν την καριέρα τους ως ένα tribute band, σε αυτό το δεύτερό τους δίσκο επιχειρούν να συνθέσουν δικά τους κομμάτια και να διασκευάσουν άλλους καλλιτέχνες (βλ. Robert Wyatt), κρατώντας όμως την τεχνική και τα όργανα που χρησιμοποίησε ο Moondog στο έργο του. Αν θέλετε την άποψη μου, που για να βρίσκεστε εδώ μάλλον τη θέλετε, το Moondog Mask είναι ένας δίσκος που σου τραβάει αμέσως την προσοχή με τον ήχο και το background story του, αλλά αποτυγχάνει να σου κρατήσει το ενδιαφέρον μετά από δυο-τρεις ακροάσεις. Γιατί συμβαίνει αυτό; Κυρίως επειδή οι συνθέσεις επαναλαμβάνονται και τα κρουστά είναι ιδιαιτέρως υποτονικά. Με δυο λόγια, ενδιαφέρον project, αλλά ragazzi impegnarsi di più (ή κάπως έτσι). JP


Shofar – Ha-Huncvot (Kilogram Records)
Οι Shofar αποτελούνται από τρία μέλη, ήτοι τους Macio MorettiMikolaj Trzaska και Raphael Roginski, και το Ha-Huncvot αποτελεί το 2ο άλμπουμ τους. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι παίζουν απλά klezmer jazz. Λάθος. Έχοντας πράγματι δανειστεί πολλά στοιχεία από την klezmer και κυρίως τις παραδοσιακές μελωδίες των χασιδικών ομάδων (για πολλές από τις οποίες θα πρέπει να αναζητήσουμε τις ρίζες τους στον 18ο αιώνα), δημιουργούν ένα avant garde απολαυστικό στην όψη, άγριο στην αφή ψηφιδωτό με βασικό συστατικό την αυτοσχεδιαστική, ελεύθερη jazz τεχνοτροπία, κι αυτό με τελικό σκοπό να δημιουργήσουν τη γέφυρα που θα «περάσει» την πλούσια εβραϊκή μουσική στις επόμενες δεκαετίες. Απορία μας, βέβαια, παραμένει πως δεν τους έχει ανακαλύψει έως τώρα ο John Zorn, για να τους εντάξει στη θεματική ενότητα Radical Jewish Music της εταιρείας του, Tzadik. Αλήθεια, πώς έγινε αυτό, John; Απάντηση δεν περιμένουμε. WH

Sick Thoughts – Teen Age Terminal (Dead Beat Records)

Πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι πίσω από αυτόν τον κιθαριστικό rockabilly punk θόρυβο, την βρώμικη παραμόρφωση και το όνομα «άρρωστες σκέψεις» κρύβεται ένας 16χρονος πιτσιρίκος από τη Βαλτιμόρη. Κι όμως, φίλες και φίλοι, είναι αλήθεια. Μπορεί, ακούγοντάς τον, να μην μπορείτε να το φανταστείτε αλλά αυτός ο νεαρός ζει ανάμεσά μας και μας εξομολογείται με τον δικό του μοναδικό τρόπο τα προβλήματα της εφηβείας του. Δώστε του μια ευκαιρία. Εγώ το έκανα και πλέον νιώθω λίγο περισσότερο αισιόδοξος για το μέλλον της γενιάς του garage punk που έρχεται. Σπάσ’τα, αγόρι μου.


Super Best Friends Club – Super Best Friends Club (self-released)

Οι Super Best Friends Club είναι από τις περιπτώσεις που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένα συγκρότημα από το Λονδίνο, με χαρακτηριστικό ήχο, πολύ ιδιαίτερα φωνητικά και ενδιαφέρουσες επιρροές από ποικίλα είδη (psychedelic rock, indie, prog rock, space-age) δεν έχει καταφέρει να βρει ένα πιο ευρύ ακροατήριο. Να αναφέρω χαρακτηριστικά ότι η σελίδα τους στο facebook έχει περίπου 550 likes, τα μισά δηλαδή από τα ΝΤΒ. Δεν υποτιμώ τα ΝΤΒ, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ. Τέλος πάντων, εμείς είμαστε εδώ για να αποκαθιστούμε αδικίες και για να παρουσιάζουμε πορτοκαλί δισκάκια σαν αυτό, που πνίγονται από τον άδικο τούτο κόσμο και τα τερτίπια της μουσικής βιομηχανίας. Και επειδή μάθαμε ότι οι SBFC ετοιμάζουν και δεύτερο δισκάκι (αγνώστου χρώματος) χωρίς την αρωγή κάποιας δισκογραφικής εταιρίας, θα θέλαμε απλά να σας πούμε, ότι καλοί οι Arcade Fire, οι Vampire Weekend και οι National, αλλά αγαπητοί αναγνώστες δείξτε και λίγη αγάπη στους SBFC. Ευχαριστούμε. JP


Xiu Xiu – Nina (Graveface Records)

Ας ξεκινήσουμε λέγοντας ότι αυτός ο δίσκος «θάφτηκε» από τα μεγάλα μουσικά site. Για παράδειγμα το pitchfork του έβαλε 4.7/10 και το tiny mix tapes 2.5/5. Η αλήθεια είναι το πρώτο άκουσμα σε ξενίζει. Ο Jamie Stewart (γ.κ.ώ. Xiu Xiu) έχει έτσι κι αλλιώς πολύ περίεργη φωνή, αλλά σε αυτό το tribute album στη Nina Simone το παρακάνει. Ψιθυρίζει, βαριανασαίνει, αργοσβήνει, μπορεί να πει κανείς ότι κάνει ό,τι μπορεί για να σε ενοχλήσει. Υπάρχει, όμως, μια πολύ ωραία ιστορία πίσω από αυτή την ηχογράφηση που σε παρακινεί να του δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία: Ο Jamie Stewart κατά τη διάρκεια της περιοδείας του με τους Swans ένιωσε ότι δεν τραγουδάει καλά και θέλησε να τα παρατήσει. Συζητώντας, όμως, με τον Michael Gira ανακάλυψε ότι και για τους δύο η Nina Simone ήταν πάντα η έμπνευση για να προσπαθούν περισσότερο για να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες της τέχνης τους. Έτσι, ο Xiu Xiu συνέχισε την περιοδεία πλάι στους Swans, κι όταν αυτή τελείωσε, μπήκε στο studio για να ηχογραφήσει ένα tribute album στη Nina Simone προκαλώντας τον εαυτό του να υπερπηδήσει μία ακόμα τεράστια δυσκολία• να «ανταγωνιστεί» τη Nina Simone. Ίσως, τελικά να μην τα κατάφερε και τόσο καλά στο σύνολο του δίσκου, όμως μας άφησε 4-5 διαμαντάκια όπως το «See line Woman» και το «Just say I love him». Και στο κάτω-κάτω της γραφής, η προσπάθεια πάντα μετράει (sic). JP


75 Dollar Bill – Untitled (self released cassette)
Οι 75 Dollar Bill είναι ένα «φρέσκο» ντουέτο από τη μεγαλούπολη της Νέας Υόρκης αποτελούμενο από τους Rick Brown (στα κρουστά) και τον Chen Chen (στην ηλεκτρική κιθάρα). Μέσω του δημοφιλούς πλέον Bandcamp, πρόσφατα υπέπεσε στην αντίληψή μας ότι το παραπάνω σχήμα κυκλοφόρησε, χωρίς την ανάμειξη κάποιας δισκογραφικής, κασέττα τεσσάρων tracks σε λίγες κόπιες για γνωστούς, φίλους και συγγενείς. Αν και πρόκειται για την παρθενική τους εμφάνιση στον μουσικό μας κόσμο (εμείς τουλάχιστον δεν έχουμε εντοπίσει κάτι άλλο – εάν κάποιος έχει διαφορετική ενημέρωση, ας μας κατατοπίσει), το αποτέλεσμα της εν λόγω ηχογράφησης είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό καθώς οι δύο αυτοί μουσικοί καταφέρνουν σε λίγα λεπτά ό,τι δεν έχει καταφέρει  τα τελευταία χρόνια ολόκληρο το κίνημα της New Weird America (πλην ελάχιστων εξαιρέσεων). Να κερδίσουν και πάλι το ενδιαφέρον μας. Εν προκειμένω, η μυσταγωγική ατμόσφαιρα των Sunburned Hand of the Man περιβάλλει ηλεκτρισμένες, ακατέργαστες συνθέσεις με βάση την κιθάρα, οι οποίες μας φέρνουν στο μυαλό τις πιο ψυχεδελικές στιγμές των Pelt, των Sun City Girls αλλά και των Tuareg blues της ερήμου και μας κάνει να αναφωνήσουμε: Psych-folk’s not dead. WH               

Ακούσαμε επίσης:

Ε.E.K. – Live At The Cairo High Cinema Institute (Nashazphone)

Ένας παράξενος Αιγύπτιος κιμπορντίστας (Islam Chipsy) που τρελαίνει κόσμο με τη δεξιοτεχνία του, τις φιγούρες του και την οχτάμπιτη παλέτα του και μια μπάντα (Ε.Ε.Κ.) που ακολουθεί τους τρελούς ρυθμούς του και προσθέτει πινελιές αυτοσχεδιασμού όταν πρέπει. Προτείνεται ανεπιφύλακτα στους fans του Omar Suleyman και των εγχώριων σταρ των τσιγγάνικων πανηγυριών. Στα συν του δίσκου, η χαμηλή ποιότητα ηχογράφησης που -στα δικά μου αυτιά- αναπαράγει πιστά το πανδαιμόνιο που επικρατεί τη νύχτα στο Κάιρο (όπως το έχω στο μυαλό μου). JP

Fire! Orchestra – Second Exit (Rune Grammofon)

Ζωντανή επανεκτέλεση του εκπληκτικού Exit (#8 για το 2013) που κυκλοφόρησε πέρσι τέτοια εποχή και μας άφησε άφωνους και άνεργους. Η ποιότητα του ήχου δεν είναι άψογη, μιας και η ηχογράφηση έγινε open air, όμως η παρουσία του Oren Ambarchi στην κιθάρα μας αποζημίωσε. JP

Sun Ra and his Band from Outer Space – Space Aura (Art Yard)

Μια ξεχασμένη ηχογράφηση από το μακρινό Πανεπιστήμιο του Buffalo και το ακόμα πιο μακρινό 1966, που έφερε στο φως η ειδική «σανραολόγος» Art Yard. Αξίζει να αναφερθεί πως η τελική επεξεργασία του ήχου (mastering) είναι τόσο καλή που κάνει την ηχογράφηση να μοιάζει φετινή. JP

Tomorrow the Rain will fall upwards – How a great Fame has departed? (Blackest ever Black 10»)

Για να «ευλογήσουμε τα γένια μας» και εμείς λίγο, τα είχαμε πει. Η Blackest ever Black μετατρέπεται σε μία από τις καλύτερες εταιρείες της underground σκηνής και στην αυγή του 2014 μας προσφέρει στην πιατέλα αινιγματικού project tenor sax cuts σε drone μερίδες («Thus they sang in the golden Age») και υπόκωφους θορύβους σαλαμοποιίας («Up to the Skies»). WH

Advertisements

19 thoughts on “Μουσική Ανασκόπηση Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2014

  1. άντε βρε να τα εκατοστήσεται. Πέθανα με την εισαγωγή, επίσης λίγο πριν το διαβάσω ‘ετυχε να βάλω να ακούσω σαν ρα. Κατα τ άλλα θα τα ακούσω σίγα – σιγά/

  2. Προλάβανε και σας κλέψανε οι ραδιομπαμπλίτες λοιπόν… Τεσπα, θα σας αφήσουμε εκεί προς το παρόν να κάνετε το αγροτικό σας, για να σας πάρουμε έτοιμους με μεταγραφή στον Poplie 😛

    Ωραίες επιλογές παίδες –όπως πάντα.

    • Spiral, ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια. Παρατήρησα περιποιημένη δουλειά στον Poplie. Στείλε λεπτομέρειες με την πρώτη ευκαιρία.

    • Πόσα δίνετε ρε spiral; Μην τα κάνουμε περίπλοκα τα πράγματα, ενώ δεν είναι.
      Περάστε καμιά βόλτα από τον bubble να το συζητήσουμε. Ακόμα κι αν δεν τα βρούμε, τουλάχιστον θα περάσουμε καλά. 😀

      • Όντως, καλή ιδέα θα ήταν να περάσω κάποια στιγμή από μπούμπλε να μιλήσουμε για μπίζνες. Θα φροντίσουμε να έχουμε στην παρέα και τον σύνβελγο White Diesel σε ρόλο διαμεσολαβητή-κονσιλιέρι.

  3. Αυτός ο Xiu Xiu παρά το αγκομαχητό έχει πολύ εθιστική φωνή, είμαι στο ριπίτ εδώ και ώρα…
    Επίσης, η κασέτα των 75 dollar bill είναι χάσιμο…

    Ντάξει παιδιά, τι να λέμε τώρα: είστε πολύ μπροστά! Φοβερή δουλειά – και εδώ και στις εκπομπές του bubble..

    • feline, ευχαριστούμε. Για να καταλάβεις την ένταση του «πανζουρλισμού» και «παραληρήματος», αρκεί να φέρεις στο μυαλό σου τις αντιδράσεις των τηλεθεατών στα βιντεάκια του Roy Orbison στις μουσικές εκπομπές του Καρατζαφέρη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s