Ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας

Όλοι ξέρουν τι συμβαίνει, όταν περπατήσει κανείς σε αμμώδη βυθό: νερό και άμμος γίνονται ένα, κυριαρχεί μια κάπως εμπόλεμη θολούρα, αλλά αν δοθεί ο κατάλληλος χρόνος σταματούν να παλεύουν, αποσυρόμενα στις θέσεις τους. Έτσι όλα γίνονται ευδιάκριτα, όπως πριν. Κάτι παρόμοιο προκάλεσε στο μυαλό και την ψυχοσύνθεση μου το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη «Ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας».

thumbnail

Αρχικά δεν μπορούσα να σκεφτώ και να νιώσω τίποτα άλλο πέρα από τη θλίψη που ΄χε μείνει ενθύμιο. Όμως, ο καιρός πέρασε, όλο αυτό κάθισε στο πανκομψό κεφάλι μου, κι άρχισε σιγά-σιγά να μου αποκαλύπτεται μια ιστορία γεμάτη από: ρεαλισμό αλλά και σουρεαλισμό ταυτόχρονα, εύστοχα ψυχογραφήματα, όπερα, λόγια για ταινίες, αλλά και για την Αθήνα. Η Αθήνα που είναι παρούσα σε τέτοιο βαθμό που συχνά η περιπλάνηση στους δρόμους της θυμίζει road movie. Κι όσα διαβάσατε στις λίγες παραπάνω γραμμές είναι ο πυρήνας αλλά και τα γύρω-γύρω της ζωής των τριών πρωταγωνιστών του βιβλίου, δηλαδή, του αφηγητή μας, της παιδικής φίλης και συζύγου του Φανής και κάπως λιγότερο του Αντώνη, φίλου-εραστή των άλλων δύο. Οι τρεις αυτοί ήρωες αλληλεπιδρούν στην ιστορία με όλους του πιθανούς τρόπους σχηματίζουν τρίγωνα, άλλοτε φιλικά κι άλλοτε ερωτικά. Απογυμνώνονται μπροστά στην έκθεση στην ακραία θλίψη, γίνονται κυνικοί, αυτοκαταστροφικοί και ετεροκαταστροφικοί στην προσπάθειά τους να κρατηθούν στην επιφάνεια, έχοντας δεμένη πέτρα στο λαιμό τους το βαρύ πένθος και το θρήνο. Αφετηρία του θρήνου του συζυγικού ζευγαριού είναι ο χαμός του μικρού παιδιού τους, κι ο θρήνος αυτό δεν αφήνει ακέραιο ούτε το παρελθόν τους. Έτσι κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης που δίνει ο καθένας με τον εαυτό του και εναντίον του άλλου περιγράφονται πιστά, τα πιο ταπεινά και ντροπιαστικά ανθρώπινα συναισθήματα, και μερικές δυνατές στιγμές χάους. Ώσπου οι πρωταγωνιστές φτάνουν στα όρια τους, τα ξεπερνούν, τα ξεπερνούν, κι άλλο τα ξεπερνούν, γίνεται η έκρηξη που καταστρέφει ό,τι λίγο μπορεί να ‘χε μείνει όρθιο και ξεκινούν όλοι τη νέα τους ζωή, χωρίς να ξεχάσουν να αγαπούν τα πρόσωπα της προηγούμενης ζωής τους.

Οκέι ξέρω ακούγεται θλιβερό, και είναι. Όταν το ξεκίνησα δεν άντεξα και έψαξα να βρω αν είναι αυτοβιογραφικό, έχοντας πάρει την απόφαση πως αν εντέλει ήταν, δε θα το συνέχιζα. Για καλή μου τύχη το διάβασα όλο, και συχνά σκέφτηκα πόσο αναπόφευκτα μαλάκες μπορούμε να γίνουμε εμείς οι άνθρωποι όταν εκτεθούμε σε ακραίες συνθήκες θλίψης, εκτίμησα το σουρεαλισμό που κατακλύζει το ανθρώπινο μυαλό όταν είναι πονεμένο και γέλασα πολύ μ’ αυτό. Απόλαυσα τις πιο πιστές περιγραφές στιγμών της ημέρας και μυρωδιών, τις  υστερικές βόλτες σε γνώριμους δρόμους της Αθήνας και θαύμασα την ανθρώπινη δύναμη.

Αν επιχειρούσα να φανταστώ αυτό το βιβλίο ως τραγούδι θα ήταν: ψυχεδελικό, ποστ πανκ, ή όπερα. Η συνέχεια επί των σελίδων.

Advertisements

4 thoughts on “Ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s