Τα 5 καλύτερα κινηματογραφικά σίκουελ.

Sequels. Το νούμερο 2, το νούμερο 3 και πάει λέγοντας. Πόσοι αγαπημένοι μας κινηματογραφικοί μύθοι χαντακώθηκαν στην πορεία…
Εδώ θα ασχοληθούμε με αυτούς που ανυψώθηκαν, με τα σινε-franchises που κατάφεραν να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους μετά το πρώτο μέρος. Μια κατηγορία που μοιάζει με εκείνη των remakes αν και είναι κάτι αρκετά διαφορετικό.
ΥΓ. Για να προλάβω τυχόν φανατικούς: δε θεωρώ τον δεύτερο Εξολοθρευτή καλύτερο από τον πρώτο, ούτε τον δεύτερο Άρχοντα. Και εφόσον η λίστα ως συνήθως είναι υποκειμενική…καταλαβαίνεις. Περιμένω όμως τα σχόλια και τις διαφωνίες.

Το τελεσίγραφο του Μπορν (2007)
του Πολ Γκρίνγκρας
the-bourne-ultimatum-5052e7c3475d4
Με κάμερα στο χέρι, σε αντίθεση με την ματιά του προκατόχου του, Νταγκ Λάιμαν, με νευρώδη σκηνοθεσία και με κλεφτές ματιές στο κατασκοπικό σινεμά του ’70, ο Γκρίνγκρας εκμοντερνίζει το είδος, κάνει έμμεσο πολιτικό σχολιασμό για τους προγραμματισμένους δολοφόνους της CIA, και αλλάζει το πατρόν του ήρωα περιπέτειας δράσης, δίνοντάς του γήινα χαρακτηριστικά. Χωρίς αυτήν την ταινία ενδεχομένως ο Τζέιμς Μποντ να είχε παραμείνει ένας χάρτινος γόης και να μην εξελισσόταν σε αυτό που έγινε με τον Ντάνιελ Κρεγκ. Βλέπετε, ο ανταγωνισμός με τον υπερκατά(σ)κοπο του νέου αιώνα, Μπορν, έχριζε εύκολο νικητή τον χαρακτήρα που ενσάρκωσε σε τρεις ταινίες ο Ματ Ντέιμον. Εξαίσια εναρκτήρια σκηνή και ακόμη καλύτερο το αμφίσημο φινάλε με το Extreme ways του Μόμπι.

Spiderman 2 (2004)
του Σαμ Ράιμι
3130
Πρώτη συνέχεια του πρώτου κινηματογραφικού Spiderman και ο Σαμ Ράιμι τελειοποιεί αυτό που ξεκίνησε. Σε βουτάει στις σελίδες των κόμιξ μέσα από πλάνα που μοιάζουν με πιστά καρέ των τευχών (αν διάβαζες Spidey μικρός θα καυλώσεις). Δίνει έμφαση στο ρομάντζο του Πίτερ με την Μ. Τζ. (έλα, όλοι θέλαμε να μάθει η κοπέλα ότι ο Πίτερ στην πραγματικότητα δεν ήταν σπασίκλας φλώρος αλλά ο σούπερ ήρωας της γειτονιάς μας), και δίνει υπόσταση στον χαρακτήρα του κακού Δρ. Οκτάπους (του Άλφρεντ Μολίνα) που δεν είναι και τόσο κακός στ’ αλήθεια. Μαζί, σημείωσε και μια σκηνή ανθολογίας στην καταδίωξη του τρένου με την αποκάλυψη του προσώπου κάτω πό την μάσκα της αράχνης.

The Dark Knight (2008)
του Κρίστοφερ Νόλαν
TDK06_1600x1200
Όταν ο Κρις Νόλαν πετύχαινε με το Batman begins την επανεκκίνηση των εμπορικών φραντσάηζ υπερηρώων, δεν φανταζόταν ότι με την πρώτη συνέχεια της τριλογίας του θα άλλαζε όλο το εμπορικό σινεμά. Με ένα ηθικό δίπολο καλού-κακού (Χάρβει Ντεντ εναντίον Τζόκερ) και έναν Μπάτμαν σε ρόλο ζυγαριάς, να κρατά το κέντρο βάρους, η ταινία παραδίδεται σε ένα ρεσιτάλ ευφυών στιγμών. Από την αρχική σεκάνς της ληστείας ως τις παρανοικές γκριμάτσες, τα τραυλίσματα και τον χαριεντισμό με το χάος του βραβευμένου με μεταθανάτιο όσκαρ Χιθ Λέτζερ, ο Νόλαν τραβά το μπάτμομπίλ του μέχρι ακόμα και μηνύματα ουμανιστικής σημασίας (δες την σκηνή με τα δυο πλοία που είναι έτοιμα να πυρπολήσει το ένα το άλλο).

Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η τελευταία σταυροφορία (1989)
του Στίβεν Σπίλμπεργκ
indiana-jones-and-the-last-crusade-8
Ξέρω ότι πολλοί θεωρείτε τους Κυνηγούς της χαμένης κιβωτού την καλύτερη ταινία του Ιντιάνα. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα απολύτως ισότιμο, αν όχι και καλύτερο, σίκουελ. Αυτό που για σχεδόν 20 χρόνια ήταν το ιδανικό κλείσιμο μιας τριλογίας, πριν ο Σπίλμπεργκ τη συνεχίσει κάνοντας το μεγαλύτερο λάθος της καριέρας του το 2008 με το Βασίλειο του κρυστάλλινου κρανίου. Ο Ίντι εδώ συναντά τον πατέρα του, με την μορφή του Σον Κόνερι, και ψάχνει το Ιερό Δισκοπότηρο του Ιησού, κυνηγημένος κλασικά από ναζί. Η σκηνή της τελικής αναμέτρησης και ανεύρεσης του Δισκοπότηρου είναι κάτι σαν ολόκληρη την κινηματογραφική μνήμη της παιδικής σου ηλικίας, ένα ταξίδι περιπετειώδες σε ένα rollercoaster με ναούς, καταδιώξεις, μαγικά άλματα, κακές ξανθές γκόμενες, κακούς γερμανούς και φυσικά το καπελάκι του κυρίου Κόνερι.

Ο Νονός 2 (1974)
του Φράνσις Φορντ Κόπολα
5626_krestnyj-otec-2_or_the-godfather-part-ii_1024x768_(www.GdeFon.ru)
Ο Κόπολα είχε τόσο πολύ κουραστεί ψυχοσωματικά γυρίζοντας τον πρώτο Νονό, ώστε ζήτησε στο δεύτερο μέρος να κρατήσει ρόλο παραγωγού και η σκηνοθεσία να περάσει στα χέρια του Μάρτιν Σκορσέζε. Αλλά φευ… ευτυχώς, συνέχισε τον μύθο του δίνοντάς μας το -κατά την γνώμη μου- αριστούργημά του. Καλύπτοντας την εξέλιξη του Μάικλ Κορλεόνε (Αλ Πατσίνο) ως την Κούβα του Φιντέλ και παράλληλα αντιπαραβάλλοντας με διαρκή φλασμπάκ τα πρώτα χρόνια της ζωής του πατέρα, Βίτο Κορλεόνε, στη Σικελία. Αυτός ο ρόλος είναι και ο μοναδικός που έχει χαρίσει όσκαρ σε δυο ηθοποιούς (τόσο στον Μπράντο φυσικά για την πρώτη ταινία, όσο και στον Ρόμπερτ ντε Νίρο που κάνει εδώ μερικά από τα πρώτα του βήματα). Η άνοδος του οικογενειάρχη στην εξουσία της Φαμίλιας, η σκηνή με τον πρώτο φόνο του νεαρού Βίτο στο αποκαλύπτικό βλέμμα του ντε Νίρο, η εκδίκησή του με την σφαγή του δολοφόνου του πατέρα του πίσω στη Σικελία και φυσικά η σκηνή όπου ο Πατσίνο στέκει αγέρωχος έχοντας δώσει εντολή για την εκτέλεση του αδερφού του. Στοιχειωτικό πράγμα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s