«Μη με αγγίζεις! Μη με ρωτάς! Μη μου μιλάς! Μείνε μαζί μου»

Θυμάμαι τη νύχτα που σου διάβαζα Beckett χωρίς μεγάλη επιτυχία. Αλλά δε μας ένοιαζε…

Τότε ήταν οι μέρες της προσμονής.

φώτο : Γιώργος Χαριτάκης

φώτο : Γιώργος Χαριτάκης

Μέσα σε μέρες παραλόγου και λιγότερο θεάτρου η μοναξιά γίνεται βίωμα. Γίνεται πρόσωπο, αποκτά φωνή και βρίσκει τρόπο να κοιτάζει. Ο κόσμος δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα θίασο που προβάλλεται αποσπασματικά σε video wall και ύστερα χάνεται στην κίνηση.

Ο κόσμος στήθηκε και αναμένει τον Έλβις να φανεί. Τα χέρια που συγκρατούν το ποτήρι προσπαθούν να κρύψουν την αγωνία. Μια ερώτηση περιφέρεται μέσα στο χώρο και γίνεται εντονότερη όσο πάει:

«Σε ενδιαφέρω;»
Μια ερώτηση και πέντε σιωπές, για τη μοναξιά σου.

«Θα έκανες τα πιο παράλογα πράγματα για την αληθινή αγάπη». Ένα ολόκληρο ηλιακό σύστημα αιωρείται πίσω από την πλάτη σου και συγκρατείται από μια κλωστή στην άκρη του πουκαμίσου. Η εκτόνωση των σκέψεων είναι ικανή να σε ζαλίσει. Δείχνεις αδιαφορία για οποιαδήποτε απόπειρα επαφής. Η τυχαία επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων μετατρέπεται σε μια σκιερή αναμέτρηση πάνω σε ξύλινο πάτωμα. Δε θες να παραδεχθείς αυτό που συμβαίνει γύρω σου και αναρωτιέσαι αν καταλαβαίνει κάποιος και τι είναι αυτό.

«Οραματίστηκα το καλοκαίρι μας. Το μόνο μου πραγματικό καλοκαίρι.»
Συντροφιά με ένα τσιγάρο αναπολείς τις στιγμές που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη και τη μοναδικότητά σου. Η γυναίκα με το μαύρο φόρεμα στέκεται δίπλα από μια στοίβα με βιβλία. Το κορίτσι του μέσα δωματίου κρυμμένο μέσα σε αόρατες κουρτίνες παρατηρεί τον κόσμο να συμβαίνει εκτός. Η παρουσία σου γίνεται αφόρητα περιττή αν δεν έχεις διάθεση να συμμετάσχεις. Αποφασίζεις πως ίσως αυτή τη φορά θα κάνεις το βήμα που θα σε φέρει πιο κοντά στη διασκέδαση -αλλά όχι απαραίτητα δική σου.

«Εσύ είσαι σταρ, ορίστε μας!» Απόπειρα ψυχανάλυσης μέσα σε μια άγνωστη τουαλέτα. Στέκεσαι μόνη και κοιτάς το είδωλό σου στον καθρέφτη. Διορθώνεις τις ατέλειες και κοιτάς τα απομεινάρια του μακιγιάζ μέσα από πεταμένα χαρτιά. Το στοίχημα του κάδου. Παρατηρείς τα όνειρα των δεκάξι τυλιγμένα μέσα σε χαρτιά τουαλέτας να γίνονται κομφετί. Κάποιος άλλος σε περιμένει να φανείς. Δεν είναι αυτός που θέλεις. Είναι ένας όχλος έτοιμος να εκμεταλλευτεί και την τελευταία πιθανότητα διασκέδασης που θα του επιτρέψει να παραμείνει ατάραχος μακριά από τις σκέψεις, για ένα ακόμα βράδυ.

«Μπαμπά, σ’ αγαπώ». Ο κόσμος είναι τυφλός. Δεν έχει ιδέα. Ταχύρυθμες ανάσες σε μαύρο φόντο. Πρέπει να κρυφτείς. Υποθέτεις πως μπορεί και να μην είναι τόσο δύσκολο αφού κανείς δεν έχει τη διάθεση να παρατηρήσει. Αλλά κάτι σε αναγκάζει να σκεφτείς ότι έχεις την ικανότητα να ενοχλήσεις. Ίσως επειδή συνήθιζες πάντα να σκέφτεσαι δυνατά. Προσπαθείς να συγκρατήσεις την επιθυμία σου να τους αρπάξεις και να τους πεις ότι κατά βάθος τους λυπάσαι και ας επέλεξες να μοιραστείς το βράδυ σου μαζί τους. Ίσως πάλι και να φταίει που τώρα φοβάσαι διαφορετικά.

«Το κορίτσι του καναπέ λιποθυμά στην αγκαλιά σου». Σε έψαξε παντού αλλά δε σε βρήκε. Η ώρα περνάει… Αναρωτιέσαι ποιες είναι οι αποχρώσεις της κενότητας και της βλακείας. Κάτι που οι άλλοι αναγνωρίζουν και προσφέρουν με γενναιοδωρία. Καταμετράς τις άσκοπες προσπάθειες ορισμού της ομορφιάς, του συναισθήματος και της αν-ολοκλήρωσης των σκέψεων. Όλοι οι υπόλοιποι χορεύουν, μιλάνε και αναρωτιούνται. Μόνοι. Αν παίξουμε όλοι μαζί αναπτήρα ίσως επιστρέψουμε πίσω στο χρόνο. Τότε που όλα ήταν εύκολα και δεν αραδιάζαμε τα σώψυχά μας σε πάρτι. Θυμάσαι τις υποσχέσεις αλλά σου λείπουν οι πράξεις. Τις μετράς και βγαίνουν λιγότερες ή και καθόλου δεν υπάρχουν στο χαρτί. Πολύ θα θελες να ξεχάσεις και να μην παριστάνεις ότι διασκεδάζεις. Να χόρευες και να γελούσες και μακάρι όλα αυτά να ήταν αλήθεια… Και να μην υπήρχες πουθενά αλλού, παρά μόνο εκεί που θέλεις.
Ας χορέψουμε… πιο γρήγορα αυτή τη φορά.

Ένα θεατρικό έργο γραμμένο για τη γενιά των νέων που βαδίζει ακόμα μέσα από πάρτι και προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο. Οι θεατρικοί διάλογοι προκύπτουν μέσα από την πραγματικότητα της συζήτησης και δεν υπάρχει η θέληση για σκέψεις. Μόνο για ιδέες και εν δυνάμει πραγματικότητες. Γιατί όταν είσαι είκοσι (και κάτι…) οι εν-τυπώσεις γίνονται ανάγκη. Μια συντριπτική ανάγκη καταγραφής. Εγκεφαλικά, φωτογραφικά, στη μνήμη, στο χαρτί, στους τοίχους, στο σώμα, στη συνείδηση. Και ό,τι συμβαίνει γίνεται μπροστά στα μάτια σου- κάτι που οι άλλοι πρέπει να κοιτάξουν πάνω από τους ώμους για να δουν.

Και μπορεί αυτό που θα σου δώσει να μη σου αρέσει. Αλλά θα σου δώσει ό,τι έχει.
Και ό,τι και να γίνει we will always have 20’s.
«Τα όμορφα χρόνια. Τα μεθυσμένα χρόνια.»

Για την παράσταση Ο Έλβις Έφυγε, από την ομάδα Νουάρ.

*Οι φράσεις μέσα στα εισαγωγικά, στην αρχή των παραγράφων, είναι αυτές που διάλεξε ο κάθε ερμηνευτής.
**Τίτλος δανεισμένος από: S. Beckett, Waiting for Godot

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s