Underground Youth: ένα ακόμα λαηβ που χάθηκε

Η αναπόληση της «γνωριμίας» με τους Underground Youth, με αφορμή το λάηβ που έκαναν την προηγούμενη εβδομάδα στο Αν.

hqdefault

Είναι λίγο πιξελιασμένη, αλλά είναι το δωμάτιο κι ο τύπος που περιγράφονται στο κείμενο.

Η ιστορία μου με τους Underground Youth δεν είναι αυτό που λέμε «μια παλιά ιστορία». Κατά προσέγγιση τραβάει κανένα δυομισάρχονο. Βέβαια, ο Jorn Hammerat μου λέει ότι δεν δικαιούμαι, ούτως ή άλλως, να χρησιμοποιώ οποιαδήποτε μορφή της λέξης παλιά, είτε αυτή είναι η επιθετική, είτε η επιρρηματική, μιας και είμαι «μικρή» και τίποτα στη ζωή μου δεν μπορεί να συνέβη «πραγματικά παλιά». Όπως και να ‘χει, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς τους άκουσα για πρώτη φορά, ούτε πώς τους έμαθα. Θυμάμαι όμως, ξεκάθαρα, πως επρόκειτο για ένα απ’ αυτά τα καταθλιπτικά, χειμωνιάτικα μεσημέρια που είχα σαπίσει μπροστά από τη γνωστή–άγνωστη οθόνη του υπολογιστή, σ’ ένα δωμάτιο που φωτιζόταν μόνο από αυτό το σιχαμερό φως που φτάνει από ένα συννεφιασμένο μεσημέρι.

Το τραγούδι με το οποίο μου συστήθηκαν οι Underground Youth ήταν το Morning Sun, το οποίο είχε ταιριάξει πιο πολύ κι από γάντι στο παραπάνω σκηνικό, κι αυτό γιατί έδινε στη μουντίλα και την καταθλιψίλα της ημέρας το συστατικό που μετέτρεπε τη σιχαμάρα σε γοητεία. Έβλεπα, θυμάμαι, εκείνον τον νεαρό του βίντεο –σ’ ένα δωμάτιο τόσο μουντό όσο αυτό στο οποίο βρισκόμουν-, να λικνίζεται στους κάπως ψυχεδελικούς ρυθμούς του τραγουδιού κι ένιωθα να συμπάσχω ακόμη κι αν αυτός χόρευε σε κάποιο μακρινό πλατό στο Μάντσεστερ. Στη συνέχεια άκουσα κι άλλα τραγούδια τους, τα περισσότερα μου άρεσαν, το καθένα για διαφορετικούς λόγους, άλλα είχαν πότε απεγνωσμένη πότε γλυκιά ψυχεδέλεια, ενώ άλλα γκαρατζόφέρναν. Εξαίρεση ήταν το Hope and Pray, το οποίο μέχρι και σήμερα βρίσκω ιδιαιτέρως βαρετό. Ενώ το I need you, είναι ένα εκ των αγαπημένων μου κομματιών τους και μου αρέσει γιατί εκφράζει μια ανάγκη και μια τρυφερότητα μέσα από τους στίχους, αλλά αυτό συμβαίνει σε όλα τα κομμάτια αυτής της θεματολογίας. Εκείνο, όμως, που κάνει το I need you, να ξεχωρίζει είναι ότι από την πρώτη κιόλας νότα  διεγείρει συναισθηματικά τον ακροατή ανεξάρτητα από την παρουσία ή την απουσία της προσωπικής του προδιάθεσης.

Μετά τα σκόρπια τραγούδια σειρά είχε η ακρόαση άλμπουμ και η ταυτόχρονη ανάγνωση μιας κάποιας βιογραφίας, η οποία θα με ενημέρωνε πως δεν ήταν ένα παλιό συγκρότημα, όπως πίστευα, αλλά είχε σχηματιστεί μόλις το 2009. Στα 5 άλμπουμ και το ένα βινύλιο που έχουν βγάλει είναι φανερή η πορεία τους από το καλό στο καλύτερο, κάτι που δεν είναι ακριβώς αναμενόμενο  αν σκεφτεί κανείς πως κυκλοφορεί κάποια νέα δουλειά τους, σχεδόν κάθε χρόνο. Όπως κάθε συγκρότημα που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και οι Underground Youth έχουν κάποια μικρά διαμάντια, και το καλό στην περίπτωσή τους είναι πως τα διαμάντια μπορεί να τα βρει κανείς μοιρασμένα σε ολόκληρη τη δισκογραφία τους.

Από εκείνο το μεσημέρι λοιπόν, οι Underground Youth, κέρδισαν τη σταθερή εκτίμηση μου, ακόμα κι αν τα επόμενα χρόνια θα τους άκουγα άλλοτε πιο πολύ κι άλλοτε πιο λίγο. Πριν από μερικές μέρες έμαθα τυχαία πως ήρθαν στην Ελλάδα και έπαιξαν στο Αn, αλλά εγώ δεν πήρα χαμπάρι. Έτσι πέρασαν κι αυτοί στη δακρύβρεχτη λίστα με τα χαμένα λάιβ της ζωής μου, στην οποία φέτος πολύ πρόχειρα μπορώ να θυμηθώ πως προστέθηκαν και οι Growlers, o Great Park και η Molly Nilsson. Το μόνο που με παρηγορεί κάπως είναι που το Plissken 2014 θα φέρει 65daysofstatic, Black Lips και Dirty Beatches, κι άλλους, κι άλλους, κι άλλους.

Υ.Γ.:  Παρακαλείται όποιος πήγε στο λαηβ των Underground Youth, να αφήσει σχόλιο με τις εντυπώσεις του, ώστε να σκάσω ακόμα περισσότερο μπας και μου γίνει το πάθημα μάθημα. Ευχαριστώ.

Advertisements

19 thoughts on “Underground Youth: ένα ακόμα λαηβ που χάθηκε

  1. Πολύ ωραίο κείμενο Sonya! Κάπως έτσι την πάτησα και εγώ με τους Underground Youth, όχι πολύ παλιά, βέβαια… Για μας, λοιπόν, τις ψυχές που τίποτα δε συνέβη «πραγματικά παλιά» και χάσαμε ένα live σαν κι αυτό ένα έχω να δηλώσω: We will always have Plissken!

    • Ευχαριστώ de profundis! Τα λόγια σου μου δίνουν κουράγιο, ντάξει βέβαια θα προτιμούσα να χεις καταφέρει να πας στο λαηβ αφου σ αρέσουν κι εσένα, αυτό που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως και δεν ακούστηκε το γεγονόςςς.

      • Για να πω την αλήθεια γνώριζα για το live -η πληροφορία βρισκόταν έντυπη στο πρόγραμμα του Αn που μοιράζουν σε κάθε live για να δεις τι πρόκειται να γίνει στα επόμενα- και ήμουν και στα σκαριά να πάω αλλά τελικά δεν ήτανε γραφτό να γίνει! Είχα πάει στη Molly,όμως, και αυτό είναι αρκετά παρηγορητικό αν σκεφτείς ότι δεν έμεινε παραπάνω από μία ώρα και κάτι στη σκηνή αλλά αυτό αρκούσε και με το παραπάνω- αν και ποτέ δεν είπε το «I hope you die»….

        • ναί αυτό για τη Molly το έμαθα, οτι δεν έμεινε πάνω από ώρα στη σκηνή, τουλάχιστον θα είπε το The lonely. Πάντως αυτο με τους UY, το καταλαβαίνω γιατι σ όλες τις αλλες χαμένες συναυλίες που έγραψα, αλλά και σ αυτές που δεν έγραψα, το χα στα σκαριά και τελευταία στιγμή δεν πήγαινα.

  2. Εγώ ουσιαστικά έμαθα τους underground youth την μέρα του αυτού του live, χωρίς να ξέρω ότι έκαναν live, από έναν φίλο στο φουμπού, που το πόσταρε, λίγο πριν πάει, φαντάζομαι. Ο ίδιος φίλος είχε ποστάρει Μόλι Νίλσον, όταν θα έκανε το live (επίσης λίγο πριν πάει, αυτό το ξέρω, δεν το φαντάζομαι), ευτυχώς ήταν Παρασκευή και έτρεξα. Μα είναι κατάσταση αυτή να τα ποστάρουν τελευταία στιγμή πριν πάνε και όχι μια ή δύο μέρες πριν; 😛
    Στη Μόλι, παρεπιπτόντως, το καταφχαριστήθηκα. Μάλιστα, de profundis, είχα πάει μόνη κ ήταν απ’ τα λαηβ που άξιζε που πήγα μόνη. 😉

    Πάντως για ‘μένα το πιο αδικοχαμένο live ήταν αυτό του John Maus στο σιξ ντογκζ πριν δυο χρόνια ορ σαμθιν. Δεν ήξερα ποιος θα έπαιζε, μόνο ότι θα πήγαινε ένας φίλος μου, ο οποίος μένει εκτός Αθηνών οπότε και δε βλέπω συχνά και σκεφτόμουν να πάω να κάνουμε παρέα. Δεν πήγα γιατί είχα εργαστήριο την επόμενη και, βασικά,γιατί βαρέθηκα «να τρέχω Δευτεριάτικα». Έμαθα ότι ήταν λαηβ του Μαους, τυχαία, έξι μήνες αργότερα…ήταν τραγικό…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s