Top-5 με τις χειρότερες ταινίες του Ρόμπερτ Ντε Νίρο

Ναι, είναι ιερόσυλο να γράφεις κείμενο με αυτόν τον τίτλο. Δεν μιλάμε για τον Νίκολας Κέητζ, μιλάμε για ένα ιερό τέρας. Για έναν από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς ever, αν όχι τον αγαπημένο μου. Για τον τύπο που μέσα σε λίγα χρόνια κατέκτησε 2 όσκαρ, έπαιξε στον δεύτερο Νονό, έκανε τον Ταξιτζή και το Οργισμένο είδωλο, έπαιξε τον κεφαλαιοκράτη στο 1900, συνεργάστηκε με τον Κόπολα, τον Μπερτολούτσι, τον Σέρτζιο Λεόνε, τον ντε Πάλμα, τον Ταραντίνο και φυσικά τον Μάρτιν Σκορσέζε τον οποίο έσωσε από τον εθισμό με την κοκαίνη, επαναφέροντας τον στο σινεμά με αποτελέσματα που θαυμάζουμε μέχρι σήμερα.

Ναι, ο Μπόμπι έχει υποπέσει σε αμαρτίες. Όχι μια και δυο, μα τουλάχιστον πέντε.

Και αν παλιότερα σκεφτόμουν ότι κάποιο συμβόλαιο ή κάποιο στούντιο τον δεσμεύει, τώρα αναρωτιέμα ακόμα εντονότερα: what the fuck are you thinking Bob?

Με αφορμή την εντός διμήνου κυκλοφορία 2 νέων αριστουργημάτων του (“Last Vegas”, “Grudge Match”) ρίχνουμε μια ματιά στις αμαρτίες του μπας και του τις συγχωρέσουμε. Το Last Vegas βρίσκεται στην λίστα. Είμαι βέβαιος ότι και το Grudge Match χωρούσε αλλά δεν έκανα το λάθος να το δω…

Flawless [Kανείς δεν είναι…τέλεια] (1999)
του Τζόελ Σουμάχερ

which-famous-movie-actors-have-played-drag-queens-1818787581-mar-27-2013-1-600x400

Εντάξει τι να λέμε τώρα… Από τον τίτλο που στα ελληνικά έγινε μια άστοχη παραπομπή στο Μερικοί το προτιμούν καυτό με τη Μέρλιν, μέχρι τον Σουμάχερ στην σκηνοθετική καρέκλα, τον άνθρωπο δηλαδή που κινηματογραφικά διαμέλησε τον Μπάτμαν, τίποτα δε μοιάζει να δουλευει σωστά εδώ πέρα. Ο Ντε Νίρο ως μπάτσος που έχει υποστεί εγκεφαλικό, έχει γείτονα τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν που είναι τραβεστί και κάνει μαζί του μαθήματα τραγουδιού. Δεν έχω να πω πολλά, εγκατέλειψα την ταινία σε κάποια φάση. Και δεν το ‘χω κάνει ούτε δέκα φορές στη ζωή μου αυτό…

Θεόσταλτος (2004)
του Νικ Χαμ

Godsend_16941_Medium

Θα έπρεπε να έχει φτάσει κάποιος…θεόσταλτος ώστε να αποτρέψει τον Ντε Νίρο από αυτό το ατόπημα καριέρας. Ζευγάρι κλωνοποιεί το νεκρό παιδί του κατόπιν παραινέσεων του Ντε Νίρο, ο οποίος υποδύεται έναν γιατρό που κρύβει μυστικά και κάτι διαβολικό. Ανατρίχιασα. Μεταφυσικό, κλισεδιάρικο θρίλερ, με καλό καστ που δεν σώζει τίποτα. Αν θες τον Ντε Νίρο σε κάτι που να παραπέμπει σε Σατανά, υπάρχει το υποτιμημένο αριστούργημα του Άλαν Πάρκερ, Δαιμονισμένος Άγγελος. Με τον Μίκι Ρουρκ από κοντά.

Κρυφτό (2005)
του Τζον Πόλσον

hideandseek-canyouseenow_1106840491

Συνεχίζοντας το μπαράζ κακών θρίλερ που ξεκίνησε με την ταινία που ανέφερα παραπάνω, και δουλεύοντας με τον κάθε τυχάρπαστο σκηνοθέτη, ο Ντε Νίρο ή βαρέθηκε την ζωή του, ή είχε ανάγκη χρημάτων, ή απλώς αποφάσισε να μας κάνει πλάκα. Καταντώντας ο ορισμός του Miscasting σε αυτό εδώ το β’ διαλογής θριλεράκι, ο σπουδαίος ηθοποιός είναι ο χήρος πατέρας μιας μικρής κορούλας. Λίγη ατμόσφαιρα, λίγη μεταφυσική, ένας φανταστικός φίλος, και ένα plot twist που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια να εκπλαγείς καθώς δεν διεκδικεί και δάφνες ευφάνταστης πρωτοτυπίας. Ο Ρόμπερτ φλερτάρει με την κόκκινη κάρτα και την αποβολή…

Last Vegas (2013)
του Τζον Τερτλτάουμπ.

last-vegasss_2780549k

Βαδίζοντας στα χνάρια ενός Hangover για υπερήλικες και με έναν δαιμονικά αστείο τίτλο-λογοπαίγνιο, καθώς και ένα all-star cast που περιλαμβάνει τον Κέβιν Κλάιν, τον Μόργκαν Φρήμαν και τον Μάικλ Ντάγκλας η ταινία φαίνεται σωστό λαυράκι. Καταλήγει όμως μια κιτς καφρίλα, γεμάτη σεναριακά μπαλώματα, συναισθηματικούς δεσμούς και μαθήματα ζωής της κακιάς ώρας. Της λείπει η καφρίλα και η ισοπέδωση που αρχικά υπόσχεται, είναι συντηρητική και συγκρατημένη, εκθειάζει την Αγία Οικογένεια και σίγουρα δε μοιάζει γοητευτικό να βλέπεις τον Ντε Νίρο με ντουντούκα στην άκρη μιας πισίνας να βαθμολογεί μουνάρες που κάνουν πασαρέλα και ένας τύπος με άφρο μαλλί να στέκει όρθιος μπροστά του βάζοντας τον Μπομπ να προσποιείται ότι του παίρνει πίπα…

Righteous kill (2008)
του Τζον Άβνετ

right

Η πρώτη παρατήρησή μου έχει να κάνει με το ότι κάθε σκηνοθέτης που συνεργάστηκε ο Ντε Νίρο και ονομάζεται Τζον, μάλλον δεν τα πήγε και πολύ καλά… Για να μπούμε όμως στο ψητό, τούτη εδώ διαφημίστηκε και είναι η ταινία συνύπαρξης του Ντε ίρο με τον Αλ Πατσίνο μέσα στο ίδιο πλάνο! Μετά τον Νονό 2 όπου δε συναντιούνται ποτέ καθώς υποδύονται πατέρα και γιο σε ανάδρομη αφήγηση, μετά την εκπληκτική Ένταση (όνομα και πράμα) που κυνηγιούνται σαν τη γάτα με το ποντίκι αλλά επίσης δε μοιράζονται κοινό πλανάρισμα, ήρθε αυτή η ταινία να λύσει τις διαφορές τους και να μας πετάξει κλοτσηδόν από τον δεύτερο όροφο του πολυκινηματογράφου που την είδαμε. Κακό αστυνομικό δράμα/θρίλερ με υποτιθέμενη ανατροπή, ερμηνείες στην τσίτσα ωσάν καρικατούρες, σαν κάποιος μέτριος να υποδύεται τον Ντε Νίρο και ένας άλλος μέτριος να παρωδεί τον Πατσίνο. Εντάξει, υπάρχει και η σύνταξη…

Εντάξει για κάθε τέτοια μαλακία υπάρχει ένας Οδηγός Αισιοδοξίας ή ένας Οδηγός Διαπλοκής, ή έστω ένα Ανάλυσέ το. Σου κάθεται όμως κάπως ο άνθρωπος που μετρούσε στη φιλμογραφία του 10-15 ταινιάρες πριν τα πενήντα του και δεν προλάβαινες να συνειδητοποιήσεις την μία ερμηνεία του πίσω απ’ την άλλη, να βλέπεις πως διασύρεται κινηματογραφικά με τέτοιο τρόπο, σχεδόν χωρίς αξιοπρέπεια. Και λες πως μάλλον τα ‘χασε όταν ακούς πως προσπαθεί να πείσει τον Μάρτι και τον σεναριογράφο Πολ Σρέιντερ, να δουλέψουν πάνω σε ένα σίκουελ του Ταξιτζή!

Advertisements

15 thoughts on “Top-5 με τις χειρότερες ταινίες του Ρόμπερτ Ντε Νίρο

  1. Όπως πολύ σωστά έγραφε κάπου, η κατρακύλα ξεκίνησε με Analyze this, του 1999. Φαίνεται ότι ο Robert έχει τρελλά χρέη και σαν άλλος Τόλης Βοσκόπουλος, προσπαθεί να κάνει αρπαχτές μπας και σωθεί η κατάσταση. Ευχάριστο διάλλειμα στην καλλιτεχνική του κατάπτωση ήταν το Silver Linings Playbook.

  2. Πέρα από ότι πρέπει να δω το Silver Linings Playbook, πρέπει να ομολογήσω μια αμαρτία μου: ρε το Flawless μου άρεσε, ένας Θεός ξέρει γιατί, αλλά μου άρεσε.

    • Doomantia, τα τελευταία χρόνια έχουμε διαφωνήσει περίπου για κάθε ταινία που έχει γυριστεί, είναι σαφές ότι έχουμε διαφορετικά γούστα κτλπ αλλά ρε συ, αν ένα πράγμα δεν περίμενα ποτέ από σένα ήταν να πεις ότι σου άρεσε το Silver Linings Playbook. Κρίμα, χάθηκε μια ευκαιρία να συμφωνήσουμε σε κάτι. Εγώ που τις ευχαριστιέμαι κάτι τέτοιες χαζομάρες, το συγκεκριμένο δεν το άντεξα.

      • Ακριβώς αυτό είναι το θέμα. Η κεντρική ιδέα του Silver Linings είναι μάλλον φρικαλέα, καθόλου κωμική. Η τελική υλοποίηση βέβαια είναι σατιρική, πολύ μακριά όμως από τα πρότυπα «Crazy, Stupid, Love» και άλλων τέτοιων ηλίθιων πραγμάτων που σε κάνουν να θέλεις να σπάσεις την τηλεόραση. Την ταινία την είδα μαζί με οπαδούς Αμερικάνικων κομεντί, που στην αυλαία είπαν «μμμμμμ, ναι, εντάξει, μάλλον όχι». Κι επειδή θέλω να ανοίξω άλλη κινηματογραφική συζήτηση, jimmy αναγνωρίζεις την εικόνα στο gravatar μου?

  3. Γιατί, το ότι ο Γαμπρός της Συμφοράς τράβηξε και δύο συνέχειες, δεν είναι υπερβολικό ρε παιδιά; Όσο και να κάνει θεϊκές γκριμάτσες ο Ντε Νίρο, δε βγαίνουν τρεις ταινίες έτσι!

    • Συμφωνώ PoC, απλώς νομίζω ότι οι συγκεκριμένες ταινίες τουλάχιστον γυρίζονται χωρίς να προσπαθούν να είναι κάτι περισσότερο από αυτό που είναι. Το γιατί ο Ντε Νίρο θέλει να είναι μέρος τους είναι άλλο θέμα.

  4. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει αρκετό κοινό που πηγαίνει cinema για να περάσει η ώρα κι άλλο τόσο που δεν αξιολογεί αν αυτό που είδε του άρεσε, ή όχι. Αυτό ακριβώς το κοινό, πιστεύω ότι δύσκολα θα δείξει την υπομονή να παρακολουθήσει τις ταινίες που καθιέρωσαν τον De Niro σαν κινηματογραφική οντότητα.

    Πάντως, είναι θλιβερό να βλέπεις αστέρες τέτοιου μεγέθους να κάνουν αρπαχτές (βλέπε Peter O’ Toole, στην… Lassie γαμώ το κέρατό μου, ή Marlon Brando στο Free Money). Θυμίζει επίσκεψη του James Brown στo Riba’s στην Βάρκιζα (πραγματικό γεγονός)!

  5. Απολαμβανω τη διαφωνια των Jimmy και Doomantia!
    Ειναι ξεκαθαρο πως ευχαριστιεμαι και τα Crazy, Stupid,love αυτου του κοσμου, οπως και το οτι μου φανηκε πολυ καλο το Silver Linings που σκηνοθετικα (με τον μαρκετινγκιστικο τροπο) ηταν πολυ εξυπνο: ας κανουμε μια rom com για πιο σινεφιλ-ιντελεκτουελ γουστα…

    Οι Γαμπροι της συμφορας δεν ειναι ταινιες της συμφορας. οπως και το πρωτο Αναλυσε το, ειναι μια χαρα κωμωδιες, αξιοπρεπεις. Οι 2 συνεχειες φυσικα ειναι η φθινουσα πορεια ενος φραντσαηζ χωρις λογο να εχει σικουελς αλλα οκ, βιομηχανια ειναι κ το δεχεσαι. Ισως υπηρχε ορος στο συμβολαιο που ελεγε οτι σε ενδεχομενη επιτυχια παμε και για δευτεροτριτες ταινιες!

  6. Παράθεμα: Τα 5 καλύτερα κινηματογραφικά σίκουελ. | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s