Alan Moore Αφιέρωμα: Η Μαύρη Βίβλος | αρ.7

Κάποια λόγια και πολλές εικόνες από ένα κόμικ που είναι και πορνό του 18ου αιώνα, και 3D, και μηχανολογικό σχέδιο, και προπαγανδιστικό φυλλάδιο ανατολικού τύπου, και beatnik ανάγνωσμα και κατασκοπική ιστορία. Στο graphic novel ονόματι Black Dossier τα όρια του συνηθισμένου γίνονται σμπαράλια μπροστά στην απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία των δημιουργών του.

1Το 2007 ο Alan Moore είχε πατήσει αισίως τα 54 του χρόνια. Κανείς θα περίμενε λογικά, σε μια τέχνη όπως το κόμιξ, που στο μυαλό των περισσοτέρων είναι φθηνό, λαϊκό και ίσως αφελές, πως ίσως ήταν η ώρα να αποσυρθεί από την ενεργό δράση –όπως πολλοί ροκάδες θα έπρεπε να κάνουν για να μην καταντάνε καρικατούρες. Αλίμονο, ο αγαπητός Alan είχε αποφασίσει πως τώρα ήταν η ώρα, ξανά, για κάτι τελείως διαφορετικό.

Moore 2007 - The League of Extraordinary Gentlemen Black DossierΠρόσφατα έγραψα για ένα από τα τελευταία του πονήματα, το League of Extraordinary Gentlemen, και πως αυτό αποτελεί ένα πραγματικό πανηγύρι διακειμενικότητας ανάμεσα στα κόμιξ και την λογοτεχνία του φανταστικού –και μη. Έτσι όταν ολοκληρώθηκαν τα πρώτα δύο μέρη αυτής της δουλειάς, μαζί με τον ιδιαίτερο σε στυλ εικονογράφο του Kevin O’neil, είπαν να φτιάξουν ένα από τα επιλεγόμενα sourcebooks αναφορικά με τον κόσμο που είχαν δημιουργήσει. Όπου sourcebooks, ξέρετε, εκείνες οι τύπου εγκυκλοπαίδειες/memorabilia που κυκλοφορούν για να γδύσουν του αναγνώστες: τα πλάσματα της Μέσης Γης του Tolkien, τα κρυφά μηνύματα στον Κώδικα Da Vinci, η τράπουλα από τις Μάγισσες της Σμύρνης και πάει λέγοντας. Έχοντας κατά νου, λοιπόν, αυτή την πάγια τακτική είπαν να το πάνε ένα βήμα πιο κει –και τελικά το εκτόξευσαν. Αυτό που προέκυψε, το graphic novel Black Dossier, δεν είναι απλά ένα πανηγύρι διακειμενικότητας, αλλά η Μητέρα κάθε τέτοιου πανηγυριού. Και αυτό διότι δεν παίζει μονάχα με αναφορές σε άλλα κείμενα, σε άλλες αφηγηματικές προσπάθειες, αλλά ενδύεται και τα δικά τους ρούχα, όχι μονάχα από πλευράς λογού αλλά κυρίως εικόνας. Ξεκινώντας με μια απλή «κατασκοπική» ιστορία που διαδραματίζεται σε μία Γηραιά Αλβιόνα που μόλις έχει βγει από την τυραννία της κυβέρνησης του Big Brother –ναι, τη δυστοπία δηλαδή που είχε συλλάβει ο George Orwell-, ένα ζευγάρι πρακτόρων, που έχουν περισσότερα μυστικά από ότι νομίζουμε, θα καταπιαστεί με το «Μαύρο Ντοσιέ». Αυτό το συμπίλημα εγγράφων με άλλα λόγια που ίσως περιέχει την αλήθεια, τα μυστικά γύρω από την League of Extraordinary Gentlemen. Και κάπου εκεί είναι που αρχίζει η γιορτή της ελευθερίας των δημιουργών αφού η ιστορία θα ξεκινήσει να υφαίνεται με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο:

Με τα φανταστικά απομνημονεύματα του ήρωα/ δημιουγήματος του συγγραφέα Somerset Maugham ονόματι του Oliver Haddo που αποτελούσε επί της ουσίας ένα λογοτεχνικό alter ego του Aleister Crowley.

2Με ένα old school κομιξάκι, που μυρίζει δεκαετία του 50′, και περιγράφει τη ζωή του αθάνατου και ανδρόγυνου χαρακτήρα Orlando που θα έχει κομβικό ρόλο στη συνέχεια της σειράς.

3

Με ένα κόμικ πορνό / προπαγανδιστικό φυλλάδιο γεννημένο στη μήτρα της χώρας του Big Brother του Orwell.

4

Με ένα φανταστικό, φανταστικό όπως δεν υπάρχει -και όχι όπως καταπληκτικό, απόσπασμα από ένα φανταστικό έργο του Shakespeare που δεν γράφτηκε (;) ποτέ.

5Με ένα sequel, εικογραφημένο στο στυλ της εποχής, του «γαργαλιστικού» Fanny Hil (1748) του John Cleland που περιγράφει και άλλα γαμίσια και άλλους έρωτες της ομώνυμης ηρωίδας.

6

Με μερικές σελίδες πρόζας στο ύφος του beatnik Jack Kerouac

7Με μηχανολογικά (!) σχέδια του Ναυτίλου του Captain Nemo του Ιουλίου Βερν.

8Με φανταστικές καρτ ποστάλ, μιας άλλης όχι τόσο μακρινής εποχής (σημείωση του συντάκτη: Είναι τρελοί αυτοί οι Βρετανοί)

9Και φυσικά, καθώς η ιστορία προχωρά προς το κουφό, παρανοϊκό,  «τι έγινε τώρα ρε μαλάκα;» κλείσιμο της, και μιας και δε μας είχανε «κλάσει» αρκετά οι δημιουργοί, και με τύπου  3D.

10Όπως αντιλαμβάνεστε, στις περίπου 200 σελίδες αυτού του υπερβολικά μεγαλεπήβολου εγχειρήματος, χρησιμοποιήθηκαν ένα κάρο διαφορετικές στυλιστικές προσεγγίσεις, τόσες που σίγουρα δεν το κάνουν ευανάγνωστο. Ενώ όμως εύκολα θα μπορούσε να είχε εξοκείλει σε γαμημένα ενοχλητική επιτήδευση, η αίσθηση που αφήνει δεν είναι καθόλου τέτοια. Μιας και κατά τα φαινόμενα, και κατά τα δικά μου προσωπικά μου φαινόμενα για να το πω σωστά, ο Moore δεν έχει καμία διάθεση επιδειξιμανίας. Αντίθετα θυμίζει παιδί που του αρέσει να αλλάζει συχνά, αν όχι συνέχεια, τα παιχνίδια του, τους μαρκαδόρους με τους οποίους ζωγραφίζει όλα αυτά τα τόσο προσωπικά σύμπαντα δηλαδή.

Σε αυτό το Μέγα Πανηγύρι διακειμενικότητας μπορεί να βρει, τελικά, κανείς και ένα τρομακτικά ενδιαφέρον στοιχείο του δημιουργού: ότι έχει κάνει από τις αρχές της καριέρας του μέχρι τώρα, ότι έχει φτιάξει ο ίδιος, αλλά και ότι έχει αγαπήσει με πάθος από άλλους δημιουργούς, ενυπάρχει μέσα σε κάθε έργο του. Σε αλληλοσυνδεόμενες διαστημικές λεωφόρους που εκείνος τις κρατάει ενωμένες και μας τις προσφέρει ξανά και ξανά σε άλλες εκδοχές. Σε ένα multiverse κατά Michael Moorcock που δεν ξεχνάει από που ξεκίνησε ενώ παράλληλα κοιτάει πάντοτε στο μέλλον, στο επόμενο βήμα. Σε ένα τεράστιο πανέμορφο παζλ. Που αν υπάρχει μια τρανή απόδειξη για την κόλλα που χρησιμοποιεί για να το κρατάει σφιχτά δεμένο, αυτή δε μπορεί παρά να είναι το graphic novel Black Dossier με όλη την υπέροχη αρτιστική ελευθερία του.

—————————————————————————————————————————————-

Διαβάστε επίσης:

Alan Moore Αφιέρωμα: Bάλτος να σου πετύχει | αρ.1

Αlan Moore Αφιέρωμα: Τσογλάνια from outer space | αρ. 2

Αlan Moore Αφιέρωμα: Mπάτμαν εναντίον (;) Τζόκερ | αρ.3

Αlan Moore Αφιέρωμα: Χιούμορ από την Κόλαση | αρ.4

Alan Moore Αφιέρωμα: Δεκατρείς σελίδες αριστούργημα | αρ. 5

Alan Moore Αφιέρωμα: Οι εντιμότατοι λογοτεχνικοί κύριοι | αρ. 6

Advertisements

6 thoughts on “Alan Moore Αφιέρωμα: Η Μαύρη Βίβλος | αρ.7

  1. Ω, γαμώτο jorn, τι μού ’κανες τώρα; Χάζεψα! Στο προήγουμενό σου, υπ. αριθμ. 6 Αφιέρωμα Αllan Moore «Οι εντιμότατοι λογοτεχνικοί κύριοι», είχα μείνει με την εντύπωση ότι ο Moore το τερμάτισε από άποψη πλοκής, διακειμενικότητας κι ατμόσφαιρας. Τώρα με το «Black Dossier» έμεινα… κάγκελο! Ρε jorn: και Σώμερσετ Μωμ, και Άλιστερ Κράουλι, και Όργουελ, και Κέρουακ, και Βερν, και… και… και… και 3D στυλ; Χίλια γούστα!

    Μού ’χες προτείνει το From Hell ενώ είχα ψηθεί αγρίως για το «The league…» – άκυρο, στο Black Dossier η αλήθεια!

    Ου-α-ου…

    (πι.ες. Το σχέδιο του Ναυτίλου είναι χάσιμο…)

  2. Λ.Α.Λ (λαφ άουτ λάουντ): και συ σα παιδί που μπήκε σε παιχνιδάδικο έτσι; Και εγώ αυτο πάθαινα και παθαίνω με τα κόμικ, επειδη άργησα να ξεκινήσω να τα διαβάζω, τώρα μου αρέσουν τόσα που δεν προλαβαίνω να τα βάλλω στο αναγνωστικό πρόγραμμα και τελικά νιώθω σαν εξαχρονο με ολα τα ζαχαρωτα μπροστά του, που δεν μπορούν όμως να χωρέσουνε στο στόμα και τις τσέπες του.

    Τo Black Dossier δε διαβάζεται (εύκολα ή μάλλον καθόλου), αν δεν έχει διαβάσει πρώτα τα 12 τεύχη (κυκλοφορούν και σε δύο τόμους) του The League of Extraordinary Gentlemen. Πάντως επειδή οι καιροί είναι και χαλεποί οικονομικά, μία είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολλαρίων: κόμιξ στον υπολογιστή διαβάζεις;

  3. Παράθεμα: Alan Moore Αφιέρωμα: Η γυναίκα Προμηθέας του αύριο | αρ. 8 | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s