Torrente: The Vulgar Arm of the Law

Μια παρουσίαση της ισπανικής σειράς ταινιών αστυνομικού (;) μυστηρίου (;) ονόματι Torrente. Μάλλον ότι χυδαιότερο, διασκεδαστικότερο, βρωμερό, τρισάθλιο και απολαυστικότερο έχουν δει τα μάτια μας. Τύφλα να’χουν οι σταυρωτές μαλακίες.

tor6Ήταν πέρσι, τέτοια εποχή, όταν μαζί με τον Jorn Hammerrat αναζητούσαμε έμπνευση για τη δημιουργία ενός φανταστικού reporter ερευνητή, στα πρότυπα των Fletch και Ace Ventura. Τότε, λοιπόν, ο Jorn βγάζει άσσο από το μανίκι του και μου λέει:

Πρέπει να δεις το Torrente!

To story έχει ως εξής: O Jose Louis Torrente είναι ένας χοντρός, πρώην αστυνομικός που σέρνεται σε καταγώγια, παράνομες χαρτοπαικτικές λέσχες και μπουρδέλα, περιοδεύοντας τις κακόφημες περιοχές της Μαδρίτης. Είναι άξεστος, εκ πεποιθήσεως βρωμιάρης, σεξιστής, ρατσιστής, φανατικός της Atletico Madrid, με συμπεριφορές που θα ζήλευε ο Τάκης Τσουκαλάς, παθιασμένος ακροατής του Ισπανού Μάκη Χριστοδουλόπουλου, κουραδόμαγκας, θρασύπουστας, ξερόλας, τζαμπατζής και σεσημασμένος εκμεταλλευτής σε οτιδήποτε κινείται και είναι στα κυβικά του. Αν έχει απέναντί του ένα ανήλικο κοριτσάκι με γλειφιτζούρι στο χέρι και τη μαμά να κοιτάζει τις βιτρίνες, είναι σίγουρο ότι όχι μόνο θα της βουτήξει το ζαχαρωτό, αλλά θα προσπαθήσει και να την παρενοχλήσει σεξουαλικά! Κουβαλώντας όλα αυτά τα σιχαμένα χαρακτηριστικά, ο Torrente θα τα βάλει με δίκτυο εμπόρων ναρκωτικών που δρούνε με βιτρίνα ένα Κινέζικο εστιατόριο.

Ο δημιουργός, Santiago Segura, πατάει πάνω στα κλασικά πρότυπα των Peter Sellers, Louis de Funes, John Beluschi και John Candy, όμως απογειώνει το θέμα της καφρίλας και κατουράει πάνω στην παραμικρή υποψία πολιτικώς ορθού. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός πραγματικά πρωτότυπου και ενοχλητικού χαρακτήρα που τίναξε τα ταμεία εντός και εκτός Ισπανικών συνόρων και φέτος συμπληρώνει την 5η κινηματογραφική μεταφορά του. Το impact ήταν τέτοιο που ο Oliver Stone, βλέποντας την πρώτη ταινία το 1998 έσπευσε να γνωρίσει τον Segura και να εξασφαλίσει τα δικαιώματα για το αμερικάνικο remake. Δεν πειστήκατε ακόμα; Ιδού μια λίστα προσώπων που κάνουν cameo σε κάποια από τις 4 ταινίες της σειράς: Javier Bardem, John Landis, Oliver Stone, Guillermo Del Toro, Iker Casillas, Fernando Torres, Sesc Fabregas και Sergio Ramos.

tor1Τι λέει όμως σαν ταινία, το πρώτο Torrente; Ο Segura προσπαθεί να είναι προκλητικός και trash με κάθε ευκαιρία, βανδαλίζοντας κάθε έννοια καθωσπρεπισμού και κομψότητας. Η σκουπιδίλα όμως δεν εξαντλείται σε διαλόγους του τύπου «θέλεις να τραβήξουμε μια σταυρωτή μαλακία, να περάσει η ώρα»; αλλά μπολιάζεται με παχυλές δόσεις βίας: Εξ επαφής πυροβολισμοί, κομμένα αυτιά, χαρακιές σε πρόσωπα ιεροδούλων και ατελείωτα, ρεαλιστικά κλωτσομπουνίδια είναι ψωμοτύρι για τον Torrente. Επίσης, σχεδόν τίποτα δεν εξελίσσεται ομαλά και χωρίς σημαντικές ανθρώπινες απώλειες. Αυτό το μείγμα καφροχαβαλέ και αιματοκυλίσματος είναι που ξεχώρισε τον Torrente, κάνοντας τον Segura εκατομμυριούχο και συνομιλητή προσωπικοτήτων του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ενδιαφέρον επίσης είναι ότι δεν υπάρχουν τρανταχτές σεναριακές υπερβολές κι ευκολίες. Όποιος κάνει λάθος τρώει βροχή από μπουνιές κι όποιος κάνει χοντρό λάθος… σκοτώνεται. Η ερευνητική διαδικασία βασίζεται σε υπομονετική παρατήρηση (με σταυρωτό αυνανισμό φυσικά, για να περνάει η ώρα) και όχι σε εξωφρενικά συμπεράσματα αλά Sherlock Holmes και Hercules Poirot. Μέσα λοιπόν στη σαχλαμάρα και στο χυμαδιό, η αστυνομική πλοκή του Torrente είναι υποφερτή.

Με τη νύχτα να με έχει πλακώσει κατάμαυρη, αποφάσισα να συνεχίσω βλέποντας στο καπάκι και τη δεύτερη ταινία της σειρά. Με προϋπολογισμό σχεδόν 5 φορές μεγαλύτερο από το πρώτο μέρος της, ο Segura μεταφέρει τη δράση στο θέρετρο της Marbella, όπου ο Jose Louis Torrente εκτελώντας πλέον χρέη ιδιωτικού ερευνητή, θα προσπαθήσει να εξιχνιάσει το ποιος θέλει να εκτοξεύσει δύο πυρηνικές κεφαλές στις κοσμοπολίτικες ακτές της Νότιας Ισπανίας.

Νόμιζα ότι η καφρίλα στην πρώτη ταινία είχε πιάσει κόκκινο, εδώ όμως το στροφόμετρο πραγματικά ανατινάζεται: Σε δαιμονισμένη φόρμα, ο Τorrente περιφέρεται σε καζίνο, πολυτελείς βίλες, μπουρδέλα (φυσικά) και νυχτερινά μαγαζιά, παρέα με ένα πρεζάκι, προσπαθώντας να πιούνε τσάμπα, να βουτήξουν κάνα φράγκο, να εκβιάσουν και να εκμεταλλευτούν κάποιον ταλαίπωρο, να ξεμοναχιάσουν κάποια τραβεστί, σώζοντας τελικά τον κόσμο. Παραδόξως, η σεναριακή συνοχή και πάλι είναι υποφερτή, όμως ενισχύεται ολοφάνερα ότι η trash διάθεση. Υπάρχουν πάντα οι αναμενόμενοι διάλογοι του στυλ:

Δε θα ανακρίνετε, την καμαριέρα;

Κυρία μου, το μόνο που θα ρώταγα την καμαριέρα σας, είναι πόσα χρεώνει για μια πίπα

Όμως εκεί που τινάχτηκαν τα μυαλά μου στον αέρα ήταν όταν κατάλαβα ότι το πρεζάκι – βοηθός φοράει φόρμα του Γ.Σ. Τρικάλων. Η δεύτερη ταινία της σειράς είναι η εμπορικότερη Ισπανική παραγωγή όλων των εποχών (ότι κι αν σημαίνει αυτό), με κέρδη σχεδόν 23 εκ. ευρώ στο εγχώριο box office, ενώ κάπου εκεί ήρθε και το αντίστοιχο computer game (Torrente, el juego).

Οι κοπέλες μάλλον έχουν ήδη απομακρυνθεί προς τουαλέτα μεριά και αρκετοί άνδρες σίγουρα θα προτιμήσουν να δούνε κάτι πιο εκλεπτυσμένο, γυαλισμένο, ή politically correct. Όσοι όμως βρίσκουν γοητευτικά τα The Kopanoi και Mike Hamster του Γιώργου Κωνσταντίνου, το Pink Flamingos του John Waters και το Faster, Pussycat! Kill! Kill! του Russ Meyer, ένα είναι σίγουρο: ότι θα κάνουν εικόνισμα τη σειρά ταινιών ονόματι Torrente.

Advertisements

5 thoughts on “Torrente: The Vulgar Arm of the Law

  1. Να υπερτονίσω, για άλλη μία φορά, τη διαλυτική δύναμη της σκηνής με την πρόταση «για σταυρωτή μαλακία». Είναι τόσο έντονα ατάκα μυαλού τελείως χαλασμένου που σε διασκεδάζει υπέρμετρα ενώ σου δημιουργεί και έναν κρυφό τρόμο: Θεέ μου, και αν και εγώ καταντήσω κάποτε έτσι; Είναι σημαντικό να σκεφτούμε όλοι τι θα κάναμε σε μια αντίστοιχη περίπτωση (που είχαμε καταλήξει έτσι).

  2. Το όλο concept λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Το πρώτο είναι φυσικά ο χαβαλές. Το δεύτερο είναι ο τρόμος, το shock. Η επίδραση είναι περίεργη, υπό την έννοια ότι σπάνια το χυμαδιό, με την ακρότητα και το αποτρόπαιο συνδυάζονται με τέτοια επιτυχία.

    Γνωρίζω αρκετές περιπτώσεις horror exploitation, όπου ο θεατής αηδιάζει σκεπτόμενος «μα πότε οι κανίβαλοι θα τελειώσουν το γεύμα τους από μικρά κοριτσάκια», περιμένοντας να τελειώσει η μαλακία που βλέπει. Στο Torrente έχουμε να κάνουμε με τον λεχρίτη της διπλανής πόρτας, τον Γιώργο Γεωργίου του καφενείου της γειτονιάς μας, ή με τον σιχαμερό συμμαθητή μας που προσπαθούσε να μπανίσει τις τουαλέτες των κοριτσιών. Μέχρι εδώ, έχουμε να κάνουμε με καταστάσεις Peter Sellers/John Belushi/Μιχάλη Μόσιου, όμως η συνέχεια είναι ρεαλιστικά αισχρή, αιματοβαμένη και θανατερή.

    Παρέα με πρεζάκι? Κολλητή! Γαμάμε τραβέλια? Αρκεί να είναι φτηνά! Κλέβουμε γλειφιτζούρια από μωρά? Χμμμμμ….. άμα η μάνα δε βλέπει. Όλο αυτό το αίσχος κάνει κλικ με πολύ μεγάλη επιτυχία στα πιο ταπεινά συναισθήματά μας. Πρέπει να ντρεπόμαστε που συμβαίνει αυτό, αλλά από την άλλη το απολαμβάνουμε και λίγο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s