The Sopranos Hijack ή πως η σειρά «καταλήστεψε» το Goodfellas του Martin Scorsese

Επειδή ο τίτλος μιλάει επακριβώς για το τι πράγμα πραγματεύεται το post, θα σας παρακαλούσα, να μη με βάλετε να τον επαναλάβω. Μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω για τις λεπτομέρειες. Μη τα θέλετε και όλα δικά σας.

Goodfellas 2Τον τελευταίο αρκετό καιρό πιάνω τον εαυτό μου να ταλαιπωρείται από τις αναμνήσεις. Ναι, πάντα πίστευα ότι έχω φωτογραφική μνήμη και ιδιαίτερα καλό μνημονικό, και συνεχίζω να το πιστεύω. Αλλά αυτό το πράγμα που σχεδόν όλη η μέρα το κεφάλι μου παίζει σε λούπα σκηνές από την παιδική μου ηλικία αδυνατώ να το καταλάβω. Ίσως έχει αρχίσει να χαλάει ο εγκέφαλος μου και έχει αποφασίσει να παίξει επαναλήψεις. Ίσως τον έκαψα σε νεαρή, παιδική ηλικία –μιας και άλλες καταχρήσεις με παράνομες ουσίες, να πω την αλήθεια, δεν έχω κάνει. Μάλλον φταίνε οι άπειρες ώρες τηλεόρασης (και βίντεο) που παρακολούθησαν τα άγουρα ματάκια μου σε πολύ τρυφερή ηλικία. Είχα μια τέτοια πώρωση με το εν λόγω κουτί, για να καταλάβετε, που η φουκαριάρα η μάνα μου είχε εφεύρει τον εξής διαβολικό τρόπο για να με ξεκολλάει: μου έλεγε ψέματα πως κάθε απόγευμα, 5 με 9 συγκεκριμένα, η ΔΕΗ μας κόβει το ρεύμα οπότε no more TV. Έτσι, και καθώς πάντα ήμουν εύπιστος απέναντί της, έφευγα –κλαίγοντας σχεδόν- από την αγαπημένη μου τηλεόραση και τα πολυαγαπημένα μου «παιδικά» για να πάω να παίξω με τα παιχνίδια μου.

Τώρα, μπορεί εσείς να πιστεύετε ότι είμαι είτε ηλίθιος είτε διανοητικά ημικαθυστερημένος αλλά δεν θα προσπαθήσω να σας μεταπείσω. Απλά, σας θυμίζω, πως αν με κρίνετε δυσμενώς, αυτό δεν το κάνετε σε μένα, αλλά σε εκείνο το τετράχρονο αγγελούδι που κάποτε υπήρξα. Εκείνο το πλάσμα που μεγάλωνε και που ήδη από το δημοτικό το είχε γυρίσει στις ταινίες –αντί για παιδικά. Αυτές που έβλεπα δίπλα στη μάνα του, ρουφώντας σαν ηδονοβλεψίας όλα εκείνα τα απαγορευμένα πάθη που κανονικά δε θα έπρεπε να βλέπω σε αυτή την ηλικία. Όπως το πάθος για εκδίκηση, για αυτοδικία, για φόνο εξαιτίας μιας προσβολής. Ακριβώς όπως μια σκηνή από το Goodfellas (1990) του Martin Scorseze. Όπου ο ένας από τα καλά παιδιά, ο Jοe Pesci στον ρόλο του πιο σκληρού από τους σκληρούς Tommy DeVito, θα θελήσει να υπερασπιστεί την τιμή του. Μέσα σε ένα μοναχικό μπαρ ένας παλιός μαφιόζος τον προσέβαλε, του θύμισε πως υπήρξε λουστράκος, και εκείνος αντέδρασε. Τον γρονθοκόπησε, του τσάκισε τη μούρη σε τέτοιο βαθμό που δεν υπήρχε πια πρόσωπο μετά.

Εκείνη η κινηματογραφική σκηνή πρέπει να με έπεισε πως στη ζωή τα πράγματα μπορούν να γίνουν πραγματικά άσχημα. Το παράλογο είναι πως δεν είχα αντιπαθήσει τον χαρακτήρα του Pesci –απλά τον είχα φοβηθεί, με έναν τρόπο περίεργα οικείο, σα να είναι κάποιος που θα μπορούσα να συναντήσω ανά πάσα στιγμή στη ζωή μου. Πράγμα που με κάνει να πιστεύω πως μια μεγάλη επιτυχία του σινεμά του Scorsese είναι πως περιέργως πως οι τελείως ξένοι σε εμάς «μαφιόζοι» χαρακτήρες που παρουσιάζει φαντάζουν στα μάτια μας «γνωστοί». Είναι περσόνες που δε μπορούμε να χωρέσουμε στα ρούχα τους αλλά σίγουρα μας αρέσει να ακούμε ιστορίες για αυτούς. Με τον ίδιο μάλλον τρόπο που μας άρεσε να ακούμε ιστορίες για νταήδες που πέρασαν από τα σχολεία μας, πριν από εμάς, που δεν κώλωναν μπροστά σε τίποτα. Ούτε απέναντι στους καθηγητές, ούτε στους γονείς τους, ούτε καν απέναντι σε «ψακτικές» από μπάτσους για αξιόποινες πράξεις.

Σήμερα, πολλά χρόνια μετά δηλαδή, η ίδια ακριβώς αίσθηση αναδύεται από μέσα μου παρακολουθώντας το The Sopranos. Άλλωστε η σειρά οφείλει πολλά, πάρα πολλά στις «μαφιόζικες» ταινίες του Scorsese. Για το πόσες αναφορές υπάρχουν εντός της από τα Meanstreets, Goodfellas και Casino έχουν γραφτεί τόσα σεντόνια και κατεβατά παντού στο ιντερνέτ που λέω να αποφύγω να τα επαναλάβω (γραπτώς). Βέβαια το σημαντικό είναι πως η σειρά «ληστεύει» σωστά, δεν κάνει copy paste, αντίθετα παίρνει το πρωτότυπο κινηματογραφικό υλικό, είτε πρόκειται για επιλογή από φάτσες είτε για το στυλ του soundtrack είτε για τη δομή των ιστοριών και των χαρακτήρων είτε για πολλές άλλες λεπτομέρειες, το κάνει δικό της και το μετατρέπει σε κάτι πολύ περισσότερο αφηγηματικό ή λογοτεχνικό αν προτιμάτε. Αλίμονο, κατά την ταπεινή μου άποψη, οι σημερινές σειρές είναι πολύ πιο κοντά στην λογοτεχνία παρά στο σινεμά –και το The Sopranos το κορυφαίο, από κάθε άποψη, παράδειγμα όλων.

Κλείνοντας, και μιας και μίλησα για φάτσες, για ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω φωτογραφικό κοντράστ ανάμεσα στη ταινία (αριστερά) και τη σειρά (δεξιά):

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Αυτά είναι μονάχα τα παραδείγματα που εγώ βρήκα. Πρέπει να υπάρχουν καμιά τριανταριά ακόμη, αλλά δε θα ψυχαναγκαστώ και δε θα τα ψάξω εκτενέστερα. Μόνο που ήδη φτιάχνοντας αυτό το λεύκωμα κατάλαβα ακόμη περισσότερο το εξής: με το The Sopranos ένιωσα τους χαρακτήρες δικούς μου ανθρώπους σχεδόν, και έτσι όταν έβλεπα ξανά τα ίδια πρόσωπα στο Goodfellas, χαζοχαιρόμουνα λες και έβλεπα φίλους μου να παίζουν κομπάρσοι σε ταινία. Όμως, άκου πλάκα, αυτές τις φάτσες τις είδα πρώτη φορά εννιά-δέκα χρονών. Και από ότι φαίνεται με συντροφεύουν μια ζωή.

Advertisements

2 thoughts on “The Sopranos Hijack ή πως η σειρά «καταλήστεψε» το Goodfellas του Martin Scorsese

  1. Το διαβασα καπου και μου φανηκε περιεργο μεχρι που καθησα να το σκεφτω καλυτερα:
    Τα 90’s αναφερονται πλεον -στα παιδια που σπουδαζουν σημερα κινηματογραφο- ως »η χρυση εποχη του σινεμα»! Τα ζησαμε κ δεν τα εκτιμησαμε…
    Μπορει να φταιει κ ο Spiderman που μετα πηγαν ολα στραβα.

    • Για μένα που δεν είμαι ειδικός, μάλλον θα είναι πάντοτε τα 70s: τόσο σε σινεμά όσο και μουσική -αλλά εγώ, δυστυχώς, είμαι και ελεεινός κρυφοχίπις.

      Και εμένα μου ακούγεται περίεργο αυτό που λες αλλά μπορεί να είναι μεγάλη αλήθεια, και λέω να το κοιτάξω εκτενέστερα γιατί με έβαλες σε σκέψεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s