Ο Chico Lagos, o φωτογράφος του Alliente, και η απάτη των New York Times

Το No του Pablo Larrain στάθηκε η αφορμή να διψάσει το πνεύμα μου για εικόνες από Χιλή. Το ένα έφερε τ’ άλλο και το αποτέλεσμα του ιντερνετικού σουρσίματος στις διάφορες πληροφοριοαποθήκες ήταν η γνωριμία μου με την δουλειά και ένα μέρος της ιστορίας του Luis Orlando Lagos Vasquez ή αλλιώς Chico Lagos.

559661

Και τώρα θα ακολουθήσουν απαραίτητες συστάσεις, μιας και η καλή οικοδεσποινοσύνη αποτελεί προσόν διαχρονικά απαραίτητο. Ο Lagos που λέτε, ήταν κάτι σαν φωτογραφικός ακόλουθος του Salvador Alliente, κατά τη διάρκεια των τριών ετών της προεδρίας του. Πάντα μαζί του σε ταξίδια, συναντήσεις, στο γραφείο και στο παλατοσπίτι, ο Lagos δεν θα μπορούσε να λείπει και από το μεγάλο φινάλε. Έτσι, ήταν και ο μοναδικός άνθρωπος που αιχμαλώτισε τις τελευταίες στιγμές, ενός προέδρού κι ενός δημοκρατικού ακόμα έθνους. Λίγο πριν ο Alliente δολοφονηθεί ή αυτοκτονήσει, λίγο πριν η Χιλή σαρωθεί από ένα δικτατορικό τσουνάμι φόβου, αίματος, πόνου και φόνων, έκανε τα κλικ του ο Lagos, κληροδοτώντας στην παγκόσμια ιστορία και μνήμη μια εικόνα για τον τελευταίο σταθμό μιας εποχής και μερικών ανθρώπων. Πρόκειται γι’ αυτή του προέδρου, με όπλο ανά χείρας, τσίγκινο κασκέτο στο κεφάλι και το βλέμμα ψηλά να κοιτά τα πραξικοπηματικά αεροπλάνα λίγο πριν απελευθερώσουν τις βόμβες στο κενό. Όταν ο φακός καπακώθηκε ο Lagos είχε δύο ακόμα αποστολές, τις οποίες έφερε εις πέρας -ή τουλάχιστον έτσι πίστευε.

Η πρώτη αποστολή ήταν να φυγαδεύσει τις δύο κόρες του Alliente. Η δεύτερη, ήταν να να εξασφαλίσει το μέλλον του σώζοντας πάση θυσία τα μοναδικά οπτικά ντοκουμέντα των τελευταίων στιγμών του προέδρου. Κάνοντας μια πατέντα με κάτι ζάρια και τα αρνητικά των φωτογραφιών, κατάφερε να μεταφέρει σώες και αβλαβείς εκτός από τις κόρες και τις φωτογραφίες. Στη συνέχεια ήρθε -ένας θεός ξέρει πώς- σε επαφή με την υψηλού κύρους εφημερίδα New York Times, με την οποία συμφώνησε την πώληση των έξι φωτογραφιών του για 12.000 δολάρια, όρος της συμφωνίας αυτής, ο οποίος τέθηκε από την εφημερίδα, ήταν η ταυτότητα του να παραμείνει στην αφάνεια μέχρι να πεθάνει. Η συμφωνία όριζε αυστηρά ότι η ταυτότητα του φωτογράφου θα αποκαλύπτονταν με τον θάνατο του. Τα χρόνια περάσαν, οι ανώνυμες φωτογραφίες αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης και απέκτησαν περίοπτη θέση στο φωτογραφικό σύμπαν, ενώ οι New York Times, πάντα συνεπείς στις συμφωνίες τους, δεν έδωσαν ποτέ δεκάρα τσακιστή στον Lagos, ο οποίος δέχθηκε τρεις επιθέσεις από τους ανθρώπους του Πινοσέτ, όταν αυτοί ανακάλυψαν τα πάρε-δώσε του με την αμερικανική εφημερίδα. Σαν να μην έφτανε αυτό, όταν ο φωτογράφος πέθανε το 2007, οι NYT προφασίστηκαν γεροντική άνοια (είναι βλέπετε εφημερίδα ετών) και έτσι όχι απλά «ξέχασαν» να αποκαλύψουν την ταυτότητα του φωτογράφου, που έκτος των άλλων είχε κερδίσει με τις συγκεκριμένες φωτογραφίες τον διαγωνισμό «Word Press Photo» του 1973, αλλά διαγράφηκε για πάντα από τη μνήμη τους η οποιαδήποτε συμφωνία με το εν λόγω πρόσωπο. Η παραπάνω δε ιστορία είδε το φως της δημοσιότητας από την εφημερίδα «La Nacion» το 2007.

Ένα θερμό χειροκρότημα για τα έντιμα παιδιά της αμερικάνικης ειδησεογραφίας κι ένα ζήτω!

Υ.Γ.: Το φωτογραφικό έργο του Lagos, πέραν απ’ τις φωτογραφίες για τις οποίες μιλάμε, είναι ιντερνετικά δυσεύρετο.

Υ.Γ.1 : Θα τρίζουν τα κόκκαλα του πούλιτζερ με δαύτους.

Y.Γ.2: Μιας και μιλάμε για φωτογραφίες, περάστε μια βόλτα κι από τη ΝΤΒ gallery να δείτε τις φωτογραφίες της Ιωάννας.

Υ.Γ.3: Μα να μην μπορώ να βρω με τίποτα τους μικρούς, κομψούς αριθμούς για τα υστερόγραφα;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s