Ποιος είναι το τέρας, κύριε Snyder;

Οι Έλληνες είναι θαρραλέοι σα λιοντάρια, παλεύουν για τη χώρα τους, για την ελευθερία, και είναι στρατηγικά πιο έξυπνοι, αφού χρησιμοποιούν το στενό πέρασμα των Θερμοπυλών για να αναχαιτίσουν αμέτρητους σκλάβους-πολεμιστές-τέρατα. Καλά τα λέω κύριε Snyder; Όλα αυτά δείχνουν πόσο γαμάτοι είμαστε, ή ότι η ιστορία γράφεται από τους νικητές;

300-Rise-of-an-Empire-Movie-2014Τον Ιανουάριο του 330 π.Χ. ο Αλέξανδρος ο Μακεδών βρίσκεται ήδη πολύ βαθιά μέσα στην Περσία. Έχει ήδη κατακτήσει τη Βαβυλώνα και τα Σούσα, και είναι προς το να κατακτήσει και την Περσέπολη για να νομιμοποιήσει εντελώς την κυριαρχία του επί της Περσίας. Ο Δαρείος έχει πάει για βρούβες κάπου στα βουνά και τον ψάχνουμε. Ένας στρατηγός, ο Αριοβαρζάνης, συγκεντρώνει στρατό για ένα επικό last stand ενάντια στον έλληνα κατακτητή. Ο στρατός του περιορίζεται σε 2.000 κεφάλια. Άλλες πηγές μιλάνε για μόλις 700.  Ο Αλέξανδρος από την άλλη αποσπά 10.000 πολεμιστές από το κυρίως στράτευμά του και πάει να τον συναντήσει.

Ο Αριοβαρζάνης πιστεύει ότι αν καταφέρει να σταματήσει ή έστω να καθυστερήσει την προέλαση του Αλέξανδρου μέσα από τη γεμάτη βουνά περιοχή ανάμεσα στα Σούσα και την Περσέπολη, αυτό θα μπορέσει να αλλάξει όλη την έκβαση του πολέμου, αφού θα αφήσει περιθώριο στο Δαρείο να συγκεντρώσει πάλι δυνάμεις και να επιτεθεί στον Αλέξανδρο εκ νέου.

Ο Αριοβαρζάνης λοιπόν, που όντας ντόπιος γνωρίζει καλύτερα την περιοχή, κρύβεται μέσα στην Περσίδα Πύλη. Αυτή είναι ένα στενό πέρασμα ανάμεσα σε δύο βουνά, από το οποίο μπορούν να περάσουν μόλις δύο στρατιώτες του Αλέξανδρου ο ένας δίπλα στον άλλον. Στην πρώτη επίθεση του Αλέξανδρου ο Αριοβαρζάνης τον περιμένει με στρατιώτες στημένους πάνω στους λόφους, οι οπόιοι πετάνε στο ελληνικό στράτευμα μεγάλους βράχους και βέλη προκαλώντας τεράστιες ζημιές. Ο Αλέξανδρος προσπαθεί να οπισθοχωρήσει αλλά η εμπροσθοφυλακή επιμένει να προχωράει μπροστά, κάνοντας τη φυγή ένα τσικ αδύνατη. Οι ελληνικές απώλειες είναι σημαντικές. Ο Αριοβαρζάνης καταφέρνει έτσι να αναχαιτίσει την ελληνική προέλαση για ένα μήνα.

persian gates mapΚαι σαν να μην έφταναν όλοι οι υπόλοιποι παραλληλισμοί με τις Θερμοπύλες, ο Αλέξανδρος παίρνει την πληροφορία από Πέρσες αιχμαλώτους πολέμου ότι υπάρχει ένα πέρασμα μέσα από τα βουνά που φτάνει στο πίσω μέρος του στρατοπέδου του Αριοβαρζάνη, από το οποίο θα μπορέσει να πάρει μερικούς άντρες και να τον αιφνιδιάσει, καθώς ο Φιλώτας του επιτίθεται από μπροστά. Όπως και έγινε. Σύμφωνα με τον ρωμαίο ιστορικό Κούρτιο:

«[Οι Πέρσες] πολέμησαν αξιομνημόνευτα. Καθώς ήταν άοπλοι εκείνη τη στιγμή, έπαιρναν τους οπλισμένους εχθρούς τους αγκαλιά, και τραβώντας τους στο έδαφος … τους σκότωναν με τα ίδια τους τα όπλα».

Τελικά ο Αριοβαρζάνης έπεσε. Και λίγο μετά από αυτόν ο Δαρείος, και πολύ λίγο αργότερα η Περσία. Και για τη θυσία του και τη στρατηγική του ικανότητα δε γράφτηκαν παιάνες, γιατί η ιστορία μάς έχει παραδωθεί από Έλληνες, και μετά από αυτούς που μελετούσαν τους Έλληνες. Κανείς λοιπόν δε θα κάτσει να κάνει ταινία για τον Αριοβαρζάνη, παρουσιάζοντας τους Έλληνες στρατιώτες σαν τέρατα και τους Πέρσες σαν γλυκούλιδες οικογενειαρχες, απλά γιατί οι Πέρσες έχασαν.

Από την άλλη βέβαια, ακούγεται τώρα ωραία το Ο Αριοβαρζάνης και οι 700;

Όλα αυτα τα βρήκα σε μια βιογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδορυ που διάβαζα αμέσως αφού είδα το Alexander του Oliver Stone, η οποία, πέρα από τη σχέση με τη μητέρα του και τα άλλα κλασικά φροϋδικά του σκηνοθέτη, αποδείχτηκε αρκετά εώς πολύ ιστορικά ακριβής. Φαίνεται ότι το Alexander αντιπροσωπεύει την αντίθετη τάση του σινεμά από αυτή του 300, την τάση προς το πιο ανθρώπινο και ρεαλιστικό. Και εντάξει, ο κύριος Zack Snyder ήθελε να μείνει πιστός στο πνεύμα του κόμικ του Frank Miller, όπου λίγοι άνθρωποι παλεύουν ενάντια στους (πάρα) πολλούς με μόνη επιδίωξη τη δόξα. Και εντάξει, μια ταινία ή ένα κόμικ δεν είναι υποχρεωμένα να παρουσιάζουν όλες τις πλευρές, μιάμιση ώρα είναι στο κάτω-κάτω, και καμιά εκατοστή σελίδες. Είμαστε όμως εμείς σε θέση να καταλαβαίνουμε τη διαφορά ανάμεσα στην κολακεία και την πραγματικότητα; Ή απλά προκειμένου να διατηρήσουμε το μύθο μερικά γεγονότα απλά τα ξεχνάμε, όπως ξέχασα κι εγώ τον τίτλο αυτής της βιογραφίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και δεν μπορώ τώρα να σας τον πω;

Advertisements

11 thoughts on “Ποιος είναι το τέρας, κύριε Snyder;

  1. Johnny, το συμπέρασμα είναι πως η ιστορία του δημοτικού, του γυμνασίου και του λυκείου, θα έπρεπε να διδάσκεται μέσα απο το πρίσμα των 7 τεχνών, και όχι δια του επιστημονικού στριμώγματος πληροφοριών στα κεφάλια μας. Όπως διαπίστωσες και απο την νεφελώδους προέλευσης και καταγωγής βιογραφία, αλλά και απο άλλες πηγές, η ιστορία αποτελείται απο το ταξινομητικό, το διδακτικό και το ηθικό. Αν μη τι άλλο, μπορούμε να παραλείψουμε το ταξινομητικό στοιχείο (ωστε να αποφύγουμε και τη διαδικασία της σύγκρισης αργότερα, π.χ.: «όχι εμείς είμασταν πιο ηρωικοί απο σας, βρωμογραικοί» ή «εγώ είχα καλύτερη θέση στο λόγο και ακριβέστερα δεδομένα για το δεξί σανδάλι του προτελευταίου σαρισοφόρου») και να κρατήσουμε το ηθικό και το διδακτικό της υπόθεσης, 2 πράγματα στα οποία ο κινηματογράφος αριστεύει. Συμφωνείς λοιπόν; Θα την κάνεις την πρόταση στο Υπουργείο; Θα μάθει ποτέ το περήφανο Ελληνόπουλο να διακρίνει τον ήρωα οικογενειάρχη με το Demigod Sixpack απο τον γκαίουλα τερατογεννημένο εκμεταλλευτή γης και ανθρώπινου δυναμικού; Θα δει ποτέ την αλήθεια ανάμεσα στο καλό και το κακό;

    Εύγε, φρέσκια πνοή.

  2. Δε θα μπορούσα να μη συμμετάσχω σε μία τέτοια συζήτηση, σε ένα τέτοιο ποστ, το νιώθω σα μεγάλη μέρα σήμερα, σα ναμαι σε γιορτή ένα πράγμα.

    Καταρχάς αυτές οι inside stories από την παγκόσμια ιστορία, τις οποία σχεδόν κανείς δεν έχει ακούσει, παρουσιάζουν εκπληκτικό ενδιαφέρον.

    Πηγαινόντας αρχικά στο ιστορικό του πράγματος, για να βάλλω το λιθαράκι μου: και οι δύο μάχες, τόσο των Θερμοπυλών όσο και της Περσική Πύλης αποτελούν τα ηρωικά last stands ντόπιων ενάντια σε ξένο κατακτητή. Μάλιστα γενικά για την τελευταία φάση της κατάκτησης της Ανατολής, ο Στίβεν Πρέσφιλντ, έχει γράψει ενα γαμάτο ιστορικό μυθιστόρημα ονόματα «Ματωμένη εκστρατεία». Φυσικά αν κάποιος το σκαλίσει παραπάνω θα βρει πέρα από τις ομοιότητες και αρκετές διαφορές στις δύο εν λόγω μάχες. Ας πούμε εγείρεται, συχνά, το ερώτημα: οι Σπαρτιάτες έμειναν πραγματικά με τη θέλησή του εκεί, ή λόγω κοινωνικών δομών γνωρίζαν πως, πολύ απλά, δε μπορούν παρά να μείνουν και να πολεμήσουν; Μήπως, τελικά, ήταν μια κατάσταση όπου δεν υπήρχε θέμα προσωπικής απόφασης; Για μένα αυτό, βέβαια, δεν το κάνει λιγότερο ηρωικό. Αλλά, τέσπα, είναι τεράστια ανάλυση. Θα ήθελα να μάθω τι ίσχυε αντίστοιχα και για τους Πέρσες της Περσικής Πύλης.

    Ακόμη, ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως ο Μέγας Αλέξανδρος, Iskandar για τους Πέρσες και τους Άραβες, τον λαό δηλαδή κληρονόμησε τη Μέση Ανατολή αποτελεί σχεδόν μυθική φιγούρα με θετικό πρόσημο -αν δεν κάνω λάθος. Και αυτό θέλει ψάξιμο και δεν μπορώ απαραίτητα να το καταλάβω πως και έχιε διατηρήσει θετικό πρόσημο ως φιγούρα -σε άκρα αντίθεση με το απόλυτο σύμβολο έχθρας που είναι για αυτούς του λαούς η έννοια των Σταυροφορίών, και δη οι ίδιοι οι Σταυροφόροι.

    Κατ’αντιστοιχία στην Ευρώπη δε συμβαίνει καθόλου αυτό. Το όνομα Αττίλας ακόμα έχει απόλυτα αρνητική χροιά και στο μέσο πολίτη ακούγεται επικίνδυνο. Για τους Ούγγρους όμως, τους τελευταίους νομάδες που εποίκησαν την Γηραία Ήπειρο, είναι ένα όνομα που φέρουν με τιμή και, ακόμη και σήμερα, το δίνουν στα παιδιά τους αρκετά συχνά.

    Τώρα για το σινεμά του πράγματος, ενώ η ταινία του Stone πιστεύω ότι είχε πολύ καλές προθέσεις και όντως ήταν ιστορικά ενημερωμένη: τη βρήκα άνευρη σε πολλά σημεία και αρκετά μελό σε άλλα. Αντίθετα τους 300, την ταινία, όλη αυτή η in your face κομίστικη απλότητα και η υπεραπλούστευση ακόμα και του κόμικ του Μίλερ μου φάνηκε πολύ ευχάριστη. Το κόμικ δε, απλό πάλι από την πλευρά του, νομίζω χρησιμοποιεί την εν λόγω ιστορία ως παράδειγμα. Ο Μιλερ θα μπορούσε να είχε βρει κάτι άλλο, κάτι αντίστοιχο. Αν και δύσκολο, λόγω και συντηρητικών πεποιθήσεων, θα διάλεγε να εικογραφήσει κάποιο ηρωικό κατορθωμα Μουσουλμάνων. Εν ολίγοις συμφωνώ με το ερώτημά σου: είναι, τελικά, νομίζω, αρκετά σημαντικό το πως θα το εκλάβει ο καθένας. Και αν ο ίδιος μπορεί να διαχωρίσει την πραγματικότητα αν από την οποιαδήποτε (εθνική) κολακεία νιώθει ή δε νιώθει τελικά.

    • Υπογραμμίζω το δίπτυχο πραγματικότητας και κολακείας. εξαιρετική επιλογή λέξεων, σοβαρά. Αν δεν είχε φουσκώσει το ζυμάρι θα καθόμουν να μιλήσω για την κολακεία των ιστορικών: γραφιάδες, σύμβουλοι, ταμείες, ακόμα και παλλακίδες έχουν βάλει το χέρι τους στη γραφή και έκδοση κειμένων. Όλα τα παραπάνω είναι θέσεις που εξαρτούνται απο την εύνοια ενός βασιλιά ή άρχοντα, και εδώ ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε βαθύτερα πάνω στη δική σου νύξη: κοινωνικοί περιορισμοί; σύστημα; ή μήπως προσωπική διαστροφή; πειθώ; υποσχέσεις για δόξα και αναγνώριση σε ένα πιο αξιοκρατικό κόσμο;

    • Όπως έχει αλλάξει ο τρόπος που διαβάζει κανείς την ιστορία jorn, έτσι και έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε την καθημερινότητα. Η ιστορία μέχρι και τον 20ο αιώνα (την προ Hobsbawm εποχη αν θες) γραφόταν από τη σκοπιά του ηγέτη, του ήρωα, και ό,τι αποτυχία ή επιτυχία μπορεί να είχε μια εκστρατεία χρεωνόταν εξ ολοκλήρου στον ηγέτη. Αυτό πιστεύω αντικατόπτριζε και μια βασική αντιμετώπιση της κοινωνίας μέχρι τότε: Ο μέσος άνθρωπος ακολουθούσε πιο εύκολα. Όσα είπα μέχιρ τώρα είναι λίγο πολύ τι μυρίστηκα, μην το παρεις σαν κανένα τρομερό επιστημονικό συμπέρασμα.

      Αλλά στην περίπτωση των Σπαρτιατών που ξέρουμε και κάτι παραπάνω σε σχέση με τους Πέρσες, δεν πιστεύω ότι είναι χρήσιμο να ρωτήσουμε κατά πόσο μπήκαν στη μάχη των Θερμοπυλών με τη θέλησή τους. Γιατί ακόμα και να ήταν εθελοντές οι 300, ήταν άνθρωποι που προέρχονταν από μια κοινωνική πολεμικη μηχανή. Αν γεννιέσαι σε μια χώρα που θεωρεί δεδομένο ότι θα γίνεις χριστιανός, το πιο πιθανο είναι να γίνεις χριστιανός. Και αν γεννηθεις σε μια κοινωνια που θεωρεί δεδομένο ότι πρέπει από παιδί να ετοιμαζεσαι να σκοτώνεις καμια τετρακοσαριά αθρώπους τη μέρα για πρωινό με μοναδικό όπλο το πιπιλίνι σου, η προσωπική σου επιλογή μάλλον περιορίζεται στο αν θα σκοτώσεις διακόσιους, τετρακόσιους ή πεντακόσιους για πρωινό, δηλαδή αν θα πεις ότι ο αριθμός είναι υπερβολικός ή ότι δε σου φτάνουν μόνο τόσοι.

      Όσον αφορά στο θέμα Iskandar, δε θέλω να φανώ ρατσιστής ή κάτι σχετικό, αλλά βάλε στις περιπτώσεις που αναφέρεις ποιος είναι πιο πάνω στη σκάλα της κοινωνικής εξέλιξης (age of empires style) και ποιος είναι πιο κάτω. Σε κοινωνίες σαν τις αρχαίες που δεν υπήρχαν τα τεράστια φυλετικά πάθη του σήμερα (και που οικισμοί και πόλεις περιμέναν τις εκβάσεις των πολέμων απλά για να δουν σε ποιον θα δίνουν φόρο και πόσο), δεν ήταν πολύ δύσκολο να πάρεις με καλό μάτι κάποιον που έφερνε μαζί του λχ νέες τεχνολογίες και τεχνικές γεωργίας.

      Τέλος, αν και δε συμφωνώ για το Alexander γιατί μάρεσε αρκετά, συμφωνώ ότι το 300 αν του βγάλεις την μπούρδα που περιγράφω στο κείμενο είναι αρκούδως ευχάριστη ταινία. Αλλά πολύ φωνή αυτός ο Λεωνίδας ρε παιδάκι μου. Τι τσατίλα πια.

      • Δε νομίζω ότι διαφωνούμε πουθενά -και οι τρεις, και εγώ περισσότερο, όπως και ο Paxar νομίζω, παρέθεσα απορείες παρά βεβαιότητες.

        Για το θέμα «Iskandar» θα διαφωνήσω μόνο στο ότι αντίστοιχα, με την ίδια λογική, ο Francisco Pizarroθα μπορούσε να έχει παραμείνει στη συλλογική μνήμη της Νοτίου Αμερικής ως μια φιγούρα με θετικό πρόσημο. Βέβαια, και λογικά, αυτό δεν έχει συμβεί από όσο γνωρίζω, οπότε το θέμα με τον Μεγαλεξανδρο ειναι πιο πολυπλοκο και δεν ξέρω που ακριβώς εντοπίζεται αυτή η υστεροφημία του: ήταν όντως «διαφορετικός» από άλλους κατακτητές, είχε τους πιο πιστους γραφιαδες που διεδωσαν μετα τον μυθο του αναλογα, ο ξαφνικός θάνατος του λειτούργησε όπως λειτουργει ο θάνατος των διασημων ροκ σταρ που τους εξιδανικεύει, το γεγονός πως στα κατακτημένα απο εκείνον εδάφη τα διοικησαν οι επιγονοι του για αιωνες κατασκευαζοντας πιθανώς μια λατρεία στα όρια του Θεού (ή του ημίθεου) στο πρόσωπό του; Πιθανόν όλα μαζί, πιθανόν κάποια από αυτά, πιθανόν και κανένα -μιας και μερικα απο τα επιχειρηματα που ηδη ανεφερα ισχύουν και για τον Πιζάρο.

  3. Ωραια αναλυση παιδια. Παντα μου φαινοταν φοβερα υποκριτικο οταν οι ιδιοι που εχουν για θεο τον Μεγα Αλεξανδρο κατηγορουν πχ την Αμερικη για ιμπεριαλισμο. Σε ολες τις περιπτωσεις παντως η πολιτιστικη πλυση εγκεφαλου αποδεικνυεται πολυ πιο αποτελεσματικη απο τα οπλα.
    Απο μια αλλη σκοπια, οσο κι αν εχω βαρεθει τις μελο ταινιες με τους εβραιους των στρατοπεδων, φανταστειτε η συγχρονη ευρωπαικη ιστορια να ειχε γραφτει απο τους ναζιστες.

    • Ευχαριστούμε Έλενα!

      Αλλά να ξέρεις, κάθε φορά που κάποιος συγκρίνει τον Αλέξανδρο με τις ΗΠΑ ένα γατάκι πέφτει στον υπόνομο και το τρώνε ζωντανό οι κατσαρίδες.

      Δεν είναι λάθος κατά βάση, αλλά δεν μπορείς να κατηγορείς τον Αλέξανδρο για ιμπεριαλισμό, οι άνθρωποι τότε αυτό μόνο ήξεραν, έτσι κινούνταν ο κόσμος, η παγκόσμια ειρήνη είναι μια έννοια εφευρημένη μετά τους παγκοσμίους πολέμους. Συν όλα τα υπόλοιπα που γράφω στο σχόλιο-απάντηση στον jorn.

      Οι Αμερικάνοι κάνουν μπούρδες στο όνομα της ειρήνης, είναι λίγο αντιφατικό, για αυτό σπάζεται ο κόσμος.

  4. Αχέμ.

    Νομίζω ότι και στο περιεχόμενο και στη φόρμα τους, οι «300» είναι, πώς να το πω, μια «χρυσαυγίτικη» ταινία. Αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος την απολαμβάνει είναι χρυσαυγίτης, αλλά ότι ο πολύς διάλογος μαζί της την κολακεύει, της δίνει αξία που δεν δικαιούται. Σχετικά δε με το αν ο εκνευριστικός σκηνοθέτης της διαβάζει ιστορία γραμμένη από νικητές, να πούμε καταρχήν ότι αν ίσχυε για τη μεγαλειωδεστέρα των επιστημών κάτι τέτοιο έτσι εύκολα, τότε η μάχη των Θερμοπυλών θα ψιλοαποσιωπούνταν (οι έλληνες έχασαν), ενώ εκείνη της Περσίδας Πύλης (όπου ο Αλέξανδρος νίκησε), θα δοξαζόταν μέχρι σήμερα. Τέλος, ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι η πλευρά των Περσών απλούστατα δεν έχει διασωθεί, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν καταγράφηκε. Βέβαια:

    Στην περίπτωση των Θερμοπυλών, μάλλον εννοούμε τους έλληνες σαν νικητές των περσικών πολέμων, θέση από την οποία αρχίζει και το ενδιαφέρον κομμάτι: κυρίαρχη πηγή για αυτή την πολεμική αντιπαράθεση είναι ο Ηρόδοτος, ο τύπος που εφεύρεσε την ιστοριογραφία. Είναι ένα κατόρθωμα που κάνει κάθε μομφή για έλλειψη αντικειμενικότητας, να ακούγεται, από την ευνοϊκή σκοπιά του 2014, κουτή. Όχι ότι δεν τον κατηγόρησαν, για «φιλοβαρβαρισμό» όμως. Τόσο, που ο έρμος σχεδόν σκονιζόταν για αιώνες, μέχρι να έρθει ο 19ος και να αντιμετωπιστεί πιο ψύχραιμα, αλλά και πάλι προσεκτικά.

    Η περίπτωση της Περσίδας Πύλης τώρα, δεν προσφέρεται για να πούμε ότι υποτιμήθηκε, ακόμα και αν υπήρχε ασφαλές κριτήριο σύγκρισής της με τις Θερμοπύλες. Ήρθε χρονικά δεύτερη, χωρίς να είναι δα και πρωτότυπη -αρετή σχετικά σημαντική όταν πρόκειται για αποτίμηση μικρών ιστοριών που συζητάνε οι παρέες των ανθρώπων. Επίσης, αντίθετα με το αρχέτυπο των Θερμοπυλών, δεν είχε διαφορετικό αποτέλεσμα από το τελικό του πολέμου, ούτε το ενδεχομένως κατασκευασμένο κοντράστ μιας στρατιωτικής ήττας και μιας ηθικής νίκης, που θα την αναδείκνυαν σαν ξεχωριστή.

    Το κλειδί κατά τη γνώμη μου και χωρίς να μπορώ να το τεκμηριώσω, βρίσκεται στο ότι με αφηγήσεις σαν τους «300», οι περσικοί πόλεμοι διαβάζονται σαν η μητέρα των μαχών ανάμεσα σε Δύση και Ισλάμ. Παρόμοιες τάσεις, δύσκολα βαραίνουν ιστορικούς που όπως είπαμε, βασίστηκαν κυρίως σε «φιλοβάρβαρες» πηγές. Χώρια που, αν το σινεμά επηρεάζει περισσότερο από την ιστορία και κυρίως αν αυτό είναι κακό ανεξαρτήτως της επιρροής, τότε ο μόνος που δεν φταίει είναι ο σύγχρονος ιστορικός. Πραγματικοί υπεύθυνοι είναι, δεν ξέρω, μάλλον σύγχρονοι διανομείς, υπουργοί ή μυθοπλάστες (για αιτίες που είναι αντικείμενο άλλης συζήτησης) οι οποίοι σίγουρα, στους περσικούς πολέμους, καμία (ούτε καν κληρονομημένη) νίκη δεν κατήγαν.

    Ας τολμήσουμε λοιπόν καλύτερα, αντί για τις δύο μάχες, να συγκρίνουμε ειδικά τους μυθοπλάστες αυτούς, με άλλους συναδέλφους τους -ιρανούς στην προκειμένη: με μια εξίσου επισφαλή μέθοδο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τη στιγμή που το αμερικανικό σινεμά πλέον ξεχειλίζει από κατορθώματα μιας handful of men και από ό,τι τέλος πάντων περιτριγυρίζει την πεποίθηση πως αν προσπαθήσεις τίμια και δυνατά τότε όλα θα τα καταφέρεις, το ιρανικό (για αιτίες που είναι αντικείμενο άλλης συζήτησης), με κάτι «Ένας χωρισμός», κάτι «Παιδιά του Παραδείσου» ή κάτι «Keep the flight» και τηρουμένων των αναλογιών, έχει κάτι –πως το ‘λεγε στη Χύτρα;- έχει κάτι να πει.

  5. Sally Cone μια υποσημείωση, αν τη δέχεσαι: το ανεξάρτητο Ιρανικό σινεμά έχει κάτι να πει. Από όσο θυμάμαι το Ιρανικό κράτος μετά το imperialistic friendly -που πολυ μου άρεσε, να πω τη μαύρη αλήθεια- περσινό «Αrgo» είχε δηλώσει πως θέλει να «γυρίσει» τη δικιά του εκδοχή επί του θέματος.

    Φαντάζομαι πως όπως το ανεξάρτητο ιρανικό σινεμά έχει κάτι να πει, έτσι και το αμερικάνικο ανεξάρτητο σινεμά έχει να πει κάτι, δε νομίζω πως χρειάζεται να αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα.

  6. Καλά, μιλάμε το Argo έπρεπε να χει μπει πολύ νωρίτερα στο thread. Τελικά το είχα δει, μέρες μετά τη συζήτηση που είχαμε σε ένα πατάρι στο Κουκάκι και δεν είχα νιώσει επιθυμία να φύγω, παρά τις χιλιάδες ενστάσεις μου. Βασίλισσα των τελευταίων, εκείνη για την παιδαριώδη σκηνή με τους ιρανούς στρατιώτες στο αεροδρόμιο, να θαμπώνονται από τα storyboards της «ταινίας» που θα γύριζε η ομάδα. Με δεδομένες και τις κόμιξ καταβολές των «300», μπορούμε πάνω της να στήσουμε ολόκληρο σημειολογικό γλέντι.

    Σοβαρά όμως και για να πάψω πια να ψιλοτρολάρω, προφανώς και το ανεξάρτητο σινεμά κάθε χώρας, ακόμα και των νήσων Κιριμπάτι, αξίζει την προσοχή μας. Και όντως περιττεύει να υμνήσουμε το αμερικανικό παρακλάδι του. Αν υπάρχει όμως έστω και λίγο αυτό που κάποτε λεγόταν «πολιτιστικός ιμπεριαλισμός» και αν αυτός υποκαθιστά το ρόλο της ιστορικής γνώσης, τότε, με δεδομένη την έλλειψη περσικών πηγών ή έστω σύγχρονων ιρανικών αφηγηματικών πλαισίων για το παρελθόν, ας κάνουμε ένα download και σε ταινίες της άλλης μεριάς.

    Όχι για να αντιμετωπίσουμε τον αμερικανικό ή τον ιρανικό, σαν αποκλειστικά εθνικούς κινηματογράφους (εκτός από τις περιπτώσεις που θέλουν να είναι τέτοιοι, όπως στην ανακοίνωση του Ιράν ότι θα γυρίσει το «αντι-Argo» και που ελπίζω να απολαύσω, έτσι για το μπούγιο) και να τους συγκρίνουμε σαν να είναι πο**σες. Αλλά γιατί αν αισθανόμαστε κουραστικές πλέον τις υπερβολές στο εμπορικό κομμάτι του πρώτου, αντί να του παραπονιόμαστε και να γαβγίζουμε σε λάθος δέντρο, καλύτερα να ακούσουμε τι έχει να πει κι ο δεύτερος. Και κυρίως γιατί γενικά, μεταφρασμένη λογοτεχνία και υποτιτλισμένη ταινία, είναι καλύτερες κι από υπέροχο τριήμερο στις χώρες παραγωγής τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s