5 ταινίες που αγαπήσαμε στην παιδική μας ηλικία και θα μας την θυμίζουν για πάντα

Ξέρω, ασαφής ο τίτλος. Ίσως η πιο “ιδιαίτερη” λίστα μέχρι τώρα. Δεν αναφέρεται σε παιδικές ταινίες, αλλά σε ταινίες που είδαμε όσο ήμαστε παιδιά, και για αυτό “κλείδωσαν” μέσα μας για πάντα με αυτό τους το χαρακτηριστικό. Να τις βλέπεις χρόνια μετά και να γυρνάς πίσω. Εδώ θα συναντήσεις τον Σπίλμπεργκ ως σκηνοθέτη αλλά και ως παραγωγό, αυτόν που κάποιοι θεωρήσαμε τον παραμυθά της αθώας ηλικίας μας, εδώ θα συναντήσεις ταξίδια στον χρόνο και τερατάκια που οργιάζουν τα Χριστούγεννα.

Συνήθως οι ταινίες γυρίστηκαν στα late 80s κι εσύ τις είδες early 90s είτε στην τηλεόραση, είτε τις νοίκιασες από το video-club της γειτονιάς σου. Αυτό που υπάρχει ακόμα, αλλά το έχεις ξεχάσει.

Back to the future.
1985, του Ρόμπερτ Ζεμέκις

back-to-the-future

Η αγαπημένη Ντελόριαν-χρονομηχανή του δρ. Μπράουν (Κρίστοφερ Λόιντ) μέσω της οποίας από το 1985 θα ταξίδευε στα 50s παρέα με τον έφηβο Μάρτι μακΦλάι (Μάικλ Τζέι Φοξ). Ένα εντυπωσιακό road (and time) trip πρωτόγνωρο, από αυτές τις πρωτοποριακές αλχημείες που δοκίμαζε πάντα ο Ζεμέκις. Ο Μάρτι θα συναντήσει τους γονείς του στην εφηβική τους ηλικία, θα δει την μάνα του να του την πέφτει, θα προσπαθήσει να διασώσει την ίδια του την…γέννηση και θα κάνει τα παιδικά μας μάτια να επιχειρούν ταξίδια στο παρελθόν και στο φαντασιακό (και πολύ αθωότερο από ό,τι εξελίχθηκε) μέλλον. Γνώρισε δυο αξιόλογες συνέχεις με ίδιο team πρωταγωνιστών και σκηνοθέτη. Καλό είναι να έχεις την τριλογία στην ταινιοθήκη σου. Α, και ο Σπίλμπεργκ στην παραγωγή…

Oι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού.
1981, του Στίβεν Σπίλμπεργκ

indiana-jones-raiders-of-the-lost-ark-580

Πριν το όνομα του τυχοδιώκτη αρχαιολόγου εξερευνητή Ιντιάνα Τζόουνς μπει στην αρχή των τίτλων της κάθε ταινίας της σειράς του, κάνοντάς την κερδοφόρο franchise για τον μεγιστάνα παραγωγό και μέγιστο παραμυθά, θείο Στίβεν, αυτή ήταν η πρώτη και ατόφια ειλικρινής απόπειρα των περιπετειών του. Όταν είσαι παιδί δε γίνεται να μην μείνεις μαλάκας με την ενακτήρια σεκάνς της κλοπής και του κυνηγητού που ακολουθεί και συστήνει μοναδικά έναν αθάνατο κινηματογραφικό ήρωα. Δεν γίνεται να μην τρομάξεις κλείνοντας τα μάτια στην σκηνή του φινάλε που ο δεμένος Χάρισον Φορντ δεν κάνει να αντικρίσει την κιβωτό. Δεν γίνεται να μην θέλεις να πας στο τρενάκι και τη γέφυρα του Ιντιάνα στην Disneyland. Δεν γίνεται να μην θυμάσαι με παρόμοιο δέος και συγκίνηση τις 80s συνέχειες της σειράς, ευγνωμονώντας που πρόλαβες ένα πιο real made cinema, όχι εξ ολοκλήρου φτιαγμένο μπροστά από πράσινες οθόνες και cgi εφέ, όσο ρετρό και αν ακούγεται.

Gremlins.
1984, του Τζο Ντάντε

popcorn-trikc

Παραδάξου το. Όταν ήσουν παιδί τρόμαζες και μόνο με το τρέηλερ των Γκρέμλινς. Πόσο μάλλον με το τι μπορούσαν να (σου) προκαλέσουν. Κάνοντας τα Χριστούγεννά μας πιο τρομακτικά και λιγότερα ανώδυνα απ’ όσο οι γονείς σε έκαναν να πιστέψεις, η ταινία του Ντάντε είναι μια τεθλασμένη αναφορά στην Υπέροχη Ζωή του Φρανκ Κάπρα (!) και παράλληλα η πρώτη ταινία για την οποία γεννήθηκε το “κατάλληλη άνω των 13 ετών”. Και όμως η αθώα αύρα και αίσθηση που αφήνουν πια, η σκιά του Σπίλμπεργκ στην παραγωγή, την αισθητική, αλλά και την ίδια την σκηνοθεσία είναι εμφανής. Ο ίδιος άλλωστε άλλαξε πράγματα στο σενάριο του Κρις Κολόμπους για να κάνει πιο οικογενειακή την ταινία και προσέλαβε τον Τζο Ντάντε για την σκηνοθετική καρέκλα. Ακόμα θυμάσαι με τρόμο και ενθουσιασμό τι μπορεί να συμβεί στο μικρό Mogwai (που στάθηκε αφορμή για την ονομασία του σκοτσέζικου συγκροτήματος) αν το δει ο ήλιος, αν το βρέξεις ή αν το ταίσεις μετά τις 12…

Υγ. η φωνή του Μάικλ Γουίνσλοου (του Police Academy) στον ρόλο όλων των Γκρέμλινς.

Πολύ σκληρός για να πεθάνει.
1988, του Τζον μακ Τίρναν.

die-hard-original

Το αναφέραμε πρόσφατα σε μια λίστα με αγαπημένες χριστουγεννιάτικες ταινίες. Η πρώιμη, ψιλοενήλικη κινηματογραφική σου απόλαυση. Όλα λίμπα και ένας μπάτσος που βρέθηκε στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Στο κτίριο Νακατόμι Πλάζα που έχει καταληφθεί από γερμανούς τρομοκράτες. Να θέλει να σώσει τον κόσμο, την γυναίκα του, αλλά και την σχέση του μαζί της. Ο Μπρους Γουίλις λανσάρει την εικόνα του σύγχρονου καουμπή, απρόθυμος αλλά με αίσθηση καθήκοντος και αρκετό χιούμορ να στάζει στις ψύχραιμες ατάκες του την ώρα που τα αγοράκια παίζουν πόλεμο. Μετά πήρες ένα ψεύτικο πιστολάκι και έκανες αναπαράσταση της ταινίας στο σπίτι της γιαγιάς σου. Και ακόμα κάθεσαι και το ξαναβλέπεις, παραμονές Πρωτοχρονιάς.

Ηοοk.
1991,του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Hook-1

Έλιωσε η βιντεοκασέτα. Κυριολεκτικά. Κανείς άλλος δεν είχε δώσει τόσο ξεκάθαρα και με τον ενθουσιασμό του πρώτου παιχνιδιού, την αίσθηση της επιστροφής σε μια χαμένη παιδική αθωότητα. Ο Σπίλμπεργκ φυσικά το κατάφερε. Σε ένα μελαγχολικό, συγκινητικό ταξίδι επιστροφής στην χαμένη Χώρα του Ποτέ, ο τεχνοκράτης δικηγόρος Πίτερ του Ρόμπιν Γουίλιαμς (υπέροχος) θυμάται μετά βίας πώς ξεκίνησε το ταξίδι του στο όνειρο, μαθαίνοντας να πετάει στο πλευρό της Γουέντι και πολεμώντας πειρατές, όπως ο Χουκ του Ντάστιν Χόφμαν. Και όχι, δεν θέλει να ξαναμεγαλώσει και ας είναι ήδη μεγάλος και ένας προστάτης-γονιός. Βλέποντας το Χουκ, θες να μπεις στην… Ντελόριαν και να ταξιδέψεις προς εκείνη την ηλικία, που υψώνοντας το νοητό σπαθί σου και την αποκριάτικη στολή σου, πολεμούσες πειρατές με περούκες και γάντζους, και έπαιζες φαγητοπόλεμο με το νοητό φαγητό σου. Ένα παραμύθι για όλη την οικογένεια αλλά κυρίως ένα κλείσιμο του ματιού στην παιδική σου σκανταλιά, με νοσταλγία και αγάπη, όπως το προσφέρει ένας αγαπημένος θείος που ξέρει να σου διηγείται ιστορίες από τον κόσμο των παραμυθιών.

Ναι, έμειναν εκτός λίστα ο E.T. και το Μόνος στο Σπίτι. Μην ρωτήσεις το γιατί. Δεν ξέρω να σου απαντήσω. Ούτε ξέρω τι σκεφτόμουν…

Advertisements

12 thoughts on “5 ταινίες που αγαπήσαμε στην παιδική μας ηλικία και θα μας την θυμίζουν για πάντα

  1. Νομίζω μιλάς για ‘σας που γεννηθήκατε το ’80. Δηλ εμείς οι μετά δεν είχαμε παιδική ηλικία; Δεν αγαπήσαμε ταινίες; Δεν κλάψαμε με τον Τιτανικό; Δεν έχω δει καμία απ’ αυτές που είπες. 😛

  2. Σκοώστε με όλοι που δεν έχω δει ποτέ κανονικά το Γκούνις! Εννοώ κάπου, κάπως, κάποτε, το είχα πετύχει στην τιβί, στο δημοτικό, αλλά δε θυμάμαι τίποτα…

  3. Τα Goonies ρε; Ρε δεν έχει δει τα Goonies, ρε θα μας τρελάνεις τελείως;

    Καλά για τον Jimmy Glass που αναφέρει το μετριότατο Jumanji, δεν έχω λόγια. Ούτε καν σάλιο δε θα χρησιμοποιήσω να τον φτύσω.

  4. Τα Goonies είναι must σε αυτή την λίστα. Το είχα δει στο σινεμά και είχα φάει τρελό κόλλημα. Το Hook δεν θα το έβαζα. Αντί αυτού θα έβαζα Karate Kid

  5. Jumanji για εμένα πολύ υποτιμημένο και βγάζω το καπέλο στον Jimmy Glass που το έριξε στη συζήτηση. Όσο για το ότι ο Jernesto δεν έχει δει Goonies, ήδη αυτομαστιγώνεται γι’ αυτό.

  6. Παράθεμα: Τα 5 καλύτερα κινηματογραφικά σίκουελ. | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s