Στον καναπέ με τον Τόνι Σοπράνο

Η καλύτερη τηλεοπτική σειρά όλων των εποχών, με βασικό θέμα τη Μαφία στην Αμερική, σε κάνει αναπάντεχα να αναρωτιέσαι περισσότερο για τη σχέση σου με τους γονείς σου παρά για το οργανωμένο έγκλημα. Γιατρέ, μήπως είναι σοβαρό;

SOPRANOS, THE (US TV SERIES)

Έναν χρόνο πριν κλείσει η χιλιετηρίδα, και συγκεκριμένα στις 10 Ιανουαρίου του 1999 προβλήθηκε από το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο HBO το πρώτο επεισόδιο της σειράς που έφερε τον τίτλο The Sopranos.  Ένα αφηγηματικό έπος δηλαδή που εξιστορεί τις μικροαστικές (;) περιπέτειες ενός ιταλικής καταγωγής μαφιόζου και της οικογένειας του στο Νιου Τζέρσεϊ. Τώρα αναφορικά με εμένα, δύο πράγματα συνιστούν την πάγια πεποίθησή μου πια: πως αν το The Sopranos ήταν μυθιστόρημα θα ανήκε στο Μεγάλο Αμερικανικό Μυθιστόρημα –όπως δηλώνει και ο Αύγουστος Κορτώ- αλλά μιας και είναι τηλεοπτική σειρά αποτελεί νέτα σκέτα την καλύτερη σειρά που παρακολούθησα ποτέ. Ενώ ο πρωταγωνιστής, ο πρόσφατα αδικοχαμένος James Gandolfini, έχω την αίσθηση πως από ένα σημείο και μετά απλά δεν υποδύεται. Αντίθετα είναι ο Τόνι Σοπράνο.

Αυτός ο γοητευτικός μέσα στα χιλιάδες αντιπαθητικά του στοιχεία άνθρωπος. Αυτός ο γιγαντώδης μαφιόζος που κλαίγεται συχνά πυκνά σαν κακομαθημένο σχολιαρόπαιδο στην αδρά αμειβόμενη ψυχολόγο του. Αυτός ο τύπος που κάθεται σούζα στην γυναίκα του ενώ το προηγούμενο βράδυ πηδούσε πουτάνες, έπινε ποτά και πιθανόν έστελνε κάποιον στον άλλο κόσμο δια ασήμαντον αφορμήν. Αυτός ο γλυκανάλατος μπαμπάκας που μπορεί να κάνει χίλιες δυο βρωμοδουλειές αλλά λυσσάει σαν ροτβάιλερ αν του πειράξουν την κορούλα του. Αυτός ο άντρας που τρώει ότι βρει μπροστά του με όρεξη γαργαντούα αλλά μια αποτυχία του γιου του μπορεί να του κόψει μονομιάς την όρεξη για άλλο ένα σάντουιτς με gabagool, provolone και vinegar peppers. Εκείνος ο άντρας που τα κανονίζει όλα: πληρώνει τους λογαριασμούς του, λύνει όλα τα προβλήματα, βοηθάει φίλους, αγοράζει δώρα σε γυναίκα και παιδιά, «κανονίζει» τους εχθρούς του, κινείται στις σκιές όταν χρειαστεί και άλλες φορές εξεγείρεται με τον πιο πρωτόγονο τρόπο. Λίγο ως πολύ η εικόνα του μπαμπά μας δηλαδή όπως οι περισσότεροι την είχαμε πριν ωριμάσουμε. Η εικόνα ενός υπερπροστατευτικού υπερήρωα χωρίς φανταχτερή στολή.

Και εκεί είναι που αυτή η τηλεοπτική εποποιία κέρδισε και χάραξε τη καρδιά μου αιώνια. Γιατί μετά από λίγο κατάλαβα πως μικρή σημασία έπαιζε η καταπληκτικά κινηματογραφημένη μαφιόζικη μυθολογία, ελάχιστο ρόλο έπαιζαν οι δολοφονίες και η εγκληματική βία σε όλο της το μεγαλείο, τα πιστολίδα, το αντρίκιο ξύλο και οι θανατερές ατάκες/απειλές/κατάρες των κακοποιών. Γιατί ο Τόνι Σοπράνο μας μοιάζει πολύ περισσότερο από όσο θέλουμε να παραδεχθούμε. Είναι ένας μεσογειακός γιος μπλεγμένος σε ένα τρελό αμερικανικό όνειρο. Και όσα λεφτά/όσο μουνιά/ όσα φαγιά/ όση εξουσία και να αποκτήσει δε μπορεί ποτέ να ξεφύγει από τους ιστούς της μάνας του που τον κρατάνε δεμένο σε μια θανατερή γη όμοια με δολοφονική μήτρα. Γιατί εκείνη μπορεί ακόμη και ανήμπορη, ακόμα και από το κρεβάτι του νοσοκομείου, να του κάνει τη ζωή κόλαση. Ένα βλέμμα της αρκεί για να του κλέψει τη ζωή -σαν άλλος Βασιλίσκος που σε πετρώνει με το βλέμμα του. Γιατί τελικά: μαμά σε φοβάμαι περισσότερο από τον χειρότερο μαφιόζο όλων των εποχών.

Advertisements

9 thoughts on “Στον καναπέ με τον Τόνι Σοπράνο

  1. Μετά από παρότρυνση του Jorn, έμπλεξα κι εγώ με τους Sopranos. Στο τέλος του δεύτερου κύκλου νιώθω να βυθίζομαι όλο και περισσότερο στο μεγαλείο της συγκεκριμένης σειράς.

  2. Είναι πολύ ωραία αυτή η κάπως ψυχαναλυτική προσέγγιση και συμφωνώ, όπως συμφωνώ και με αρκετές ακόμα σκοπίες από τις οποίες μπορείς να εξετάσεις τη σειρά.

    Να προσθέσω και κάτι ακόμα. Το 1999 ξεκίνησε το Sopranos και δυο χρόνια αργότερα ξεκίνησε το Six Feet Under. Οι δυο σειρές αποτέλεσαν έναν πολιορκητικό κριό με τον οποίο το ΗΒΟ διέλυσε τις παραδοσιακές τηλεοπτικές δομές και έφερε την δική του επανάσταση. Και στις δυο περιπτώσεις χρησιμοποίησε το ίδιο όπλο/ κόλπο. Εστίασε στην αμερικανική οικογένεια ντύνοντάς την με ένα πιασάρικο πέπλο: η οικογένεια Σοπράνος θα μπορούσε να μην ασχολείται με την μαφία όπως η οικογένεια Φίσερ θα μπορούσε να μην έχει Γραφείο Τελετών. Η ουσία θα ήταν η ίδια. Χρησιμοποίησε κοινή αισθητική και ακολούθησε το ίδιο σεναριακό μονοπάτι ώστε στο τέλος να νιώθεις τους χαρακτήρες σαν δικούς σου ανθρώπους. Και η βάση ήταν σταθερά η οικογένεια.

    Εξαιρετικό κείμενο Jorn.

  3. Που να δεις τι γίνεται στον έκτο doomantia…
    Jimmy σας ευχαριστώ.
    Το πιο εντυπωσιακό δε νομίζω πως είναι οτι τη συνταγη των δυο προαναφερθέντων σειρών την ακολουθούν αν όχι σχεδόν όλες, σίγουρα τότε οι περισσότερες δραματικές αμερικάνικες σειρέ -σε σημείο δε που νομίζω πως έχει γίνει λίγο μανιέρα.

    • Υπάρχουν σειρές (Breaking Bad, Mad Men κτλπ) που δεν είναι του ΗΒΟ και που δεν θα υπήρχαν χωρίς το Sopranos. Οντως, δηλαδή, δημιουργήθηκε μια σχολή. Ωστόσο το ΗΒΟ που είναι ό,τι καλύτερο χάρισε ο θεός στον άνθρωπο, δεν έμεινε εκεί. Μετά το Sopranos συνέχισε να προοδεύει. Στο Wire ή το Deadwood ή το Boardwalk Empire (ανεξάρτητα από το αν είναι ή όχι καλύτερες σειρές) διατηρείται η ποιότητα χωρίς να υπάρχουν χτυπητές ομοιότητες.

  4. Ναι σε καμία περίπτωση δεν εννοώ πως έχει βαλτώσει το θέμα «τηλεοπτικές σειρές», Χαρακτηριστική περίπτωση πάλι μη HBO που είναι Soprano-based είναι και το Sons of Anarchy.
    Όσο για το Wire, κρίνοντας από την πρώτη του σεζόν που έχω δει, νομίζω πως είναι ότι πιο αντι-Sopranos έχω δει στη ζωή μου. Ακρίβως στην αντίπερα όχθη δηλαδή. Αλλά δε θα το αναλύσω εδώ -δεν έχω τον χώρο. Είναι νομίζω όμως, τελικά, μια τιτανομαχία ανάμεσα σε αυτές τις δύο σειρές. Συγκρούονται δύο σχολές.

  5. Παράθεμα: Ενός Fargo μύρια (Fargo) έπονται | Τα Νέα του Βελγίου

  6. Παράθεμα: IRON MAIDEN και λογοτεχνία | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s