5+1 αγαπημένες ταινίες βασισμένες σε βιβλία του Στίβεν Κινγκ

Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του τελευταίου πονήματος του διάσημου «μετρ του υπερφυσικού τρόμου», με τίτλο «22/11/63» και αναμένοντας τον Μάρτιο την κυκλοφορία του “Dr. Sleep” του, ρίχνουμε μια ματιά σε μερικές στιγμές που ο κινηματογράφος μας έκανε να ανατριχιάσουμε από φόβο ή συγκίνηση, επειδή είχε θέσει τις ρόδες του πάνω στις λέξεις του Κινγκ.

Christine
1983, του Τζον Κάρπεντερ

e29b3dff84a34fa48955e113aa03e2c4Ροκ εντ ρολ ελεγεία «πειραγμένου» εφηβικού τρόμου. Η Κριστίν είναι μια παλιά Kάντιλακ που σκοτώνει τα θύματά της, πνίγοντας τα κυριολεκτικά εντός της και υπό τους ήχους γνωστών 50s ροκ εντ ρολ κομματιών. Όπως και στην Carrie (που θα δούμε πιο κάτω), η καταπιεσμένη εφηβική οργή βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, και θα ξεσπάσει όταν ο έφηβος που θα αγοράσει την Κριστίν (ο cult 80s teenager Κιθ Γκόρντον) θα την ερωετυτεί σχεδόν με έναν παρανοικό τρόπο οδηγούμενος στα όρια της αυτοκαταστροφής. Παράλληλα, η ακρόαση τραγουδιών του Λιτλ Ρίτσαρντ, των Ρόλινγκ Στόουνς και του Μπάντι Χόλι αποκτά μια άλλη, τρομακτικά μεταφυσική διάσταση. Η καλύτερη ταινία του Τζον Κάρπεντερ λένε ορισμένοι. Μπορεί να έχουν και δίκιο.

Μisery
1990, του Ρομπ Ράινερ

miseryΔιάσημος συγγραφέας χτυπάει με το αυτοκίνητό του μέσα στον κάτασπρο χιονιά της αμερικανικής ενδοχώρας. Βρίσκει κατάλυμα στο σπίτι μιας μεσήλικης, θρησκόληπτης νοικοκυράς, η οποία έχει τα «θέματά» της, με βασικό το ότι είναι εμμονικά κολλημμένη με την Μίζερι, την ηρωίδα σε σειρά βιβλίων του συγγραφέα. Το μάτι της αρχίζει να γυαλίζει όταν αποφασίζει να περιθάλψει τον «Θεό» που υπογράφει το αγαπημένο της ανάγνωσμα, αλλά και όταν τον διατάζει να ξαναγράψει το φινάλε του τελευταίου του πονήματος, αλλάζοντας το φινάλε που θέλει τη Μίζερι να σκοτώνεται και να μπαίνει μια για πάντα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ποιος είπε ότι η λατρεία είναι κάτι αγνό; Η Κάθι Μπέιτς αιχμαλωτίζει τον Τζέημς Κάαν (alter ego του Κινγκ;) και οδηγείται μέχρι έναν οσκαρικό θρίαμβο. Ο εφιάλτης μέσα σε τέσσερις τοίχους από τον σκηνοθέτη που αμέσως πριν μας είχε δώσει το Όταν ο Χάρυ γνώρισε τη Σάλλυ.

The Dead Zone
1983, του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ

TheDeadZOneΣτα πρώτα χρόνια της καριέρας του ο Κρόνενμπεργκ ανίχνευε τα όρια του θρίλερ με έναν δικό του προσωπικό τόνο, σωματικό και φιλοσοφικό παράλληλα, συγχέοντας τη λογική του μιντιακού γκουρού Μάρσαλ ΜακΛούαν και το βάρος των όποιων αλλαγών των ηρώων του, τόσο στην ψυχή, όσο κυρίως στο κορμί τους. Κυριολεκτικά. Σε μια από τις καλύτερες 80s στιγμές του, και έχοντας ήδη παραδώσει το πρωτόλειο, απόλυτα μακλουανικό, αριστούργημά του μέσα στην ίδια χρονιά (!) (Videodrome), σκαλίζει εδώ το μεταφυσικό στοιχείο ενός Στίβεν Κινγκ και το αλέθει με το δικό του ιδιότυπο σύμπαν. Αποτέλεσμα, μια ψυχοσωματική μεταφυσική ιστορία με πολιτικές προεκτάσεις (ναι, το κατάφερε αυτό), περιστρεφόμενη γύρω από την «λάμψη» του Κρίστοφερ Γουόκεν να προβλέπει το μέλλον όποιου αγγίζει και πιο συγκεκριμένα να «βλέπει» μια επερχόμενη πολιτική δολοφονία. Μην σποιλάρω πολύ, αλλά ζοφερό φινάλε, μαυροκόκκινο σαν το αίμα που χύνεται στην ταινία, ένα υπέροχο μείγμα της λογικής ενός συγγραφέα και ενός σκηνοθέτη που βρήκαν εδώ έναν πολύ εύστοχο συνδυασμό του πεσιμισμού τους.

Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ
1994, του Φρανκ Ντάραμποντ

Shawshank-RedemptionΜαζί με το Πράσινο μίλι (που για να μην το βλέπεις εδώ πάει να πει ότι δε με έψησε και τόσο) οι 2 διασημότερες στιγμές του Κινγκ στον κινηματογράφο που δεν ανήκουν στο είδος του θρίλερ. Μια υπέροχη, ουμανιστική δραματική στιγμή, που αποβάλλει τον ζόφο του συγγραφέα. Επιπλέον, η ταινία με την υψηλότερη βαθμολογία στο περίφημο imdb. 9,3 την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Ο Νονός και ο Σκοτεινός Ιππότης δεν κατάφεραν ποτέ να σπάσουν το φράγμα της. Ο Τιμ Ρόμπινς καταδικάζεται σε φυλάκιση για τον φόνο της γυναίκας του και του εραστή της, θα συναντήσει εκεί τον Μόργκαν Φρήμαν και θα λάβει μερικά ηθικά μαθήματα ανθρωπιάς που (ίσως στοχεύουν να) σε κάνουν να έχεις χαρτομάντιλα δίπλα σου. Και φυσικά, η περιβόητη αφίσα της Ρίτα Χέιγουορθ στον τοίχο του κελιού, να καλύπτει την τρύπα που σκάβεται για να οδηγήσει στην ελευθερία.

Ο σκηνοθέτης Φρανκ Ντάραμποντ ξανασχολήθηκε με τον Κινγκ και σε μεταγενέστερη ταινία του, την Ομίχλη, στεγνώνοντας το θριλερικό στοιχείο για χάρη του υπαρξιακού. Καλά έκανε.

Carrie
1976, του Μπράιαν ντε Πάλμα

carrie-1976O μετρ του σασπένς (ο αμέσως επόμενος μετά τον μεγάλο Χίτσκοκ), συνθέτει μια συμφωνία μεταφυσικού τρόμου, σκύβοντας τρυφερά πάνω από το teenage angst μιας καταπιεσμένης νεαρής έφηβης που ανακαλύπτει ότι έχει τηλεκινητικές ικανότητες και φυσικά ξεσπά με ολέθρια αποτελέσματα. Με μια μοναδική Σίσι Σπέισεκ ως Κάρι και μια αξέχαστη Πάιπερ Λόρι στο ρόλο της θρησκόληπτης μητέρας της, το κλασικό φιλμ του ντε Πάλμα παρουσιάζει ένα διαφορετικό coming of age, μια ιστορία πολλαπλής εφηβικής καταπίεσης, που όλοι θέλουμε την εκτόνωσή της αλλά κανείς μας δε θα ήθελε να βρίσκεται κοντά όταν αυτή συντελεστεί. Βασισμένη στο πρώτο βιβλίο του κυρίου Κινγκ, βρήκε πρόσφατα ένα αχρείαστο remake.

Η Λάμψη
1980, του Στάνλει Κιούμπρικ

the-shining two girls murdered in hallwayΑν μάθαινε ο Κινγκ ότι συμπεριλαμβάνω αυτήν την κινηματογραφική εκδοχή της “Λάμψης” του στην λίστα, θα με σκότωνε ίσως πιο άγρια και από πρόωρα αδικοχαμένο ήρωα σε βιβλίο του. Και αυτό διότι ποτέ δεν συμφώνησε με την οπτική του Κιούμπρικ πάνω στο έργο του. Ισχυρίζεται άλλωστε ακόμη πως η θέση του Κιούμπρικ είναι πιο κοντά στο εγκεφαλικό και το ψυχρό, ενώ η δική του στο θερμό…

Λέγεται μάλιστα ότι η κόντρα τους καλά κρατούσε από την διάρκεια των γυρισμάτων ακόμα, όταν ο Κιούμπρικ άλλαζε το χρώμα του αυτοκινήτου που βρίσκεται στραπατσαρισμένο σε σκηνή του φιλμ, από κίτρινο που είναι στο βιβλίο, σε κόκκινο, που ήταν το αμάξι που τότε οδηγούσε ο Κινγκ (η σημειολογία ξεκάθαρη).

Όπως και να’χει η παρανοική ερμηνεία του Νίκολσον, ο διάχυτος τρόμος σε κάθε γωνία του αχανούς και λαβυρινθώδους ξενοδοχείου, οι φαντασιώσεις στο δωμάτιο 237 (υπάρχει και σχετικό ντοκιμαντέρ με θεωρίες συνομωσίας του τι εννοούσε ο Στάνλει κάνοντας αυτήν την ταινία!), η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, το “Here’s Johnny”, η γραφομηχανή, το τσεκούρι, η ενόραση του φύλακα, ο λαβύρινθος και η όψη του Νίκολσον στο χιόνι κάνουν τις τρίχες να ανασηκώνονται ακόμη και όταν απλά θυμάσαι τις σκηνές για να γράψεις για αυτές.

Η ταινία μπαίνει ως επιπρόσθετη προσθήκη στην λίστα γιατί περισσότερο από μια ταινία βασισμένη σε έργο του Στίβεν Κινγκ, είναι μια ταινία του τεράστιου Στάνλει Κιούμπρικ. Και σίγουρα μια από τις 2-3 τρομακτικότερες στιγμές που έζησες ή θα ζήσεις, κοιτάζοντας ένα τεράστιο λευκό πανί που λέγεται οθόνη.

YΓ. Ο Κινγκ κατέληξε να γράψει ο ίδιος το σενάριο για μια τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του, που οπτικοκινηματογραφικοτηλεοπτικά, πήγε άπατη και μην ρωτήσεις το γιατί…

Advertisements

14 thoughts on “5+1 αγαπημένες ταινίες βασισμένες σε βιβλία του Στίβεν Κινγκ

  1. Έχω διαβάσει και δει μοναχά την Κριστίν. Συμφωνώ πολύ καλή ταινία για το στυλ της εποχής και την φχαριστήθηκα και σαν μεταφορά.
    Η σκηνή με το «Keep on knockin’ but you can’t come in…», ενώ δεν υπάρχει στο βιβλίο, είναι απίστευτα πιστή σ’ αυτό. Σκηνάρα… 😀
    Στη δική μου λίστα (και κρίνοντας τις ταινίες αυτούσιες και όχι σαν μεταφορές βιβλίων) θα είχε θέση και Pet Sematary και Πράσινο Μίλι. (δεν ήξερα καν μέχρι τώρα ότι μπορούσα να συμπληρώσω τοπ5)

  2. Για τα θριλερ δεν εχω αποψη γιατι τα αποφευγω. Αλλα το Stand by me? ουτε μια μικρη αναφορα?
    Παντως για το πρασινο μιλι συμφωνω, παρα τις πολυ καλες ερμηνειες δεν με επεισε ουτε εμενα.

  3. Παιδια ξαφνιαζομαι με την ζητηση του πραινου μιλίου! Μου ειχε φανει μελο, οχι σαν την Ριτα Χειγουορθ που ειχε κατι το πιο «μεγαλο», αλλα απλα ενα δραμα με εκβιασμο στο κλαμα. Ισως υπερβαλλω, ισως φταιει που το ειδα και σε κακη κοπια βιντεοκασετας τοτε και εκτοτε δεν το ξαναναζητησα…

    ΥΓ. Η πενταδα αφορα την ποιοτητα των ταινιων ως κινηματογραφικο εντικειμενο και οχι ως μεταφορα του καθε βιβλιου.

    • Το πράσινο μίλι σε τσιγκλάει συνεχώς να κλάψεις και αυτό είναι κάτι που σε γενικές γραμμές με εκνευρίζει στο σινεμά. Σε DVD είναι αλλιώς. Μπορείς να κλάψεις με την ησυχία σου.
      Αλλά πες την αλήθεια, ο λόγος που δεν το έβαλες, είναι επειδή σου θυμίζει τον Μανωλάκη.

  4. όντως γεμάτο πληροφορίες το κείμενο ζερνέστο! Μόνο το Κριστίν εχω δεί, στο πράσινο μίλι πλάνταξα. Όσο για το Κριστιν μου άρεσε πάρα πολύ. Με έψησες να τις δώ και τις αλλές ειδικά το: Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ

  5. Jernesto η πιο πειστική λίστα σου μέχρι στιγμής για μένα -και δεν το λέω αυτό ελέω Στίβεν Κινγκ και λόγω της προφανούς συμπάθειάς μου προς το άτομό μου. Άλλωστε για κάποιον περίεργο λόγο μέχρι στιγμής μόνο το The Shinning έχω δει από τα προαναφερθέντα.

    Και επειδή έχω ψηθεί: Misery ή Dead Zone;

  6. Παράθεμα: Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ ή αλλιώς σκατά στο σωφρονιστικό μας σύστημα | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s