Homeland: τρίτος κύκλος και τώρα τι;

Μερικές σκέψεις για την τρίτη σεζόν του Homeland που μας άρεσε και μας προβλημάτισε, όπως περίπου συνέβη και με τις δυο προηγούμενες.

Ακολουθούν σημαντικά SPOILER, όποιος δεν έχει παρακολουθήσει την τρίτη σεζόν να απομακρυνθεί αμέσως.

Αναλυτικό review των δυο πρώτων σεζόν μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Κάθε αρχή και δύσκολη
Η σεζόν αρχίζει με την Carrie να παίζει ξανά το παιχνίδι «παίρνω τα χάπια μου-δεν παίρνω τα χάπια μου», να μπαινοβγαίνει στα ψυχιατρεία και να κάνει και μερικές υστερίας από αυτές που θέλεις να τη βαρέσεις αλλά εντάξει, αυτά τα έχουμε ξαναδεί και ξέρουμε ότι η Carrie είναι πιο δυνατή και από το σύστημα. Αλλά μετά έρχεται αυτό το τρίτο επεισόδιο, το οποίο έχει μείνει ήδη στην ιστορία ως το χειρότερο επεισόδιο του Homeland. Θυμίζω είναι αυτό που επανεμφανίζεται ο Brody και περιφέρεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στον τρομακτικό πύργο στο Καράκας. Μετά το προκλητικό φινάλε με την βόμβα στην CIA που άφησε χιλιάδες ερωτήματα, ξεκινάει ο τρίτος κύκλος και με την εντύπωση ότι η παραγωγή τα έχει λίγο χαμένα.

Η γοητεία του αδύνατο
Το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν, πάντως, ήταν καλό. Αρκεί να έχεις μάθει να αποδέχεσαι τις τηλεοπτικές υπερβολές. Δηλαδή όσο δαιμόνιο κι αν είναι το μυαλό του Saul, το σχέδιο που «καίει» την Carrie ώστε να την πλησιάσει αυτός ο δικηγόρος είναι τουλάχιστον τραβηγμένο. Αν το δεχτείς, το απολαμβάνεις. Γιατί τελικά τηλεόραση είναι, σε διασκεδάζει, για αυτό υπάρχει. Και έτσι καμιά φορά και το αδύνατο, το υπερβολικό, το απίθανο, έχει την γοητεία του. Καλή κατασκοπική δράση και όμορφα παιχνίδια που μας θυμίζουν και πάλι τις σελίδες του John Le Carre, με τις ισορροπίες να μοιάζουν και να είναι τόσο ευαίσθητες που κάθε επεισόδιο σε έκανε να επιθυμείς το επόμενο. Υπήρξαν 4-5 σκηνές πολύ υψηλού τηλεοπτικού επιπέδου. Δυστυχώς για μια ακόμα φορά πλήξαμε αφάνταστα με την ιστορία της οικογένειας του Μπρόντι που δεν την παλεύει.

Ρωμαίος και Ιουλιέτα
Αν και συνυπάρχουν πολύ λιγότερο από ό,τι στις δυο προηγούμενες σεζόν, επιβεβαιώνεται ότι το Homeland υπήρξε σε μεγάλο βαθμό ένα «Carrie-Brody σόου». Ό,τι δηλαδή δεν θα είναι καθόλου από δω και πέρα. Σ’ αυτήν την τρίτη σεζόν λοιπόν οι συνδέσεις ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές είναι ιδιαίτερα έντονες και αυτό δίνεται (για πρώτη φορά και) σκηνοθετικά, όταν σε διαδοχικές σκηνές τους βλέπουμε σε ανάλογες δράσεις, αν και βρίσκονται σε διαφορετικά μέρη του πλανήτη. Για παράδειγμα, το συναίσθημα του εγκλωβισμού της Carrie στο ψυχιατρείο το διαδέχεται μια σκηνή με τον Brody «φυλακισμένο» στον βενεζουελάνικο πύργο. Και τελικά, όταν συναντιούνται, είναι για πρώτη φορά ψυχή τε και σώματι ενωμένοι, χωρίς υπόνοιες, χωρίς αμφιβολίες και, τελικά, χωρίς μέλλον.

Τουριστικός οδηγός για το Καράκας
Δεν έχω πάει στη Βενεζουέλα και δεν ξέρω ακριβώς πώς μπορεί να είναι, ωστόσο αν κάποιος είχε προγραμματίσει ένα τέτοιο ταξίδι και μετά έβλεπε το Homeland πιθανόν να πέταγε τα εισιτήριά του στα σκουπίδια. Σύμφωνα με τη σειρά το Καράκας είναι μια πόλη όπου κυκλοφορούν διεστραμμένοι παιδόφιλοι, ναρκομανείς, αιμοσταγείς δολοφόνοι, διαφθαρμένοι μπάτσοι, ένας καταραμένος τόπος τέλος πάντων όπου η ζωή δεν έχει καμία αξία. Λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Chavez, μια αμερικανική σειρά τελεί το μνημόσυνό του. Θέλω να πω ότι ναι, φαντάζομαι η Βενεζουέλα δεν είναι ο παράδεισος αλλά εντάξει κιόλας.

Είστε όλοι κακοί
Ένα από τα πράγματα που εκτιμήσαμε στο Homeland (ειδικά στην πρώτη σεζόν) ήταν ότι κατάφερε να διατηρήσει μια ουδετερότητα, να αναφέρει και το δίκιο των άλλων. Μας υπενθυμίζει ότι τα τρομοκρατικά χτυπήματα που δέχονται οι ΗΠΑ είναι αντίποινα για αντίστοιχες δικές τους επιθέσεις. Μας το λέει ξεκάθαρα: είναι ένας πόλεμος που έχουν όλοι άδικο. Σταδιακά αυτή η αντίληψη εξασθενεί. Πλέον μπαίνουν όλοι σε ένα τσουβάλι. Ιράν, Ιράκ, Αφγανιστάν είναι όλα το ίδιο, εχθροί που θέλουν το κακό μας. Το Homeland αποκτά έναν πατριωτικό συναισθηματισμό και το χειρότερο είναι ότι γίνεται όλο και πιο πρόχειρο· κάνει πολιτικά, ιστορικά και γεωγραφικά λάθη, χάνοντας κάποια από την αξιοπιστία του.

Ήσουν υπέροχος Nicholas Brody
Ακόμα κι αν στην Αμερικανική τηλεόραση έχει γίνει μόδα το να σκοτώνουμε τους πρωταγωνιστές μας, περιπτώσεις όπως ο θάνατος του Nicholas Brody προκαλούν ένα μικρό σοκ ακόμα και στους πιο εκπαιδευμένους τηλεθεατές. Ο δημόσιος απαγχονισμός του μου φάνηκε μια γενναία (αν και απαραίτητη) εξέλιξη για τη σειρά και ήταν μια σκηνή που θα μας μείνει. Γενικώς ο Damian Lewis (τον οποίο έτσι κι αλλιώς έχουμε στο εικονοστάσι δίπλα στο κρεβάτι μας μετά το Band of Brothers) έφτιαξε έναν εξαιρετικό χαρακτήρα στο πρόσωπο του Brody και δηλαδή μπράβο του. Ο ρόλος ήταν ιδιαίτερα απαιτητικός και νομίζω ελάχιστοι ηθοποιοί θα μπορούσαν να αποδώσουν τόσο καλά αυτή τη σύνθετη προσωπικότητα, αυτόν που υπήρξε προδότης και ήρωας και προδότης και ήρωας και προδότης και ήρωας. Αυτόν τον βασανισμένο άνθρωπο που τελικά θυσιάζεται γιατί; Για το τίποτα.

Φτου κι από την αρχή
Τα νεύρα μου. Αυτό που είδαμε στο τελευταίο επεισόδιο του Homeland όφειλε να είναι το φινάλε της σειράς. Ο Brody πεθαίνει, η Carrie ετοιμάζεται να γεννήσει το παιδί του και να κάνει μια νέα αρχή στη ζωή της, ο Saul πετυχαίνει στον στόχο του και συνταξιοδοτείται. Τι άλλο θέλουμε; Τι θα δούμε στην τέταρτη σεζόν; Τι νόημα έχει να αρχίσουμε από την αρχή; Λογικά η παραγωγή θα ανοίξει καινούρια μέτωπα και θα φτιάξει νέους χαρακτήρες. Αλλά αυτό θα είναι κάτι σαν Homeland 2. Γιατί η σειρά που παρακολουθήσαμε  και απολαύσαμε παρά τις ενστάσεις μας επί τρία χρόνια, έχει στο μυαλό μας τελειώσει. Τέλος πάντων, ένα πράγμα περιμένω να δω στον τέταρτο κύκλο: να γεννηθεί το μωρό και να είναι κοκκινομάλλικο και με φακίδες.

Advertisements

3 thoughts on “Homeland: τρίτος κύκλος και τώρα τι;

  1. Παράθεμα: Homeland: μια ιστορία κατασκόπων (που μας άρεσε;) | Τα Νέα του Βελγίου

  2. Jimmy, για μένα η 3η σεζόν πέρασε και δεν άγγιξε. Προχειρο-πασαλειμμένο το όλο πράγμα. Η ανακοίνωση της τέταρτης μάλλον είναι κάποια φάρσα. Ψέμα για τον χαβαλέ. Και τέλος, ποιός και γιατί έσωσε απ’την αυτοκτονία την κόρη του Μπρόντι? ___’Ολα είναι μάταια μετά τον Τόνι Σοπράνο.___

  3. Μια τρίτη σεζόν για πέταμα. Ο απαγχονισμός του Μπρόντυ με συγκίνησε όσο με συγκινεί μια συνέντευξη στην Τατιάνα Στεφανίδη.

    Τα ίδια και τα ίδια. Και ο Μπρόντυ, έλεος πια, σε αυτή τη σεζόν μόνο ο Μπάτμαν δεν του την έπεσε!

    Είναι πασίδηλο για μένα πια ότι έπρεπε, αυστηρά, αυτή η σειρά να είχε τελειώσει στην πρώτη της σεζόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s