DIY ρε γαμώ το κέρατό μου

Ξέρετε όταν οι μεγάλες εταιρείες νιώθεις πως σε δουλεύουν ψιλό γαζί, όταν όλοι σου οι φίλοι είναι απλήρωτοι ή άνεργοι ενώ δούλευαν μέχρι και σε «κολοσσούς», πιάνεις το εαυτό σου να αναρωτιέται: Μήπως φέτος τα Χριστούγεννα, σχετικά με τα δώρα, αν μου έχει μείνει κανένα φράγκο βέβαια, ρίξω τα λεφτά μου αλλού;

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, διαβάζοντας το βυτίο, έμαθα και κατατοπίστηκα για το ποιητικό/εικαστικό πόνημα που τιτλοφορείται project ψυττάλεια. Tο make a long story short που λένε και οι Εγγλέζοι και χρησιμοποιώ εγώ για να κάνω φιγούρα: έστελνες ένα παλιό σου βιβλίο (που ήθελες να εκδικηθείς) και ο ιθύνων νους του πρότζεκτ ενέγραφε την ποιητική συλλογή του πάνω σε αυτό χρησιμοποιώντας ένα κάρο διαφορετικές τεχνικές μικροτεχνείας. Τώρα το project ψυττάλεια έχει περάσει στη δεύτερη φάση του, ενώ εγώ –το κέρατό μου- για λίγο δεν πρόλαβα την πρώτη του. Όμως έχοντας δει το αποτέλεσμα με τα μάτια μου, ξέρω. Είναι μαγευτικό –και το αντίτιμο ελεύθερο στον καθένα να το αποφασίσει.

Αργότερα μέσα στη χρονιά έγραψα τις εντυπώσεις μου για τον Pilotless Press τον μικρό αυτόν, απειροελάχιστο εκδοτικό οίκο που εκδίδει στα αγγλικά (!) , θέτοντας τον πήχη της ποιότητας πολύ ψηλά ενώ από πλευράς έκδοσης είναι ότι πιο όμορφο έχω δει τα τελευταία χρόνια στην Ψαροκώσταινα. Μιλώντας για Ψαροκώσταινα δε και παρακολουθώντας ντοκιμαντέρ για την ελληνική χέβι μέταλ σκηνή θυμήθηκα πως οι «φάσεις», οι «σκηνές» πάνε μπροστά μόνο με αλληλεγγύη και όχι με πισώπλατα μαχαιρώματα.

Πρόσφατα δε έμαθα πως αγαπημένη blogger, την οποία ερίζω για τις παράξενες συνήθειές της να μην τρώει κρέας –αν είναι ποτέ δυνατόν!-, εξέδωσε το πρώτο της ebook. Αυτή η έκδοση των thenon-hiphippies είναι ιδανική εισαγωγή στον κόσμο των vegan. Τουλάχιστον για όποιον ενδιαφέρεται. Οι υπόλοιποι μπορούμε να καταναλώνουμε φτηνή σάρκα σαν λύκοι –αλλά δεν πειράζει και να ξεκλέψουμε καμιά συνταγή από εκεί για να ισιώσουμε τη χοληστερίνη μας.

πατ κιου καρτ ποστάλς

πατ κιου καρτ ποστάλς

Επίσης θυμάμαι τον εαυτό μου, την εποχή που έβγαινε ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών στις αίθουσες, να αγοράζω από το ημερολόγιο του μέχρι ότι memorabilia μπορεί κανείς να φανταστεί. Άλλες εποχές τότε. Τώρα έχω βαρεθεί/κουραστεί/απηυδήσει/ίσως και αηδιάσει από τα μεγάλα brandnames –όποια και αν είναι αυτά- και από το μαζικό marketing τους. Λέω, λοιπόν, να κινηθώ σε πιο προσωπικές προσπάθειες για το ημερολόγιο της χρονιάς. Για κάτι που κάποιος το έχει κάνει με την ψυχή του, με τον κόπο του, με το μεράκι του, με την προσωπική του καλαίσθητη αισθητική που κρύβει μικρούς θησαυρούς. Για του λόγου το αληθές μπορείτε να τσεκάρετε τις Πατ Κιουτ Προντάκτιονς για το ημερολόγιο του σωτήριου έτους 2014 –και να συνεννοηθείτε κατευθείαν με την πηγή, χωρίς μεσάζοντες.

Ομολογώ πως οι τέσσερις προηγούμενοι παράγραφοι δεν είναι τίποτα άλλο από προτάσεις για τα δώρα των Χριστουγέννων –αν μπορέσουμε να πάρουμε τίποτα φέτος, ενισχύοντας την πιο καταναλωτική εορτή του Δυτικού κόσμου. Πιάνω όμως τον εαυτό μου να νιώθει όλο και πιο κοντά σε αυτό που ονομάζεται DIY λογική. Do it yourself δηλαδή. Κάντο μόνος σου και χωρίς να κοιτάς τα πρέπει και τα θέλω του κοινού όπως μας τα έχουν μάθει και προσπαθούν απεγνωσμένα να μας τα πουλήσουν τα κραταιά mass media του υστερικού κόσμου που ζούμε. Και όλες οι προηγούμενες προσπάθειες που ανέφερα ήταν πράγματα που τα έμαθα από στόμα σε στόμα, μέσω φίλων, αγαθά που κινούνται χέρι με χέρι δίχως να καταστρατηγούν, μέσω αμφίβολων μεθόδων, την –κακά τα ψέματα- ανάγκη ή θέληση του να κάνεις ή να δεχθείς ένα δώρο.

Μάλιστα φοβάμαι πως ίσως ήδη πληγώνω την υπόληψη τους σε κάποιο βαθμό καθώς το κείμενο που γράφω μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί ως «πουμπλί», έμμεση διαφήμιση απλά φιλική για τον αναγνώστη δηλαδή. Αλίμονο, τελικά, όλα σήμερα είναι marketing  –ίσως πάντα όλα ήταν. Όμως από προσωπική εμπειρία γνωρίζω -και μιας και επί δύο χρόνια, εδώ στα Νέα του Βελγίου, καταθέτουμε με απόλυτη χαρά την ψυχή μας, σπαταλώντας ώρες, μέρες, μήνες και κόπο για κάτι που μας αποφέρει μονάχα ηθική ικανοποίηση- πως εκείνο που ονομάζεται DIY είναι αυτό που ενώνει άπειρο κόσμο εκεί έξω. Που βαρέθηκε να είναι απλήρωτος, που βαρέθηκε τα «θα», που βαρέθηκε την πλύση εγκεφάλου, βαρέθηκε να τον λιώνουν στα γρανάζια της ανθρωπομηχανής, βαρέθηκε να περιμένει να του χαράξει κάποιος άλλος την άσπρη μέρα του και αποφάσισε –με όποιο κόστος- να πάρει (ξανά) την τύχη του στα δικά του χέρια.

Advertisements

6 thoughts on “DIY ρε γαμώ το κέρατό μου

  1. Παράθεμα: Vegan Caviar, vegan bacon,a cute hedgehog pic and alternative gifts. | The non-hip hippies

  2. diy και ξερό ψωμί. Καλά τα λες ρε γιορν, άλλη είναι η αίγλη που έχει αυτο που χουν φτιάξει ανθρώπινα χέρια με μεράκι(γραφική αλλά δεν πειράζει). Πέραν τούτου εμένα με ψήνει πολύ να φτιάχνω μόνη μου δώρα.

  3. Να πω DIY θα πει «κάντο μόνος σου (σωστά)».

    Όχι κάντο μόνος σου γενικά.

    Οπότε κρατώ τα καλοφτιαγμένα δώρα της Sonyas και αρνούμαι να δεχθώ πως οι στραβοκομμένες φράντζες των άλλων δύο ανήκουν στη DIY λογική.

    Επίσης θυμάμαι και άλλες αποτυχημένες DIY προσπάθειες:

    -το demo φίλου μεταλλά που είχε στείλε στο Metal Hammer. Είχε πάρει 0 στα 10
    – συγγενικό μου πρόσωπο να προσπαθεί να κόψει τα νύχια του γατιού του. Get a vet!
    – εμένα στην πρώτη DIY ομελέτα της ζωής μου: καμμένο λάδι, μπεικον καρβουνο, κρεμμυδια βραστα και last but not least: φωτιά στην πετσέτα της κουζίνας.

    Θα μπορούσα να συνεχίσω για αιώνες αλλά θα το κόψω εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s