Για τους Πτυχιούχους, κι ας μην έχω πάρει πτυχίο.

Λίγο πριν φύγει η χρονιά κάνω αγώνα δρόμου: την προλαβαίνω, κι έτσι δεν χάνω το στοίχημα που είχα βάλει, ότι δηλαδή θα γράψω για ένα από τα βιβλία που διάβασα το καλοκαίρι που  πέρασε και μ’ άρεσε πολύ: τους Πτυχιούχους του Χρήστου Βακαλόπουλου.

PTYXIOUXOI-COVER

Οι Πτυχιούχοι είναι μια ιστορία γεμάτη από ιστορίες. Περάσματα από μπαρ, ζεστά στέκια, ονειρεμένες πρωτοχρονιές, ζηλευτές παρεΐστικες διακοπές, σαπίλα καλοκαιρινή και σπίτια γεμάτα από ζωή και φαγητό. Οι σελίδες τους μυρίζουν λίγο μεταπολίτευση, πολύ φοιτητίλα αλλά και μπέρδεμα. Αυτό το μπέρδεμα το καθημερινό, σχεδόν πάντα ερωτικής φύσης, σχεδόν πάντα τριγωνικού ή τετράγωνου σχήματος. Το δίλημμα αιωρείται μόνιμα στην ατμόσφαιρα, όμως κάνει σπανίως την παρουσία του ηγεμονική. Δεν έχουν ίχνος κίτρινου Οι Πτυχιούχοι, κανένα εκτός ίσως από τις κιτρινισμένες από το χρόνο σελίδες τους. Ανάμεσα  στους πρωταγωνιστές του, τους νέους (άλλοι φοιτητές άλλοι όχι), την γιαγιά και την νωχελική της κάτασπρη γάτα, λαμπρή πρωταγωνίστρια είναι η Αθήνα. Μια Αθήνα που είτε δεν έζησα ποτέ -αλλά υπάρχει ακόμα-, είτε ούτε υπάρχει πια, ούτε υπήρξε κάποτε. Κι από αυτή την άποψη, ίσως λίγο μελαγχολεί κάνεις (εμείς οι ευαίσθητοι) όταν διαβάζει τις ιστορίες που διαδραματίζονται κυρίως στους δρόμους των Εξαρχείων. Διαβάζοντας το εν λόγω βιβλίο, μου κάνε τρομερή εντύπωση ο ιδιαίτερος και πάντα του δε πόιντ  τρόπος που ψυχογραφεί ο Βακαλόπουλος τους χαρακτήρες του, καθώς επίσης και το γεγονός ότι στους πρωταγωνιστές του ως πιο γοητευτικό στοιχείο προβάλλει συνήθως ένα  φαινομενικό ελάττωμα και σε πείθει ότι είναι ατού μεγάλο, ενώ οι κοπέλες των Πτυχιούχων είναι μοιραίες χωρίς να το υποψιάζονται καν. Η θεματολόγια κινείται γύρω από τα πάντα. Άλλοτε μαθηματικά, άλλοτε μαγειρική, μουσική, ιστορία, έρωτες, προσωπικές διαφωνίες και σχέσεις γενικότερα, αλλά και αποχωρισμοί. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι για το πολύ καλό αυτό αποτελεσμάτων των 255 σελίδων που κρατάμε στα χέρια μας, όλα όσα ανέφερα πιο πάνω, δεν θα ‘ταν αρκετά αν έλειπε η υψηλής ποιότητας γραφή, που τη μία είναι τελείως απλή και την άλλη συνθέτη, πάντοτε όμως κατανοητή.

Ξεκίνησα το κείμενο αυτό με μια απάντηση σε μια ερώτηση που δεν τέθηκε ποτέ: «Γιατί τόση επιτυχία ο Βακαλόπουλος τα τελευταία χρόνια;» Και τώρα συνεχίζουμε από το «Εξηγούμαστε, για να μην παρεξηγούμαστε Διάλειμμα». Το μπαμ οφείλεται εκτός από το καλοδουλεμένο της υπόθεσης και στην θεματολογία, στην προσέγγιση, στα αριστοτεχνικά ψυχογραφήματα καθημερινών ηρώων με καθημερινά προβλήματα. Το κύμα ενδιαφέροντος τόσο για το συγγραφικό όσο και για το σκηνοθετικό έργο του Χρήστου Βακαλόπουλου είναι κάτι που δεν κρύβεται, καθώς επίσης και η ντομινιακού τύπου μιντιακή ενασχόληση με αυτό. Κάτι η ταινία του Όλγα Ρόμπαρντς που παίχτηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας, κάτι οι Πτυχιούχοι που ανέβηκαν στο σανίδι, έπαιξαν σίγουρα το ρόλο τους. Ήταν το καλοκαίρι που μας πέρασε που διάβασα τους Πτυχιούχους, μέσα σε περίπου ένα απόγευμα, και το βιβλίο αυτό λειτούργησε όπως η μεσημεριανή γρανίτα το κατακαλόκαιρο, απολαυστικά. Μπορεί τώρα να μην είναι καλοκαίρι και η γρανίτα να μην φαντάζει και τόσο απολαυστική, υπάρχει όμως πάντα και η ζεστή σοκολάτα.

Advertisements

10 thoughts on “Για τους Πτυχιούχους, κι ας μην έχω πάρει πτυχίο.

  1. Και εγώ μόλις το τελείωσα και μπορώ να πω ότι είναι το καλλίτερό του…αναρωτιέμαι πως δεν έχει σκεφτεί κάποιος σκηνοθέτης να το κάνει σενάριο για ταινία…η δε αίσθηση της παρέας που διαπερνά όλο το βιβλίο είναι κάτι που νομίζω ότι λείπει πολύ σήμερα…

    • Τώρα διαβάζω το Υπόθεση Μπεστ Σέλλερ κι ενώ στην αρχή δεν με κράτησε όσο οι Πτυχιούχοι όσο περνάνε οι μέρες , μου φαίνεται όλο και πιο εθιστικό. Εγώ για κάποιον λόγο γιάννη , δεν μπορώ ευκόλα να το φανταστώ μια ταινία που θα είναι ισάξια του βιβλίου, δεν ξέρω γιατί/

  2. Εμένα γιατί μου ήρθε στο μυαλό το λόγω τιμής; Λολ. Ωραία παρουσίαση, να μου το δανείσεις τώρα που έρχεται πρωτοχρονιά, να πάρω καμιά ιδέα…

    • Λούλα στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε. Ντάξει πάντως δεν θυμίζει λόγω τιμής, γενικά. Μα φυσικά και θα στο δανείσω έχει και μια τέλεια σκηνή πρωτοχρονιάς και για την ακρίβεια μια τέλεια πρωτοχρονιά, από αυτές που συμβαίνουν μόνο στα βιβλία και στις ταινίες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s