Να τι έπαθα ακούγοντας Arcade Fire

Μερικές σκόρπιες σκέψεις έπειτα από καμιά εικοσαριά ακροάσεις του Reflektor και μερικά μεγάλα λόγια γενικότερα για τους Arcade Fire.

If there’s no music up in heaven then what’s it for?

Να ξεκαθαρίσω πρώτα από όλα ότι η μουσική μου κρίση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο με τα χρόνια, οπότε ο ενθουσιασμός μου όταν ακούω κάτι που με ικανοποιεί είναι μεγαλύτερος από όσο θα έπρεπε και κάθομαι και γράφω κείμενα όπως αυτό ή όπως εκείνο το άλλο πέρυσι που δεν μπορούσα να σταματήσω να ακούω Swans. Λοιπόν, συνεχίζω. Οι Arcade Fire μου άρεσαν από τον πρώτο τους δίσκο. Μου άρεσαν όπως μου αρέσουν τα μήλα, όπως μου αρέσει το θέατρο και όπως μου αρέσει ο Μουρακάμι. Δηλαδή εντάξει, καλά πράγματα, βοηθάνε, μ’ αρέσουν αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας. Περισσότερο τους εκτιμούσα. Ότι κάνουν κάτι ωραίο, ένιωθα, κάτι ειλικρινά καλλιτεχνικό, κάτι που μπορεί να παρασύρει ένα ετερόκλητο πλήθος στο πιο μεγάλο στάδιο. Με μικρή καθυστέρηση άκουσα τις προηγούμενες μέρες τον τέταρτο δίσκο τους, το Reflektor. Και σαν να κατάλαβα πράγματα που δεν είχα καταλάβει. Σαν να κατάλαβα ότι πρέπει να τρώω πολλά μήλα, να πηγαίνω στο θέατρο, να διαβάζω Μουρακάμι και να βροντοφωνάξω: τι αριστούργημα είναι αυτός ο δίσκος;

Μου τον έφερε τις προάλλες ο Joseph Plateau, αν και ο ίδιος αρνείται να τον συμπεριλάβει στις Ανασκοπήσεις του. Τέλος πάντων, τo Here Comes the Night Time το βάζω έκτοτε εμμονικά στο ριπίτ. Είναι το πρώτο από τα δυο κομμάτια με το ίδιο όνομα που υπάρχουν στον δίσκο, το ένα στο πρώτο και το άλλο στο δεύτερο μέρος (είναι διπλός δίσκος ντε). Συνολικά 85 λεπτά. Αλλά θα επιστρέψω στο Here Comes the Night Time γιατί νομίζω δεν έγινα σαφής. Εκτός από το ότι το θεωρώ το καλύτερο του δίσκου, πιστεύω ότι είναι το καλύτερο τραγούδι που άκουσα μέσα στο ’13 και ένα από τα καλύτερα που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Τόσο πολύ.

Προσπερνώντας την υπερβολή που προηγήθηκε του βίντεο, ας πούμε ότι, έπειτα από χρόνια, σ’ αυτό το κομμάτι βρήκα ένα ενδιαφέρον για τους στίχους -εξαιρώντας τα κλασικά αρκεϊντφαϊρικά γυρίσματα και τις επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις του ρυθμού που επενδύεται αναλόγως με γλύκα, νοσταλγία ή μια μικρή δυσάρεστη αγριάδα. Βρήκα, έλεγα, ένα ενδιαφέρον για τους στίχους. Έκατσα και τους πρόσεξα και τους διάβασα και, πραγματικά, αυτό έχω να το κάνω με τέτοια συνέπεια μπορεί και πάνω από πέντε χρόνια. Οι Arcade Fire δεν καλλιεργούν από κοινού το στιλ και την οργή τους, γράφουν στίχους επειδή σημαίνουν κάτι και όχι επειδή ακούγονται ωραία. Καταφέρνουν να αποφεύγουν το κλισέ σαν από ένστικτο, εκπέμποντας μια ποιοτική ποιητική ωριμότητα. Ο Win Butler είπε ότι επηρεάστηκε από μια βραζιλιάνικη ταινία του ’59 ονόματι Black Orpheus (τρέχα γύρευε – στο εξώφυλλο πάντως βλέπουμε τον Ορφέα και την Ευρυδίκη του Ροντέν) και, όπως κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του, από τον Δανό υπαρξιστή Søren Kierkegaard.

Και για να καταλήξω. Αυτό που ένιωσα αφιερώνοντας χρόνο σε αυτόν τον δίσκο είναι αυτό με το οποίο φαντάζομαι ότι συμφωνεί μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Ότι οι Arcade Fire είναι το καλύτερο συγκρότημα της εποχής μας. Δεν ξέρω αν με καταλάβατε. Δεν το λέω υποκειμενικά, δεν έχει σημασία αυτό. Είναι το καλύτερο συγκρότημα της εποχής μας όπως κάποτε ήταν οι Beatles και όπως κάποτε ήταν οι Smiths. Είναι το καλύτερο συγκρότημα που έχουμε ως πλανήτης με την λογική ότι αν αύριο το πρωί έρθουν οι εξωγήινοι και θελήσουμε να τους υποδεχτούμε σε μια σεμνή τελετή, τους Arcade Fire θα καλέσουμε να παίξουν. Και είναι και Καναδοί. Θα μπορούσαν που λέει ο λόγος να είναι ακόμα και Βέλγοι. Τέλος πάντων, μιας και πήρα φόρα θα πω και κάτι ακόμα και ας πέσει φωτιά να με κάψει: καταφέρνοντας να διατηρούν μια άρτια καλλιτεχνικότητα κινούμενοι παράλληλα με το ρεύμα, οι Arcade Fire, τελικά, είναι οι Pink Floyd αυτής της indie-χαζούλας εποχής.

Ναι, πράγματι, μόλις μου κάηκε το δεξί χέρι. Κοίτα τώρα τι έπαθα.

Advertisements

21 thoughts on “Να τι έπαθα ακούγοντας Arcade Fire

  1. Jimmy, πολύ ωραίο άρθρο. Δεν το έχω ακούσει και με έπεισες να το κάνω σύντομα.
    Όσο για τον κ. Plateau, πίσω από το βλοσυρό ύφος του εργατοπατέρα της jazz, έχει και την indie πλευρά του, την οποία επιτρέπει σε λίγους να γνωρίσουν…

    • Γεια σου Wounded Head, θα ήθελα μια άποψη όταν βρεις χρόνο.
      Για τον κ. Plateau ανησυχώ, τον ρωτάω πώς σου φάνηκε ο δίσκος και αρχίζει κάτι ναι αλλά και μπλα μπλα και δεν ξέρω. Δεν βγάζω άκρη μαζί του.

  2. γειά σου τζιμυ ενθουσιώδη! Kι εγώ είχα πάθει ένα ανάλογο κόλλημα με τους swans πέρυσι λίγο πριν και μετά τη συναυλία τους (στην οποία δεν πήγα). Ωραίοι οι Arcade Fire, πολύ ωραίοι, ντάξει τους pink floyd της εποχής μας δεν θα τους πώ, γιατί χρειάζομαι όλα μου τα μέλη υγιή… Εμένα από τους στίχους πιο πολύ μ αρέσει αυτό το:
    A thousand horses running wild in a city on fire
    It starts in your feet, then it goes to your head
    And if you can’t feel it, then the rules are dead
    And if you’re the judge, what is our crime?

    • Εγώ πήγα στη συναυλία και να σου πω την αλήθεια, τώρα που έχουν περάσει κάποιοι μήνες, θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν να ήταν ένα όνειρο. Σαν να έγινε και να μην έγινε.

      Περί Pink Floyd: μια αναλογία ήταν αυτό που έγραψα, όχι άμεση σύγκριση. Το θέλω το αριστερό μου χέρι.

  3. Αμαν καλέ, δεν σου χουνε πει, οτι δεν μιλάμε ποτέ έτσι σε κάποιον για μια συναυλία, που ήθελε να πάει αλλά δεν πήγε; Ε να μην το θέλεις; Αφού έχασες το δεξί. χαχα

  4. Θα συμφωνήσσω με τη Sonya! Εγώ είχα ευκαιρία να τους δω και Αθήνα και Κοπεγχάγη αλλά δεν είχα το μπάτζετ γκαντναμν! Θα συμφωνούσα επίσης και με τον κ.Plateau ως προς το «..αλλά μπλα μπλα» αλλά φοβούμαι τα λυσσασμένα πλήθη!

  5. Τζιμάκο, ζήσε τον έρωτα σου χωρίς ενοχές και μη σε νοιάζει τίποτα. Ακόμα και αν δεν εγκρίναμε τους Arcade Fire (που δεν ισχύει), θα κάναμε τα στραβά μάτια. Μια ζωή την έχουμε ρε αδερφέ…

  6. Ωραια τα ειπες για arcade fire ειδικα προς το τελος αν κ διαφωνω με αυτο περι πινκ φλοιντ αλλα καταλαβαινω απολυτα τον παραλληλισμο σου. Προτιμω ομως ρε συ το πρωτο τους αλμπουμ.εκει γινεται η συσταση με κτ πολυ ομορφο κ νεο κ εκπλησσεσαι παραπανω.κ το suburbs.πιο πολυ απτο ρεφλεκτορα

    • Εχουμε πάντα έναν τρόπο να συμφωνούμε και να διαφωνούμε για τη μουσική jernesto, δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει. Το πρώτο ναι, το δέχομαι. Αντικειμενικά ίσως να είναι καλύτερο. Ο ρεφλέκτορας κάτι μου έκανε όμως. Το suburbs το βάζω με διαφορά τέταρτο.

  7. Ειχα ολη την καλη διαθεση να μυηθω κι εγω η ασχετη, αλλα λυπαμαι ουτε ενα κλικ. Αυτο το here comes τι ειναι bossanova? Κατω τα χερια( δεξια η αριστερα) απο τους pink floyd ε?

    • Χαχα! Οκ, εντάξει. Πάντως είμαι ίσως ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα πει κακό πράγμα για τους pink floyd, να ξέρεις. Μια αναλογία ήταν όλη κι όλη.

  8. Το sprawl II ειναι εθιστικο και για καποιον λογο προτιμω το σαμπερμπς απτο Φχιουνεραλ.

    Ωστοσο το πρωτο αλμπουμ δε μου εκανε απλως κατι, το εχω ακουσει καθε φορα που ειμαι πχ αρρωστος ή κρεβατωμενος γιατι με ανεβαζει, εννοω ειναι σα να μου δινει πισω την ορεξη και την υγεια που για λιγο εχω χασει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s