Walking Dead: Είναι μαζοχισμός

Ένα κόμικ που έγινε σειρά, μια σειρά που έγινε μανία, μια αίσθηση μπιμουβίλας, πολλά ζόμπι σε απέραντες αμερικανίκες ερημιές αλλά μήπως τελικά αυτό που αφήνει στον θεατή είναι κάτι πολύ πιο βαθύ;

The-Walking-Dead-04-cast

Έχουν περάσει μέρες κι ακόμα δε μπορώ να συνέλθω από το 8ο επεισόδιο του 4ου κύκλου Τhe Walking Dead. Ναι, γι’αυτή τη σειρά με τα ζόμπι μιλάω. Όσοι το είδαν ξέρουν. Για τους υπόλοιπους θα πω ότι μπροστά σε τέτοιο μακελειό, ο ματωμένος γάμος του Game of Thrones μοιάζει με μικροαναποδιά. Το εν λόγω επεισόδιο αποτελεί και mid-season του κύκλου (για να ηρεμήσουμε) μέχρι τις 9 Φεβρουαρίου που η κόλαση ξαναρχίζει.

Κι εξηγούμαι. Εγώ δεν ήξερα. Δε φαντάστηκα δηλαδή. Άρχισα να βλέπω  το Walking Dead με δυσπιστία για το κάπως cheesy θέμα της αποκάλυψης ζόμπι και καταστροφής του πολιτισμού. Η αισθητική της σειράς είχε εκ πρώτης κάτι από μπιμουβίλα. Άσε που φαινόταν και στενάχωρη. Δύο-τρία επεισόδια ήταν αρκετά. Για να κολλήσω. Θέλεις η αγωνία και η πλοκή; Θέλεις οι ερμηνείες που σκοτώνουν; Τι να κανα; Κόλλησα.

Η ιστορία βασίζεται σε κόμικ και οι συντελεστές της σειράς είναι μεγάλοι μάστορες. Βασικά, παρακολουθείς την πορεία κάποιων καθημερινών και ετερόκλητων ανθρώπων της πόλης, που γίνονται ομάδα στην προσπάθειά τους να φύγουν από τη ρημαγμένη Ατλάντα. Από τότε βολοδέρνουν στην επαρχεία της Τζώρτζια και όσο πιο πολύ τους συμπαθείς, τόσο περισσότερα δεινά τους βρίσκουν. Όποιος δεν ήξερε από όπλα έπρεπε να μάθει, όποιος δεν είχε κάνει πρόσκοπος την είχε βάψει και όποιος δεν είχε δυνατό χαρακτήρα έπρεπε να αποκτήσει. Οι σχέσεις εξουσίας, οι συγκρούσεις, οι φιλίες και ο έρωτας (ελάχιστες σκηνές σεξ, λυπάμαι) κινούνται τώρα σε ένα πρωτογενές επίπεδο επιβίωσης. Και είναι αυτός ο ρεαλισμός μιας φανταστικής κατάστασης που μου ’χει κάνει κακό.

Από τότε που άρχισα αυτή την τρέλα έχω άπειρες φορές αναλογιστεί πόσα skills  λείπουν από το μέσο άνθρωπο της πόλης προκειμένου να επιβιώσει σε μια τέτοια κατάσταση. Το πιθανότερο, φυσικά, είναι ότι οι περισσότεροι θα πεθαίναμε από την πρώτη στιγμή. Μερικοί απλά από το φόβο τους. Όπως και να ’χει, το Walking Dead σε κάνει να καταλάβεις ότι τελικά, τα ζόμπι είναι το μικρότερο από τα προβλήματα που θα είχες. Όταν ο πολιτισμός και όλες οι κοινωνικές δομές καταρρέουν, τότε μένει μόνο η ανθρωπιά απέναντι στην απανθρωπιά με διαιτητή την τύχη.

ΥΓ: Η σειρά δε βλέπεται μονοκοπανιά. Μοίρασε τα επεισόδια με σύνεση και κάνε διαλείμματα. Αλλιώς το μόνο που θα καταφέρεις είναι να ταυτιστείς με τα ζόμπι.

Advertisements

3 thoughts on “Walking Dead: Είναι μαζοχισμός

  1. ευχαριστω jimmy, μακαρι να το αρχισεις κι εσυ. η τρελα θελει συμπαρασταση.

    μολις ειδα το τρειλερ.τι φρικη ειναι αυτη?? θα το δω οπωσδηποτε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s