top-5 δραματικών ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

Συνεχίζοντας και ολοκληρώνοντας αυτό που ξεκινήσαμε την περασμένη εβδομάδα με τις 5+1 ελληνικές κωμωδίες του παλιού καλού ελληνικού κινματογράφου, στρέφουμε το βλέμμα και στην πιο οutsider πτυχή του. Τις δραματικές ταινίες που ξεχώρισαν. Με την σφραγίδα μεγάλων σκηνθετών, με ταινίες που έφτασαν να διεκδικήσουν όσκαρ, απαγορεύτηκαν και έφτασαν μέχρι ξένα φεστιβάλ και με ατάκες που έγραψαν ιστορία, 5+1 ταινίες με υποκειμενικά κριτήρια και με σκοπό κουβέντα να γίνεται…

Στέλλα
1955, του Μιχάλη Κακογιάννη.
Με τους: Μελίνα Μερκούρη, Γιώργο Φούντα, Αλέκο Αλεξανδράκη, Σοφία Βέμπο.stella

Το χαρακτηριστικό φιλμ του Μιχάλη Κακογιάννη και ο λόγος για τον οποίο στην λίστα δεν περιλαμβάνεται το “Κορίτσι με τα μαύρα” (είπα να μην συμπεριλάβω δυο ταινίες του ίδιου σκηνοθέτη σήμερα). Ένας μεγάλος έρωτας, βασισμένος στο πάθος, μια γυναίκα σύμβολο ανεξαρτησίας για τα ήθη της εποχής με την επιβλητική ερμηνεία της Μερκούρη, ο Φούντας το λαικό παιδί που παίζει μπάλα στον Ολυμπιακό, ο Αλεξανδράκης δείγμα της εκτροχιαστικής ερωτικής παραφοράς της Στέλλας, και μια περιβόητη σκηνή στο φινάλε που αγγίζει τα όρια της pop ανθολογίας για τα εγχώρια δεδομένα (ναι οκ, για την ιστορία, η σκηνή του “Στέλλα, φύγε, κρατάω μαχαίρι”). Το ενδιαφέρον είναι ότι η εν λόγω φράση δεν ακούγεται ποτέ στην ταινία έτσι, παρά μάλλον πρόκειτα για σύνοψη των όσων λέει ο Φούντας.

Ο Δράκος
1956, του Νίκου Κούνδουρου.
Με τους: Ντίνο Ηλιόπουλο, Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Θανάση Βέγγο, Γιάννη Αργύρη.

 drakos11111Ο καλύτερος ρόλος και ερμηνεία του μεγάλου Ντίνου Ηλιόπουλου στο σινεμά, έρχεται σε αυτήν την κορυφαία στιγμή του Νίκου Κούνδουρου. Εκεί που ο νεορεαλισμός χαιδεύει απαλά το φιλμ νουάρ, γεννιέται ο “Δράκος”. Ο Ηλιόπουλος είναι ένας μοναχικός υπάλληλος τραπέζης που θα περάσει μόνος τις γιορτές. Παράλληλα τρέχει η δράση ενός κακοποιού που του μοιάζει πολύ (ο ίδιος και στον ρόλο του τίτλου). Ο ήρωας θα γοητευτεί από την ταύτισή του με τον “κακό”, από το ότι τον περνάνε για κάποιον άλλο και του φέρονται αναλόγως. Θα τυφλωθεί από την δύναμη που νιώθει, από τα φώτα της νύχτας. Θα ηγηθεί μιας ληστείας και θα περάσει από δυο καταπληκτικές σκηνές, που δεν αναφέρω λόγω σπόλιερ. Το θέμα της ταυτότητας σε πρώτο πλάνο, η απώλεια του εαυτού ή ποιος τελικά είναι ο πραγματικός -καλά κρυμμένος- εαυτό μας;

Τα Κόκκινα Φανάρια
1963, του Βασίλη Γεωργιάδη.
Με τους: Τζάνη Καρέζη, Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Δέσπω Διαμαντίδου, Γιώργο Φούντα.170

Πολλά χρόνια πριν την τηλεοπτική του διασκευή στο “ο Χριστός ξανασταυρώνεται” του Νίκου Καζαντζάκη, και πριν ο λανθιμικός “Κυνόδοντας” διεκδικήσει το ξενόγλωσσο όσκαρ, ο Βασίλης Γεωργιάδης είχε φτάσει μέχρι την σχετική πεντάδα με τα “Κόκκινα Φανάρια”. Έχασε από το “8 ½” του Φελίνι, ενώ ένα χρόνο αργότερα διεκδίκησε και τον Χρυσό Φοίνικα του φεστιβάλ Καννών.

Οι ελπίδες ενός “βρώμικου” κόσμου για ένα καλύτερο αύριο, σε μια εποχή αλλαγών, αλλοτρίωσης, εκμοντερνισμού και “προόδου”, έτσι όπως αποτυπώνονται στην πειραική Τρούμπα, με τα μπουρδέλα, τον στόλο, την Καρέζη να τραγουδά Ξαρχάκο, την Μαντάμ Παρί της Δέσπως Διαμαντίδου, τον παρθένο Γεωργίτση και τον ιδιαίτερο δεσμό που αναπτύσσει με την Μαίρη Χρονοπούλου, τον “μάγκα” του ελληνικού κινηματογράφου Γιώργο Φούντα, την νιόβγαλτη Ελένη Ανουσάκη και άλλα πολλά σε ένα ψηφιδωτό χαρακτήρων της πιάτσας και της εποχής με έντονο το στοιχείο του κοινωνικού δράματος. Βασισμένο σε θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού.

Η Κάλπικη Λίρα,
1955, του Γιώργου Τζαβέλλα.
Με τους: Έλλη Λαμπέτη, Δημήτρη Χορν, Ορέστη Μακρή, Βασίλη Λογοθετίδη.

 ΚΑΛΠΙΚΗ-ΛΙΡΑ-MONTAZ_19-NEW.jpg22Σπονδυλωτή, multi-character, ηθογραφία της Αθήνας και του έλληνα των 50s, συγκινητική όσο δεν πάει, τρυφερή και ανθρώπινη με πλειάδα μεγάλων ηθοποιών σε ρεσιτάλ περασμάτων. Από το ζευγάρι των Λαμπέτη- Χορν με το άδοξο φινάλε, τον “τυφλό” Φωτόπουλο και τη χυμώδη Σπεράντζα Βρανά, μέχρι την εξόχως δραματική ιστορία της φτωχής οικογένειας και του ιδιοκτήτη του σπιτιού, Ορέστη Μακρή, ο σκηνοθέτης, Γιώργος Τζαβέλλας, επιτυγχάνει μια ατόφια απάντηση του ελληνικού κινηματογράφου στον ιταλικό νεορεαλισμό, το σημαντικό ρεύμα στο σινεμά της εποχής. Μία από τις ελάχιστες νεορεαλιστικές ελληνικές ταινίες, μας ταξιδεύει σε αυτήν την ποικιλία συναισθηματικών χρωμάτων και διακυμάνσεων μέσω μιας κάλπικης λίρας και ενός αφηγητή που φροντίζουν να μας φανερώσουν τη φενάκη του χρήματος. Συμπεριλήφθηκε στις 1000 καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Συνοικία το Όνειρο
1961, του Αλέκου Αλεξανδράκη.
Με τους: Αλέκο Αλεξανδράκη, Αλίκη Γεωργούλη, Μάνο Κατράκη, Σαπφώ Νοταρά.pegasus_LARGE_t_1581_105405380

 Ο ζεν πρεμιέ της εποχής, Αλέκος Αλεξανδράκης, περνά πίσω από την κάμερα, αφήνοντας τις μνημειώδεις και χαριτωμένες κωμικές στιγμές του σε ρομάντζα πλάι στην Τζένη και την Αλίκη, και παραδίδει ένα ακόμα από τα ελάχιστα δείγματα του ελληνικού νεορεαλισμού. Και ίσως το ενδεικτικότερο. Μια τυπική αθηναική λαική συνοικία της εποχής, ο Ασύρματος, στεγάζει τα όνειρα φτωχοδιάβολων που παλεύουν για την επιβίωση, άλλοτε τίμια, άλλοτε με μικροκλοπές και μικροπουστιές, και άλλοτε με εκκωφαντική αποτυχία που οδηγεί στην αυτοκτονία. Αριστούργημα η σκηνή όπου ακούγεται το “Βρέχει στην φτωχογειτονιά” (σε στίχους του συνσεναριογράφου της ταινίας Τάσου Λειβαδίτη) και ο χορός του Αλεξανδράκη. Ολοκληρώθηκε με μεγάλες δυσκολίες από τις Αρχές, απαγορεύτηκε αρχικά η προβολή της και επιτράπηκε η λογοκριμμένη εκδοχή της. Ο σκηνοθέτης με την τότε σύντροφο του και συνδημιουργό, Αλίκη Γεωργούλη, την έφτασαν ως το φεστιβάλ Βενετίας, ενώ καταστράφηκαν οικονομικά. Ο Αλεξανδράκης δήλωνε πως δεν τον εκφράζει η διασωζόμενη, πετσοκομμένη βερσιόν…

Αλίμονο στους νέους
1961, του Αλέκου Σακελλάριου.
Με τους: Δημήτρη Χορν, Μάρω Κοντού, Σμαρώ Στεφανίδου, Ανδρέα Ντούζο.

8fe3e0f34d3083cba6fe73d62a783d7f_XL

Bασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Σακελλάριου- Γιαννακόπουλου, το “Αλίμονο στους νέους” αποτελεί διασκευή του περίφημου μύθου του “Φάουστ”. Ένας ηλικιωμένος (Δ. Χορν) εξαγοράζει την νιότη του, πουλώντας την ψυχή του στο Διάβολο προκειμένου να κερδίσει την καρδιά της Μάρως Κοντού. Γλυκόπικρη δραμεντί που άφησε εποχή, “φορώντας” όμορφα, διακριτικά και με μια ρομαντική θλίψη τον γερμανικό μύθο στην ελληνική πραγματικότητα της εποχής της. Όχι ακριβώς μια δραματική ταινία, συμπληρωματικά εντάσσεται στην σημερινή μας λίστα επειδή της αξίζει αναφορά, και επειδή ισορροπεί το romance με την μελαγχολία…

Διαφωνείστε, αντιπροτείνετε, σχολιάστε…

Advertisements

3 thoughts on “top-5 δραματικών ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

  1. Aπό πολύ μικρή είχα μια ανεξήγητη μανία με την Κάλπικη Λύρα, πολυ συγκινητική ταινία και δυνατή δεν θα μπορούσε να λέιπει από αυτό το τοπ5. Το «αλιμονο στους νέους», είναι αυτο ακριβώς που περιγράφεις μια μελαγχολία που είναι μουλτι κουλτι, άλλοτε γλυκειά, άλλοτε θλιβερή. Ντέπομαι που ακόμα δεν έχω καταφέρει να δώ τις υπόλοιπες ταινίες, παρόλο που πάντα το θελα!

  2. Τα είπες πάρα πολύ ωραία Jernesto, συμφωνώ με όλα. Πολύ σωστό και το +1, όπως ακριβώς και το αντίστοιχο στις κωμικές.

    Δεν ήξερα για τα περί οικονομικής καταστροφή του Αλεξανδράκη, αλλά φαντάζομαι δεν πειράζει, η ταινία πρέπει να υπάρχει στα σχολεία. Το νο1 μου στη λίστα, παρά την μεγάλη αδυναμία μου και στην Κάλπικη Λίρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s