Σ’αγαπάω «Αφεντικό»

Για πολλούς ακροατές, και λόγω φριχτής παρανόησης πιστεύω, ο Bruce Springsteen, κατά κόσμον The Boss, είναι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου της Αμερικής. Για μένα όχι, όχι πια. Αντίθετα είναι ένας μουσικός που μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω.

Bruce-Springsteen-yuoung-rare-photo-01

Η σχέση μου με τον αμερικάνο τραγουδοποιό ξεκίνησε κάπως περίεργα, στα άγουρα χρόνια του δημοτικού σχολείου και στην οθόνη της τηλεόρασης όπου –αν θυμάμαι καλά τρώγοντας πίτσα και βλέποντας μπάσκετ- το κομμάτι του “Born in the Usa” κοσμούσε, κατά τη διάρκεια των τάιμ-άουτ, μια ρετρό διαφήμιση των σκληρών πλην τίμιων ψυγείων της μάρκας Kelvinator. Βέβαια δεν γνωρίζω το κατά πόσο είχε χρησιμοποιηθεί η αυθεντική ηχογράφηση ή κάποιος άγνωστος φλώρος σε κάποιο άγνωστο διαφημιστικό studio τραγούδησε karaoke τα εμβληματικά λόγια του “The Boss”. Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι πως η ανάμνηση είναι καλή. Η πίτσα, το μπάσκετ, ο Bruce, δεν ξέρω, κάτι.

Λίγα χρόνια αργότερα, σε μια πρώιμη εφηβική μου κατάθλιψη, μόνος και σχεδόν χωρίς φίλους, μια Παρασκευή βράδυ που –τι πρωτότυπο!- είχα μείνει μέσα και δεν είχα βγει, κάθισα δίπλα στη μάνα μου που έβλεπε βιντεοκασέτα. Παρακολουθώντας το εξαιρετικό δράμα “Philadelphia”, θυμάμαι ασυναίσθητα να της πιάνω το χέρι ενώ εκείνη προσπαθούσε, γυρνώντας το κεφάλι της αλλού, να κρύψει τα δάκρυα της –με τη φωνή του Springsteen να είναι το soundtrack της στιγμής.

Τα χρόνια κυλούσαν και στα αγριεμένα –και καλά- χρόνια του Πανεπιστημίου τα μουσικά μου γούστα είχαν την τάση να σκληραίνουν φτάνοντας μέχρι και το black metal. Λογικό, λοιπόν, να ασπαστώ τη θεωρία που μοιράστηκε ένας πωλητής διάσημου δισκοπωλείου με έναν γνωστό μου από τη Φιλοσοφική. Όταν ο τελευταίος, αγριομεταλάς ων αλλά με γενικότερες μουσικές ευαισθησίες, τόλμησε έτσι για αλλαγή να ρωτήσει τον εν λόγω πωλητή πως του φαινόταν ο Bruce ο Springsteen, ο τελευταίος αναφώνησε αηδιασμένος: «Καλά ρε φίλε για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου της Αμερικής με ρωτάς»;

Πάτα εδώ: Γεννημένος στην Αμερική

Πάτα στην εικόνα: Γεννημένος στην Αμερική

Ο καιρός πέρναγε, η μουσική συντρόφευε όλο και λιγότερο τα αυτιά μου, εγώ μεγάλωνα, και περιέργως πως ποτέ δεν είχα κάνει μια προσπάθεια να γνωρίσω καλύτερα έναν μουσικό που συχνά πυκνά συναντούσα σε πρώιμες αναμνήσεις μου. Τον είχα αποκηρύξει ως έναν αμερικαναρά με cheezy ρεφρέν. Νόμιζα δε, όπως οι περισσότεροι Έλληνες, πως το “Born in the USA” δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια τσιχλόφουσκα για τα καλά της Μεγάλης Αμερικής. Τι μαλάκα ήμουνα που κατάπια αμάσητα μία από τις μεγαλύτερες παρανοήσεις της ελληνικού ροκ φιλοθεάμονος κοινού. Λες και δεν ξέρω αγγλικά να διαβάσω τι λένε οι στίχοι: Got in a little hometown jam / So they put a rifle in my hand / Sent me off to a foreign land/ To go and kill the yellow man/ Born in the U.S.A…

Λίγο πριν μπω φαντάρος, λοιπόν, φορτώνοντας δίσκους σε ένα Mp3 για τις πρώτες μέρες του καταραμένου στρατιωτικού, είπα να κατεβάσω και το άλμπουμ “Born in the USA” (1984). Αφού φίλησα εκείνη που ο αποχωρισμός μου από κοντά της έκανε τα πόδια μου να λυγάνε, μπήκα σε ένα ΚΤΕΛ με προορισμό το Μεσολόγγι. Άκουγα το εύπεπτο μεν δυναμίτη από πλευράς στιχουργίας δε δίσκο στο θάλαμο, σε κρύα πρωινά στα πλυντήρια, σε πούλμαν γεμάτο φαντάρους που σκάγανε μπάφους, στο κρεβάτι του 401 Στρατιωτικού νοσοκομείου. Και το έβαζα συχνά στην άδεια απολύσεως μου, οκτώ μήνες μετά, φόρο τιμής σε όλο αυτόν τον χαμένο και άδικο χρόνο που πέρασα εγώ –όπως και χιλιάδες άλλοι- φορώντας τα γαμημένα τα χακί.

1975: Night και όλα τα  μωρά στην πίστα

1975: Night και όλα τα μωρά στην πίστα

Ακόμα το έργο του μεγάλου αυτού αμερικάνου τραγουδοποιού δεν το ξέρω καλά. Σίγουρα όχι τόσο καλά για να προβώ σε περισπούδαστες μουσικές αναλύσεις που θυμίζουν κριτική σε ακριβά κρασιά. Ξέρω, βέβαια, πως η μουσική του δεν καθηλώνει τις αισθήσεις όπως αυτή των Pink Floyd, δεν εξυψώνει τον ακροατή σε έναν μυθικό κόσμο -όμοιο με Παλάτι της Σοφίας μετά την υπερβολή- όπως αυτή των Led Zeppelin, δεν σε πηγαίνει μια βόλτα στην άγρια πλευρά της ζωής, στο απολύτως απαραίτητο και χωρίς φανφάρες σύμπαν των Velvet Underground. Τα κομμάτια του “The Boss” αράζουν μαζί σου σε μια φανταστική pub στο New Jersey, εκεί που μαζεύεται όλος ο εργατικός κόσμος των Η.Π.Α, να πιει την μπύρα του, να γελάσει, να μαλώσει, να πάει κόντρα στα αφεντικά του, να ερωτευτεί, να πει ιστορίες και να πεθάνει στο βωμό του άγνωστου working class hero.

Ίσως για αυτό νιώθω πια τα catchy κομμάτια του να χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά μου. Ίσως για αυτό ο δίσκος που τον έκανε superstar, το καταπληκτικό “Born to run” (1975) να είναι το μόνο πράγμα που ακούω τον τελευταίο μήνα. Ίσως, τώρα πια, που νιώθω πως τρώω τα σκατά της καθημερινότητας με το κουτάλι, η μουσική του να μοιάζει φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Ίσως, λέω ίσως, το ροκ παλιότερα να ήταν η διαφυγή μου σε μυθικά σύμπαντα ενώ, τώρα, αυτή την περίοδο της ζωής μου/ ζωής μας έχουμε την ανάγκη από εκείνους που ψιθυρίζουν ευχές για τον απλό, καθημερινό άνθρωπο κόντρα στην κατάρα που τη λένε κάθε μέρα στον κόσμο της κρίσης. Ίσως, τελικά, να νιώθω πως αγαπάω «το αφεντικό» όπως έναν καλό μου φίλο.

Advertisements

12 thoughts on “Σ’αγαπάω «Αφεντικό»

  1. Δεν ήταν μόνο οι έλληνες, πoυ το νόμιζαν αυτό για το born in the usa. Εδώ ο Ρήγκαν δεν έκανε τον κόπο να ακούσει λίγο καλύτερα τους στίχους, πριν τον αναφέρει στην προεκλογική του καμπάνια..

    Υπέροχο jorn (το κείμενό σου, όχι ο ρήγκαν).

  2. Μπράβο ρε Jorn, απλά μπράβο. Δυστυχώς έχω την εντύπωση πως αυτός ο στιγματισμός του στη ελλάδα δε θα σταματήσει ποτέ. Ίσως μετα θάνατον και αν.

    Θυμάμαι κάτι ατέλειωτες σάπιες ώρες στο στρατό που απλά την έπεφτα στο πρώτο κρεββάτι, έβαζα το Nebraska στο ρηπήτ και καθάριζε το μυαλό μου.

  3. Εγώ δεν τον άκουσα ποτέ όσο ήμουν στον στρατό -περιέργως μάλλον, όπως φαίνεται. Επίσης νομίζω ότι πράγματι δύσκολα τον ανακαλύπτεις από μικρός, δύσκολα σε πείθει εξαρχής. Θέλω να πω, ίσως πρέπει πρώτα να νιώσεις την ανάγκη να πιεις τη μπίρα σου σε μια παμπ στο Νιου Τζέρσεϊ, στην ίδια παμπ που παλιότερα βαριόσουν επειδή πήγαιναν μόνο μεγάλοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s