«με φόβο και δάκρυα τέλειωσε η αθώα εφηβεία κι άφησε πίσω της λουλούδια κι αστεία»

527040_357778777633452_1044967236_n_2Θυμάμαι τα πρώτα καμμένα βράδια στο Yoga bala και το κάτουρο που σερνόταν ανάμεσα
σε κάθε στενό του Ψυρρή. Το k44 που μας συστηνόταν μέσα από γκρίζες οθόνες.
Το πρώτο (και τελευταίο…) βράδυ στο Decadence.

Ο γύρος της Αθήνας σε ένα βράδυ.

Οι φωτογραφίες έπαιρναν φως – μόνο το γύρω πλαίσιο. Ασπρόμαυρες, είτε πολύχρωμες,
είτε υποφωτισμένες, φλουταρισμένες, θολές. Είτε…

Τότε που δεν εγκαταλείπαμε τις ιδέες μας στη μέση – πόσο μάλλον στην αρχή τους.
Που δήλωνες αδέσποτος και για λίγο έστω ήσουν.

Τότε που στο BIOS η συμμετοχή σου ισοδυναμούσε με φόρο πολυτελείας και το six dogs
δεν ήταν ένα αλλά π-ο-λ-λ-ά μαζί.
Που υπήρχε ακόμα μαύρη γάτα και Κinky Kong και πλαστελίνη και που έμπαινε μέσα
ο Βοy για να μας ρωτήσει:

Γιατί δε χορεύετε, ΡΕ.

Και η σιωπή που ακολουθούσε ύστερα και σου έσκιζε τα πλευρά…
Και το βράδυ ολόκληρο περιστρεφόταν γύρω από ένα ασπρόμαυρο
μπουκάλι – άνευ περιεχομένου.

Η κατηφόρα που οδηγούσε στο Booze και σε εκείνο το μαύρο δωμάτιο με τα πολύχρωμα φώτα
που προσπαθούσες να τα χωρέσεις μέσα σου αλλά φοβόσουν και που σκεφτόσουν
πώς θα πας και πώς θα φύγεις… κυρίως το δεύτερο.
Πιο κάτω στο Pop που γέμιζες με τα παρατημένα του βράδια που είχαν μία και μόνο
προσδοκία.

Τότε που η προσδοκία ήταν μία και είχε όνομα.
Τότε που κερνούσαμε. Και ξερνούσαμε – όχι ουράνια τόξα
και γράφαμε ξημέρωμα σα μανιακοί για την πάρτη μας – και μόνο.

Τα live στο Κύτταρο και στο Rodeo κυνηγώντας τα εφηβικά χρόνια των γονιών μας
προσπαθώντας να προλάβουμε και τα δικά μας χρόνια.

Και τα φεστιβάλ στο Βύρωνα και όπου… Και οι Portishead πάλι, και πάλι και πάλι… Και μετά οι MGMT και το μανιφέστο μιας βαριά εξεταζόμενης. Και οι Electrelane, παντού και πάντα και για πάντα.

Όταν ανακαλύπταμε τους Στέρο Νόβα σε μια μουσική υπερχείλιση άνευ προηγουμένου
που σε καλούσε ξημερώματα να σταθείς στη σιωπή σου.

Και η φωνή του Κ. Βήτα που κρύφτηκε μέσα μας και αναπαράγεται ακόμα μέσα από μάτια,
αυτιά, στόμα και στήθος… Και πες τους Μιράντα.

Και οι δορυφόροι, οι αστερισμοί και η Ηώς του Καραγάτση. Ολότελα δική του
πάντα στην πρώτη σελίδα.

Τα πρώτα συνθήματα της Γώγου – και το μυαλό που πάντα θα είναι ο στόχος.
Ακροβατώντας στα όρια του υπαρξισμού δίπλα στο Genet έχοντας άγνοια
για να παραδοθούμε λίγο αργότερα
άνευ όρων στον Camus . «Ίσως και χθες, δεν ξέρω.»

Και αμνησία και ευφορία και έ-κ-σ-τ-α-σ-η μόνο, ΡΕ.

Και η Αθήνα. Πάντα, παντού παρούσα. Την πουλήσαμε, τη μασήσαμε , τη φτύσαμε αλλά
δεν την κατάπιαμε ποτέ.

Και δεν καταφέραμε να τη συγχωρήσουμε – ακόμη.

Advertisements

7 thoughts on “«με φόβο και δάκρυα τέλειωσε η αθώα εφηβεία κι άφησε πίσω της λουλούδια κι αστεία»

  1. ξαναδιάβαζα το κείμενο σου και πραγματικά μπράβο! περιγράφεις πολύ οικείες εικόνες και βράδια και νύχτες και στιγμές μη σου πω. και εις άλλα με υγεία (!)

    • το ευτυχές είναι ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο οι στιγμές αυτές επανεμφανίζονται απροειδοποίητα. ή τέλος πάντων κάπως έτσι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s