Πώς θα ήταν η ζωή χωρίς θάνατο;

Death Sowing His Seed in the World

Death Sowing His Seed in the World
2012, 16″ diameter
acrylic on circular canvas
*Kλικάροντας στην εικόνα μπορείτε να περιηγειθείτε στην γκαλερύ του William Ayton*

Ένα δωμάτιο που πρέπει να τακτοποιηθεί, ένα κοινωνιολογικό βιβλίο που τα συμπαντικά άδυτα μου πέταξαν στην μούρη και μερικές από τις συνέπειες μιας ζωής δίχως πιθανότητα θανάτου.

Πήρα επιτέλους την απόφαση να τακτοποιήσω το δωμάτιο μου. Μετά από μήνες αποχής από το άθλημα, φόρεσα μάσκα, γάντια, οπλίστηκα με υπομονή και επιμονή και ξεκίνησα το μεγάλο μου πόνημα. Ξέθαψα, μεταξύ των άλλων, το πορτοκαλί βιβλίο των Paul Hirst και Penny Woolley «Κοινωνικές σχέσεις και ανθρώπινες ιδιότητες». Αγαπημένο μου κεφάλαιο: «θάνατος και συστήματα πεποιθήσεων». Μια μικρή ανάλυση της Χερτζιακής θέσης περί θανάτου, η οποία υποστηρίζει, πως ο θάνατος είναι μια συλλογική αναπαράσταση, ένα φαινόμενο κοινωνικό. Παρακάτω, ο θάνατος ως ένα στιγμιαίο πέρασμα, ως μια βραδεία αλλαγή κατάστασης, το φαινόμενο της δεύτερης ταφής, οι Ντιρκεμικές αυτοκτονίες, κι όλα αυτά, με φόντο ένα «κοινωνικό» αλαζονικό, που χαρακτηρίζεται από καθολικό διπολισμό και αδυνατεί να συλλάβει «τον εαυτό του» έξω από τα πλαίσια της αθανασίας. Μετά, γίνεται μια μικρή ανάλυση σχετική με τον θάνατο απο βουντου. Αυτη η ανάλυση, με είχε εντυπωσιάσει απο εκείνον τον Φεβρουάριο, που πρωτοασχολήθηκα με το εν λόγω βιβλίο. Οι ανθρωποί, λοιπόν, πέθαιναν στα αλήθεια απο βουντού, υπο μία έννοια. Ο Cannon σημειώνει, πως πρόκειται για έναν θάνατο φυσιολογικό, ο οποίος όμως είναι άρρητα συνδεδεμένος με τις πεποιθήσεις. Πιο συγκεκριμένα, οι τελευταίες λειτουργούν μέσω της δράσης των ανώτερων κέντρων του εγκεφάλου και διεγείρουν το συμπαθητικό – επινεφρίδιο σύστημα. Όταν η διέγερση αυτή είναι παρατεταμένη, έχει ως αποτέλεσμα την σταδιακή πτώση πίεσης του αίματος. Όταν η  πίεση φτάσει σε χαμηλά επίπεδα, το άτομο εντέλει πέφτει σε κόμμα. Με αφορμή, λοιπόν, τον παλιό μου εφιάλτη, το ένα από τα δύο συγγράμματα του μαθήματος «Σύγχρονη Κοινωνική Θεωρία» (το οποίο πέρασα με την τρίτη προσπάθεια), έκανα την εξής φαινομενικά απλή σκέψη: Πώς θα ήταν η ζωή χωρίς το θάνατο;

Οι απαντήσεις ήταν καταιγιστικές. Ομολογώ, πως ένιωσα για μια στιγμή σαν τον Τζιμ Κάρεϋ στο Θεός για μια βδομάδα, όταν οι προσευχές των απανταχού πιστών έφταναν στα αυτιά του. Οι συνέπειες πολλές, λοιπόν. Άλλες σωτήριες, άλλες καταστροφικές, δεν λείπουν φυσικά και οι ουδέτερες. Παίρνω βαθιά ανάσα και ξεκινάω… Αν δεν υπήρχε θάνατος, δεν θα υπήρχε και διάολος (πολύ πιθανόν να μην υπήρχε ούτε θεός, όμως αυτό δεν μας αφορά τώρα). Αν δεν υπήρχε διάολος, δεν θα υπήρχε και το αγαπημένο «Αϊ στο διάολο!» Γλωσσολογική απώλεια. Συνεχίζοντας, ο Νικ Κέηβ δεν θα ‘χε φονεύσει ποτέ την αγαπημένη του Κάιλι Μινόγκ, εκεί οπού τα άγρια τριαντάφυλλα φυτρώνουν. Μουσική απώλεια (μεταξύ μας το κομμάτι κάηκε βάναυσα από τους άκαρδους ντι τζεης και ραδιοφωνικούς παραγωγούς). Η Παπαρίζου με τους Antique δεν θα ‘χαν έρθει ποτέ τρίτοι στη Γιουροβίζιον με το «Die for you». Λολ. Συνεχίζοντας τον απολογισμό, η φράση «Die, die, die my darling» δεν θα ‘χε ξεστομιστεί ποτέ από τα ροδαλά χείλη του Ντέζ Καντένα. Ο Χίτλερ θα ζούσε ακόμα. Η Στέλλα δεν θα χε πει ποτέ (ούτε και η Κατερίνα Χέλμη φυσικά) το γνωστό: «Σωτήρη γύρνα πίσω, θα φαρμακωθώ» (2:40). Θα εξέλειπε το Έγκλημα και θα έμενε μόνη της μια αδικαιολόγητη Τιμωρία, κοινώς, χάνουμε και το Έγκλημα και Τιμωρία. Από την άλλη ο Ταραντίνο θα ‘ταν ένας φτωχός ζητιάνος και θα βολόδερνε σε κάποια κρύα και αφιλόξενη αμερικανική λεωφόρο. Ο Κέρτ, θα ήταν τώρα ένας σέξυ 47χρόνος. Ο Τζόν Λέννον θα βγαίνε στην σκηνή αγκαλιά με τον Μικ Τζάγκερ. Σχεδόν διεστραμμένο.

Εκτός των παραπάνω πολιτιστικών συνεπειών, όπως μπορείτε κι εσείς να φανταστείτε η Γη θα χε φουλάρει. Ως εκ τούτου ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού θα ‘χε πιθανότατα μετοικίσει σε κάποιον γειτονικό πλανήτη κι έτσι θα κάναμε διαπλανητικούς, και γιατί όχι, διαγαλαξιακούς πολέμους. Τι σου κάνει ένα ξεκαθάρισμα γραφείου όμως, ε?

Advertisements

11 thoughts on “Πώς θα ήταν η ζωή χωρίς θάνατο;

  1. Χαχαχαχαχααχαχαχα έλιωσα με την αδικαιολόγητη Τιμωρία χαχαχαχαχχαχα …
    Επίσης: Kurttttttttt γύρνα πίσω, θα φαρμακωθώωωωωωωωω.
    αχαχαχαχαχαχααχα
    Γελάω.

    • Εντάξει είμαι καμμένη, γιατί γελάω ακόμα ξαναδιαβάζοντας το δεύτερο σκέλος του κειμένου. Αλλά, ρε μαλάκα, πόλεμοι; Με τομάτες, νερόμπομπες, ή μαξιλάρια; Τα όπλα τα αποκλείω, δε θα πεθαίναμε… 😛

      • θα πολεμούσαμε για το ποιός πλανήτης θα κυριαρχήσει στο γαλαξία. Θα ήταν ένας αέναος πόλεμος κυριαρχίας. Το οτι έκανες ριπλάη στο σχόλιο σου , σχεδόν με ξεπερνά.

      • (Δεν μπορώ να κάνω και αλλού – ας πούμε τώρα στο τελευταίο σου σχόλιο, δεν έχει την επιλογή «απάντηση».)

        Αέναος πόλεμος κυριαρχίας, χωρίς νεκρούς, μάλιστα. Ωραίο ακούγεται, λογικά μετά την μάχη θα βγαίναμε για ποτό στον Άρη και θα γυρνούσαμε σπίτι με οτοστόπ. Χεχεχεχε.

  2. Καταρχάς, εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο, περά από το ότι ποτέ δεν θα κληρονομούσαμε τις θείες και τις γιαγιάδες μας, τη μοναδική ελπίδα μας δλδ για να επιβιώσουμε οικονομικά, το σινεμά θα καταστρεφόταν.

    Ούτε ο Μπόρομιρ, ούτε το Γκόλουμ θα πέθαιναν ποτέ στο Αρχοντα των Δαχτυλιδιών, για να μην αρχίσω να αναφέρω άλλες ακόμα πιο κραυγαλέες περιπτώσεις.

    In death we trutst, και κυρίως: Sonya μη τακτοποιήσει ξανά το δωμάτιό σου, μπορεί να καταστραφεί ο κόσμος, άσε που μπορεί την επόμενη φορά να γράψεις για το πως θα ήταν η ζωή χωρίς Τιμωρία, ουσιαστικά διαγράφοντας το κορυφαίο μυθιστόρημα του μπάρμπα-Φίοντορ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s