Χωρίς πιλότο, χωρίς αφεντικά

Ή πως ένας μικρός, ελάχιστος ελληνικός «εκδοτικός» ονόματι Pilotless Press καταφέρνει να τυπώσει διηγήματα μεταμοντέρνας τροπής στα αγγλικά και στην πιο καλαίσθητη έκδοση που έχετε δει εντός των ελληνικών συνόρων.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

“Expect substance abuse, controversial rants and violent, reckless behavior, and that’s not even counting that this year every contestant will have to star in a high-quality sex tape as they all fight to stay in the spotlight. I don’t know about you, but I can hardly wait*1…”

Τα ως άνω λόγια αποτελούν τη στιβαρή φωνή ενός τηλεοπτικού εκφωνητή καθώς πουλάει την πραμάτεια του– φτηνά, χαμηλού επιπέδου προγράμματα απόλυτης σαπίλας με άλλα λόγια. Το απόσπασμα προέρχεται από το αφήγημα “This Coming Fall” του Matthew Winston, το δεύτερο πόνημα δηλαδή του μικρού, ελάχιστου ελληνικού εκδοτικού οίκου ονόματι Pilotless Press. Ελάχιστος όχι όπως λέμε ανεπαρκής, ελάχιστος όπως λέμε ο απολύτως απαραίτητος και χωρίς φιοριτούρες.

Με την προσπάθεια του εκδοτικού οίκου αυτού είχα γνωριστεί τυχαία, στο άσχετο, όπως πολλά ωραία πράγματα συμβαίνουν, σε ένα μπαρ. Στην αρχή δυσκολεύτηκα να πιάσω το concept. Ελληνικός εκδοτικός που βγάζει αγγλόφωνα; Σε μικρή φόρμα; Και μάλιστα κοιτώντας προς τον αμερικάνικο μοντερνισμό/μεταμοντερνισμό;

Στην Pilotless Press, από όσο έχω καταλάβει, αγαπάνε να κάνουν αυτό που έχουν στο μυαλό τους χωρίς να σκέφτονται τις εμπορικές συνέπειες. Το κάνουν χωρίς προστάτες, χωρίς αφεντικά, τυπώνοντας αυτά που θέλουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Κείμενα μικρά (λάθος μάρκετινγκ αρ.1), μακριά από τον ελληνικό κανόνα (λάθος μάρκετινγκ αρ.2), που δε βγαίνουν ψηφιακά (λάθος μάρκετινγκ αρ.3), στα αγγλικά (υπερλάθος για το εγχώριο μάρκετινγκ), προσέχοντας και την παραμικρή αισθητική τους λεπτομέρεια – τόσο γραφιστικά όσο και σε θέματα επιμέλειας. Λαμπρά! Γιατί, τουλάχιστον για εμένα, και πιστεύω για πολύ κόσμο που αγαπάει το βιβλίο, το αποτέλεσμα είναι θαυμαστό.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Επανερχόμενος στο αφήγημα, εν ολίγοις, θα έλεγα πως πρόκειται για ένα μικρό διαμαντάκι –ιδιαίτερα αν αρέσκεστε στη σύγχρονη αμερικανική λογοτεχνία. Το διήγημα χωρίζεται σε δύο φωνές, που εναλλάσσονται στην αφήγηση. Από τη μία ένας τηλεοπτικός αφηγητής που με σιγουριά γριάς τσατσάς πουλάει το εμπόρευμά του όπως, ακριβώς, έκανε και ο τελάλης στο “Dusk till Dawn” πουλώντας όλα τα μουνιά του κόσμου.

Από όλα έχει ο μπαξές του. Θες reality show με ντρόγκια; Έχει. Θες εκπομπές με ξεφτίλισμα των συμμετεχόντων; Έχει. Θες εκπομπή προσομοίωση των βαμβακοφυτειών του αμερικάνικου νότου; Έχει. Θες reality από την πρώτη γραμμή της μάχης; Έχει. Θες εκπομπή για πουτάνες; Έχει. Θες αθλητικό πρόγραμμα με θανάσιμα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα; Έχει. Θες τσόντες; Έχει. Και αν υπάρχει κάτι που το θες και δεν το έχει, θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να το βρει και να στο δώσει. Εσένα τηλεθεατή που θες να βλέπεις όλη την βρωμιά του κόσμου στην οθόνη, καθώς ως άλλος Φάουστ πουλιέσαι και αποβλακώνεσαι στον τηλεοπτικό Σατανά.

Από την άλλη ένας φαινομενικά φιλήσυχος τύπος που διηγείται την όποια νύχτα της ζωής του. Που θέλει απλά να αράξει στο σάπιο μπαράκι που συχνάζει. Μιας και δεν του φτάνουν τα λεφτά να πιεί αλκοόλ, να πιει την κοκακολίτσα του με την ησυχία του κοιτώντας τις χαλασμένες φάτσες γύρω του. Εδώ τα πάντα έχουν καταρρεύσει. Έχει γεμίζει ο κόσμος πρεζάκια, φοβάσαι να περπατήσεις, για τα σκατά των σκυλιών στα πεζοδρόμια θα χαλιόμαστε τώρα; Άλλωστε ποια σκατά; Αφού και αυτά που τρώμε, είναι τόσο πλαστικά, που καλύτερα να ήταν σκατά. Τσάμπα τον έπρηζε η πρώην γυναίκα του ότι βλέπει συνέχεια τηλεόραση – άλλωστε για αυτό είναι πρώην του. Δεν ισχύει. Και σε τελική ανάλυση δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα που δε μπορείς να λύσεις φιλικά με μερικές μπουνιές. Φεύγει η ένταση – τρως τα έτοιμα noodles σου μετά και όλα μια χαρά.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Οι δύο αφηγήσεις, σαν δυο ξεχωριστά δωμάτια ενός αστικού Big Brother, δεν μπλέκονται μεταξύ τους. Μόνο που (σε μένα τουλάχιστον) έμοιαζαν η μία να ορίζει την άλλη, να δίνουν σάρκα και οστά σε μια κοντινή δυστοπία. Που όμως -τι κρίμα- συμβαίνει τώρα, εκεί έξω και μέσα στις ζωές μας, την ίδια ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Καταφέρνοντας μάλιστα να συνοψίσουν τον θαυμαστό νέο κόσμο μας, μέσα σε μία από τις καλύτερες περιόδους μαύρου χιούμορ που έχω διαβάσει ποτέ:

“Honestly, I really can’t believe a little dog shit would hurt that dump down the road though. If anything it might smarten the place up a bit. Posh, in a way. Would mean somebody round here had the food to waste on a mongrel. Might as well show it off. All-natural, local produce. More natural than crisp packets and syringes, anyway, eh? Who knows? Spread it on the condoms in the springtime, like fertilizer. See if you can grow yourself a whore, eh?*2

 —————————————————————————————————————————————————————

Κακές, κάκιστες δικές μου προσπάθειες απόδοσης/μετάφρασης:

*1    Να είστε έτοιμοι για σκηνικά με κατάχρηση ουσιών, αμφιλεγόμενα λογύδρια και βίαιη, απερίσκεπτη συμπεριφορά, και χωρίς καν να υπολογίζεται πως φέτος, όλοι οι συμμετέχοντες θα είναι υποχρεωμένοι να γυρίσουν τη δικιά τους υψηλής ποιότητας sextape καθώς ο κάθε ένας ξεχωριστά θα πολεμάει να κρατήσει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως  δεν μπορώ να περιμένω.

*2  Ειλικρινά, δυσκολεύομαι να πιστέψω πως λίγα σκατά σκύλου θα μπορούσαν να κάνουν κακό σε εκείνο το αχούρι στο τέλος του δρόμου. Αν μη τι άλλο θα μπορούσαν να βελτιώσουν την κατάσταση του χώρου λιγάκι όμως. Να τον κυριλέψουν υπό μία έννοια. Άλλωστε αυτό θα σήμαινε πως κάποιος εδώ γύρω έχει λεφτά για να ταΐζει έναν κόπρο. Οπότε γιατί και να μην κάνει και λίγη φιγούρα. 100% τοπικό προϊόν. Πολύ πιο φυσικό από τα πακέτα με τα γαριδάκια και τις σύριγγες, έτσι και αλλιώς, ε; Και ποιος ξέρει; Μπορείς να το αλείψεις πάνω στα προφυλακτικά  την άνοιξη, σα λίπασμα. Να δεις μπας και φυτρώσει καμιά πουτάνα, ε;

Advertisements

5 thoughts on “Χωρίς πιλότο, χωρίς αφεντικά

  1. το βιβλιο φαινεται συγκλονιστικο βασει των περιγραφων και των αποσπασματων. Επισης μπραβο στην pilotless press επειδη το θυμαμαι που το χα δει κι απο κοντα ειναι ο,τι πιο προσεγμενο εχω δει εδω και αρκετο καιρο. Γιορν πολυ ωραιο το κειμενο σου.

  2. Ενδιαφέρουσα προσπάθεια, εξαιρετική αισθητική και αν, όπως λες, είναι καλό και το περιεχόμενο -γιατί τελικά αυτό μένει- τότε πολλά μπράβο όντως.

  3. Παράθεμα: DIY ρε γαμώ το κέρατό μου | Τα Νέα του Βελγίου

  4. Παράθεμα: Ένα μικροσκοπικό μυθιστόρημα | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s