Shomei Tomatsu

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Λίγο επηρεασμένη από το Τόκιο του Lost in Τranslation, λίγο πιο πολύ από τους ήχους του Takeshi Terrauchi, η βδομάδα που πέρασε με βρήκε να αναζητάω λίγη ακόμα Ιαπωνία ή, καλύτερα, να διψάω για όση Ιαπωνία μπορώ να βρω. Με γκουγκλάρισμα επί γκουγκλαρίσματος το διαδικτυακό μου σεριάνι με οδήγησε στον Shomei Tomatsu.

Ο Shomei Tomatsu είναι ένας μεταπολεμικός Ιάπωνας αυτοδίδακτος φωτογράφος. Ένας φοιτητής οικονομικών που «όταν μεγάλωσε» δεν έγινε τελικά οικονομολόγος αλλά φωτογράφος και αιχμαλώτισε μερικές από τις πιο δραματικές εικόνες μιας χώρας τη στιγμή που προσπαθούσε να επανασυγκροτηθεί και να επαναπροσδιοριστεί. Ο Tomatsu έζησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και, όπως είναι αναμενόμενο, δεν τον αγάπησε. Έτσι, ανέπτυξε μια φωτογραφική δραστηριότητα με κύριους θεματικούς πυλώνες: τα αποτελέσματα της ρίψης της ατομικής βόμβας σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, την επιρροή των Αμερικανικών στρατευμάτων και της Αμερικανικής κουλτούρας στην μεταπολεμική Ιαπωνία, ενώ τον απασχόλησε και η Ιαπωνική παράδοση. Εδώ απεικονίζονται πάθη, κι όταν λέω πάθη αναφέρομαι στην λέξη με όλη της την αμφισημία. Έτσι, άλλοτε αντικρίζει κανείς σώματα καμένα, κάποτε ένα ζευγάρι να αγκαλιάζεται κι άλλοτε πάλι μια γκέισα να εκπνέει οργισμένα τον καπνό από την μύτη. Αρκετά όμως με τις περιγραφές, άλλωστε όσο κι αν προσπαθήσω η περιγραφή μου ποτέ δεν θα πλησιάσει το υπαρκτό θέαμα. Πάντως πρόκειται για εικόνες φθοράς, στην πλειονότητά τους, που όμως δίνουν μια θλιβερή ψευδαίσθηση αθανασίας. Φθοράς σωματικής, συναισθηματικής, φυσικής, υλικής και πολιτισμικής. Φωτογραφίες οι οποίες, ενώ συχνά απεικονίζουν θεάματα που στην περιγραφή τους μπορεί να ακουστούν αποκρουστικά, στην πράξη,  καταλήγουν να χαρακτηρίζονται μάλλον μαγνητικά. Μάλιστα, για την δουλειά του, έχει ειπωθεί το εξής, πέρα για πέρα αληθινό, από τον Leo Rubenstein:

«beneath the surface there was a grief so great that any overt expression of sympathy would have been an insult».

Ο Shomei Tomatsu έγινε αποδέκτης μεγάλης αναγνώρισης στην Ανατολή, δεν θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για τη Δύση, τουλάχιστον όχι μέχρι τα μέσα περίπου της πρώτης δεκαετίας του 2000. Για του λόγου το αληθές, όταν το 2006 εξέθεσε την συλλογή «Skin of the Nation» στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο, σόκαρε μεγάλο μέρος των επισκεπτών, κι αυτό συνέβη μεταξύ άλλων, γιατί έδειξε την αντιπαράθεση Ανατολής – Δύσης από την σκοπιά της Ανατολής. Πλέον, έντυπα όπως ο Guardian ή το New Yorker τον χαρακτηρίζουν ως «τον άνθρωπο που άλλαξε την Ιαπωνική φωτογραφική παράδοση για πάντα». Έζησε 82  χρόνια, κατά τα οποία φωτογράφησε, βραβεύτηκε, κυκλοφόρησε βιβλίο, επηρέασε και ενέπνευσε μεγάλο μέρος των ανθρώπων της όγδοης τέχνης στην μεταπολεμική Ιαπωνία και άφησε πίσω του ένα δυνατό αντιπολεμικό έργο.

Advertisements

13 thoughts on “Shomei Tomatsu

  1. Σε γενικές γραμμές δυσκολεύομαι να καταλάβω και να εκτιμήσω την φωτογραφία ως, ας πούμε, τέχνη. Μπορεί να φταίει που δεν ξέρω καθόλου να τραβάω φωτογραφίες και που ό,τι βγάζω είναι κουνημένο ή φαίνεται η άκρη από τον αντίχειρά μου. Ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι δεν με συγκινεί η εικόνα της γυναίκας με την πεταγμένη φλέβα στο μάγουλο.

    • Νομίζω σημασία, δεν έχει τοσο να την καταλάβει κανείς, αλλά να τον τραβάει, να μην μπορεί να ξεκολλήσει, δηλαδή, εμενα αυτο μου συμβαίνει και δεν ξέρω απο φωτογραφία.

    • Νομιζω jimmy οι μεγαλες φωτογραφιες ειναι σαν τα μεγαλα τραγουδια. Δεν σε νοιαζει η τεχνη τους αλλα η ψυχη τους. Πραγματικα εκει βλεπεις το συναισθημα και οχι την εικονα, ειναι μαγευτικο.

  2. Καταπληκτικό κείμενο. Καταπληκτικές φωτογραφίες.
    Ευχαριστούμε Sonya που μας έμπασες στον κόσμο του Shomei Tomatsu.
    Jimmy αυτό στο μάγουλο λογικά είναι ουλή από έγκαυμα.

  3. Εγώ άμα ακούω Ιαπωνία και ασπρόμαυρο, μού ‘ρχεται πάντα στο μυαλό το «Χιροσίμα, αγάπη μου» και μου το θύμισε φουλ αυτό το «Εδώ απεικονίζονται πάθη, κι όταν λέω πάθη αναφέρομαι στην λέξη με όλη της την αμφισημία.», αλλά τέσπα σε αντίθεση με το βαρετό «Χιροσίμα», αυτές οι φώτος και το κείμενο είναι πολύ ενδιαφέροντα. Shommatsu ^^ xD

  4. Πολύ ωραίο κείμενο. Εκπληκτικές φωτογραφίες. Μπροστά στο μεγαλείο της τέχνης, σχόλια τύπου «μας έμπασες» είναι μάλλον άστοχα…

  5. Πολύ ωραίο κείμενο Sonya, υπέροχος φωτογράφος. Ούτε εγώ τον ήξερα και χαίρομαι που τον έμαθα (όχι ότι ξέρω και πολλούς πέρα από τον Μάν Ρέη και τον Ντουασνώ εδώ που τα λέμε).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s