Η πρώτη του πάνινη οικονομική θεωρία

Δεν είμαι οικονομολόγος. Δεν έχω την παραμικρή σχέση με τα οικονομικά, εκτός από αυτην που έχει όλος ο κόσμος, δηλαδή την έκθεση σε οικονομικούς όρους που πετάνε για εντυπωσιασμό στο ραδιόφωνο και που δεν καταλαβαίνω. Εγω φταίω που δεν καταλαβαίνω, το ξέρω, φταίω γιατί δεν είμαι οικονομολόγος.

rock vader

Όταν δεν ξέρεις τι εικόνα να βάλεις, βάλε Vader.

Έχοντας αυτήν τη στιγμή γνώση μαθηματικών που αντιστοιχούν σε πεντάχρονο, γιατί ακόμα ώρες-ώρες μετράω με τα δάχτυλα, θα ήθελα να μοιραστώ μια σκέψη που είχα τις προάλλες και που δεν ξέρω αν είναι σωστή ή λάθος και γιατί. Θα ακολουθήσω τη μέθοδο «χαίρομαι που ρώτησες» (και) σε αυτό το κείμενο: Θα βάλω με μπολντ τη βασική μου θέση, (ελπίζω ότι) θα πείτε από μέσα σας «τι εννοείς;», θα απαντήσω «χαίρομαι που ρώτησες» και θα συνεχίσω την ανάλυση από την αρχή.

Γιατί να μην υπάρχει νόμος που να λέει ότι οι εταιρίες θα πρέπει να καταβάλλουν συγκεκριμένο ποσοστό των εσόδων τους στους εργαζόμενους, είτε ως μισθούς είτε ως πριμ;

Ναι οκ, ξέρω και τα ποσοστά.

Χαίρομαι που ρώτησες. Έστω ότι μια εταίρία πρέπει να έχει 5000 ευρώ έσοδα το μήνα προκειμένου απλά να επιβιώσει. Έστω ότι πληρώνει τον έναν υπάλληλό της 1000 ευρώ μικτά. Άρα δίνει 20% των εσόδων της στον υπάλληλό της. Αν η ίδια εταιρία ένα μήνα βγάλει 7000 ευρώ γιατί να μην παίρνει ο υπάλληλος, δια νόμου, μισό να μετρήσω δάχτυλα, άλλα 400 ευρώ σε μπόνους; Δεδομένου πάντα ότι ο μισθός του υπαλλήλου δε θα πέσει ποτέ κάτω από το συμφωνημένο, δηλαδή τα μικτά 1000 ευρώ.

Το καλό είναι ότι ο υπάλληλος, εκτός του ότι απλά μακροπρόθεσμα θα έχει πιο πολλά λεφτά, θα έχει και μεγαλύτερη όρεξη να κάνει καλά τη δουλειά του, γιατί τελικά θα καταλαβαίνει πιο άμεσα ότι η δουλειά του, αλλά και η συνεργασία του με άλλους υπαλλήλους (σε άλλο παράδειγμα υπάρχουν κι άλλοι υπάλληλοι) δεν είναι άσχετη με το πόσο καλά πάει η εταιρία. Θα έχει επίσης μια πιο καλή σχέση εμπιστοσύνης με την εταιρία, μιας και δε θα χρειάζεται φωνές και μαστίγιο για να αποδώσει. Και η εταιρία από την άλλη θα έχει επενδύσει στην ποιότητα της δουλειάς των υπαλλήλων της, άρα μάλλον φαντάζομαι σε καλό θα της βγει.

Και, σημαντικό πιστεύω, δε θα μπορεί να κλαφτεί ότι για να μην κλείσουμε σας μειώνουμε τους μισθούς γιατί μπορούμε. Όλα αυτά βέβαια προϋποθέτουν κι έξτρα νόμους που να εξασφαλίζουν τον αρχικό, για να μην κάνουν τα μεγαλοστελέχη απλά αυξήσεις στους εαυτούς τους και καλύπτεται έτσι η διαφορά.

Από την άλλη, υπάρχει και η ερώτηση: Κι άν αυτή η εταιρία έπεφτε κάτω από αυτά τα 5000 ευρώ που χρειάζεται να επιβιώσει; Ο υπάλληλος τότε παίρνει και πάλι τα 1000 του ευρώ, τα έχει δουλέψει έτσι κι αλλιώς και πρέπει και κάπως να επιβιώσει. Στο κάτω όριο των χρημάτων που παίρνει πρέπει να εξετάσουμε ότι αυτός ο άνθρωπος πρέπει να ζήσει κάπως.

Ας μου πει κάποιος αν και που κάνω λάθος, το χρειάζομαι. Κι αν ακούγομαι νεοφιλελεύθερος ή τίποτα τέτοια, να μου το πείτε να πάω να κόψω τα δάχτυλά μου.

Advertisements

4 thoughts on “Η πρώτη του πάνινη οικονομική θεωρία

  1. Καλά τα λες – αλλά δεν υπάρχει «δίκαιο» και «άδικο» σε αυτά. Το θέμα είναι τι ζητάει και πώς το αντιμετωπίζει η κοινωνία…

  2. Μα αυτό γίνεται. Έτσι δίνονται αυξήσεις ή μπόνους, έτσι κερδίζουν περισσότερα οι υπάλληλοι που γίνονται και μέτοχοι της εταιρείας τους ή έτσι ανεβαίνουν στη μισθολογική κλίμακα και αυτό είναι και το πρόβλημα: Αν δύο εργαζόμενοι, ο Α) και ο Β), παράγουν όμοιο έργο, δουλεύοντας σε δύο όμοιες εταιρείες, την α) και τη β), οι οποίες βρίσκονται σε όμοιες αγορές (ή στην ίδια ακριβώς), τότε, η εταιρεία α) που λόγω μαλακίας του αφεντικού λ.χ. ή λόγω ανταγωνισμού κερδίζει λιγότερα από την β), θα πληρώσει τον Α) με λιγότερα από όσα δίνει η β). Ενώ ο Α) θα έχει κουραστεί, σπαταλήσει χρόνο κ.λπ., όσο και ο Β) που θα τσιμπήσει και ποσοστό επί των εσόδων.

    Αυτά σε ένα αφαιρετικό παράδειγμα και μάλιστα στον ιδιωτικό τομέα. Στο δημόσιο, που θεωρητικά δεν έχει σκοπό τα «έσοδα», έτσι και εφαρμοστούν περαιτέρω τα κριτήρια κέρδους –ήδη γίνεται, σε όλο και περισσότερες χώρες, δεκαετίες τώρα- θα κλάψουνε μάνες και παιδιά. Τι λέω, κλαίνε ήδη. Αν τους έχει μείνει δηλαδή και τίποτα στους δακρυγόνους αδένες.

  3. Θα συμφωνήσω πλήρως με τους Νικόλαο και την ανάλυση του Sally Cone και δε θα κουράσω με παραπανίσια επιχειρήματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s