Sci- Fi(ve)

(aka top-5 ταινιών science fiction)

Πόσο φλου μπορεί να εξακολουθεί να είναι το να δημιουργήσεις μια λίστα βασισμένος σε μια “ταμπέλα”; Το είδος της επιστημονικής φαντασίας εμπεριέχει κυριολεκτικά σχεδόν κάθε καρυδιάς καρύδι. Από ταινίες με την συμμετοχή του Μικ Τζάγκερ, από άκαρπα remakes ή μπι-μουβιές, μέχρι περιπέτειες του 007 (!), όπως το “Μοοnraker” και franchises που θα άλλαζαν για πάντα τον ωκεανό του εμπορικού σινεμά (οκ, λέγε με και μπλοκμπάστερ), όπως τα “Star Wars” και τα επερχόμενα “Avatar”.

Έγινε μια προσπάθεια να συλλέξουμε διαφορετικά πράγματα από την ίδια κολυμπήθρα, για χάρη της ποικιλίας. Ως συνήθως η λίστα είναι υποκειμενική, με συμπάθειες σε συγκεκριμένους σκηνοθέτες, με ταινίες φιλοσοφικής ή υπαρξιακής δεύτερης ανάγνωσης αλλά και με βίαια, δυστοπικά σύμπαντα ή camp περιπέτειες που στιγμάτισαν την φαντασία της παιδικής μας ηλικίας.

Καθώς τα ΝΤΒ μπαίνουν σε καινούργια εποχή, πάμε να δούμε πως οραματίστηκε ο κινηματογράφος το “καινούργιο”, το μέλλον και το εκάστοτε “hi-tech”…

Oλική επαναφορά, 1990.
Του Πολ Βερχόφεν.

ArnoldInPain

Από τον σκηνοθέτη του (δε χώρεσε στην λίστα) “Ρόμποκοπ” και του “Βασικού ενστίκτου”. Η κορυφαία στιγμή της φιλμογραφίας του ολλανδού Βερχόφεν ταυτίζεται με την καλύτερη (χμμμ, υπάρχει και ο Εξολοθρευτής) στιγμή του Άρνι. Camp μεγαλείο, μια κόκκινη φαντασμαγορία που δεν παίρνει και τόσο στα σοβαρά τον εαυτό της, σε αντίθεση με το “ξύλινο” remake της, αρειανοί, μπαργούμεν με τρία βυζιά (!) και αρχαία εφέ. Για να θυμάσαι σαββατοκύριακο βράδυ προβολή στην τιβί και να γουστάρεις.

Ο Σβαρτς στοιχειώνεται από όνειρα αποικήσεων του πλανήτη Άρη και ξετυλίγει ένα νήμα που οδηγεί σε εμφυτεύματα μνήμης, στο παρελθόν του ως μυστικού πράκτορα και στον (θρυλικό όνομα για κακό ταινίας)…Κοχάγκεν!

Ξεκινώντας ως ένα hi-tech για τα δεδομένα της εποχής του road movie φουτουριστικής Αμερικής, και εξελισσόμενο σε space road movie με την κατακόκκινη φωτογραφία των σκηνών στον Άρη, είναι τόσο νοσταλγικό και ελικρινές, στα όρια του αθώου. Παίζει και η Σάρον Στόουν λίγο πριν μας εκθέσει όλο το υποκριτικό της μεγαλείο σε άλλη ταινία του ιδίου σκηνοθέτη.

Περιπέτεια, Κυριακή βράδυ στις 21.00…

Minority Report, 2002.
Toυ Στίβεν Σπίλμπεργκ.

original

Επειδή σε αυτήν την λίστα τα πάντα είναι υποκειμενικά, δεν θα μπορούσα να παραλείψω τον αριστουργηματικό sci-fi καταιγισμό του μέγιστου παραμυθά Σπίλμπεργκ.

Από τον εμπορικότατο Τομ Κρουζ και τον ανερχόμενο τότε Κόλιν Φάρελ μέχρι την “ποιοτική” Σαμάνθα Μόρτον και τον μπεργκμανικό Μξ φον Σίντοφ, all star cast σε απαρτία. Ποιος δε θα έπαιζε σε μια ταινία του θείου Στίβεν που εμπεριέχει προγνώσεις εγκλημάτων από “χαρισματικούς ανθρώπους”που ονομάζονται Προγνώστες, ασταμάτητη δράση σε κάθε μεριά του φουτουριστικού ντεκόρ, και μερικά υπαρξιακά ερωτήματα για τα όρια της ανθρώπινης δύναμης να εξουσιάζει ως άλλη θεότητα την ίδια την μοίρα ή τον οποιονδήποτε συναισθηματικό παροξυσμό επειδή αυτός μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες αποφάσεις χωρίς επιστροφή;

Ο Κρουζ είναι πρωτοστάτης ενός επαναστατικού προγράμματος πρόβλεψης εγκλήματος και συλλαμβάνει τους ενόχους πριν… εγκληματίσουν. Πιστεύει ακράδαντα στο αλάθητο του προγράμματος. Τι θα συμβεί όμως όταν στο μπαλάκι με το όνομα του ενόχου ενός επερχόμενου εγκλήματος συναντά το ίδιο το όνομά του; Και μάλιστα χωρίς να ξέρει το…θύμα;

Ψάχνοντας τις ρίζες ενός πιο ανθρώπινου παρελθόντος, με τις στοιχειωτικές μνήμες της οικογένεις που έχασε να τον ακολουθούν, θα αναγκαστεί να αλλάξει ακόμα και μάτια ή να δώσει ρεσιτάλ σε ένα ιπτάμενο car chase με μελλοντολογικά αυτοκίνητα πλάι σε ουρανοξύστες, αναζητώντας την “Αναφορά της μειοψηφίας”. Δε σποιλάρω άλλο γιατί αν, λέω αν, δεν το ‘χεις δει, μην συνεχίσεις την ανάγνωση του κειμένου αλλά σπεύσε στο πλησιλεστερο video-club. Ας πούμε.

Videodrome, 1983.
Toυ Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ.

Videodrome Wallpaper 1

Λατρεμένο αριστούργημα λατρεμένου σκηνοθέτη, αν και outsider για μια τέτοια πεντάδα. Να που τρύπωσε. Στην ίσως καλύτερη στιγμή της κινηματογραφικής του σπουδαίας, αν και παρεξηγημένης από πολλούς καριέρας, ο Κρόνενμπεργκ μας συστήνει την ταινία με την αισθητική, την θεματική και τα αφηγηματικά επίπεδα που τον απασχολούσαν ως τότε, αλλά τον απασχόλησαν ακόμη βαθύτερα στην συνέχεια.

Βασιζόμενος εν πολλοίς στην θεωρία του γκουρού και προφήτη των media, Μάρσαλ Μακλούαν, ο σκηνοθέτης ερευνά την δύναμη του Μέσου εις βάρος του ατόμου πολύ πριν το άτομο “ψηφιοποιηθεί” άτυπα λόγω του social media οργασμού.

Ο Mαξ (Τζέιμς Γουντς), υπεύθυνος ενός τηλεοπτικού σταθμού, αρχίζει σταδιακά να εκτίθεται στις σοκαριστικές εικόνες ενός προβαλλόμενου προγράμματος, του Videodrome, μπερδεύοντας τα σύνορα του εικονικού με το πραγματικό, αποκτώντας ψυχολογικές και σωματικές παραισθήσεις. Η ερωμένη του, Nίκι (η Ντέμπι Χάρι των Blondie), αποκτά το ρόλο της σειρήνας που τον προσκαλεί ολοένα και πιο βαθιά στο περιβάλλον του προγράμματος καθώς εκείνος ψάχνει για απαντήσεις. Ο Mαξ θα αρχίσει να μετατρέπεται σε κάποιον άλλο, γινόμενος γρανάζι στα πολιτικά σχέδια κάποιων που χρησιμοποιούν το πρόγραμμα για να καταλύσουν το παρόν καθεστώς.

Στοχαστικό σχόλιο για την κουλτούρα και την μετεξέλιξη των Μέσων, αλλά και για την πολιτική τους δύναμη, κούρασε τον σκηνοθέτη ψυχολογικά σε απόλυτο βαθμό, ειδικά μετά την απογοητευτική, ακατάληπτη για το κοινό, δοκιμαστική, πρώτη προβολή. Πριν μπει στο πάνθεον μιας κινηματογραφικής φαντασίας που φαίνεται πως πλέον την βιώνουμε ως πραγματικότητα.

Blade Runner, 1983.
Του Ρίντλει Σκοτ.

blade-runner-2-movie

Βασιζόμενος σε βιβλίο του μετρ της επιστημονικής φαντασίας, Φίλιπ Ντικ, ο Σκοτ (που θα μπορούσε να βρίσκεται στην λίστα και με το προγενέστερο “Alien”) παραδίδει μια εξόχως χορταστική sci-fi δυστοπία. Στο μίξερ του συνδυάζεται η δράση (όπως ην αντιλαμβανόμαστε και σχεδόν την απαιτούμε από μια ταινία του είδους), με κάποια υπαρξιακά ερωτήματα, μια σκηνή οιδιπόδειας πατροκτονίας, πολλή βροχή, και η καλύτερη αισθητική σε σύμπαν ταινίας του είδους.

Κατα πολλούς η καλύτερη sci-fi ταινία ever, με μόνο ερωτηματικό το πώς ορίζεται το sci-fi, καθώς στην ευρεία κατηγορία του περιλαμβάνονται ταινίες όπως και αυτή που ακολουθεί παρακάτω κλείνοντας την πεντάδα.

Στο (όχι και τόσο) μακρινό 2019, ο Ντεκάρ είναι ένας συνταξιοδοτημένος Βlade Runner. Κυνηγά και ξεπαστρεύει ρέπλικες, ανθρώπινους κλώνους. Όταν τέσσερις κλώνοι αγνοούνται, ο Ντεκάρ ξανακαλείται στην δράση για να αφανίσει τα τελευταία δείγματα. Υπό τους εξαιρετικούς ήχους του Βαγγέλη Παπαθανασίου, ο Χάρισον Φορντ στην καλύτερη ταινία μιας οργασμικής για τον ίδιο περιόδου (στην οποία συναντάμε τα “Star Wars” και τους “Indiana Jones”), έρχεται αντιμέτωπος με τον Ρούτγκερ Χάουερ, την Ντάριλ Χάνα, τον έρωτα, αλλά και τον ίδιο τον εαυτό του ίσως. Ονειρικό, μεταφορικά και κυριολεκτικά, το αμφίσημο φινάλε του ακόμα και σήμερα εγείρει συζητήσεις. Τελικά όπως διερωτάται και ο Ντικ, “ονειρεύονται ηλεκτρικά πρόβατα τα ανθρωποειδή”;

2001: Οδύσσεια του Διαστήματος, 1968.
Του Στάνλει Κιούμπρικ.

2001 space odyssey

Έχουμε ξαναμιλήσει για την συγκεκριμένη sci-fi εποποιία και το αριστουργηματικό της φινάλε.

Όχι μια συμβατική ταινία της σημερινής μας κατηγορίας, αλλά προπομπός, αισθητικός αλλά μέχρι ένα βαθμό και ως προς την προβληματική, μιας σειράς μεταγενέστερων πονημάτων.

Και πώς θα μπορούσε άραγε να λείπει ο μέγας Κιούμπρικ από μια τέτοια λίστα, όταν έχει εμπνεύσει, καλώς ή κακώς, μιλούνια, συναδέλφους του, με προεξέχοντα τον Σπίλμπεργκ;

Η ταινία που όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα, πρωτοεμφάνισε τα tablets ως μέσο επικοινωνίας των αστροναυτών της. Ένα τριπάρισμα στις καταβολές και την πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης, από τον πίθηκο στην κατάκτηση του διαστήματος, στον θάνατο και την γέννηση μέσα από μια σειρά υπνωτικών εικόνων οπτικού μεγαλείου. Και ασφαλώς, ο ασφυκτικός τρόμος που προκαλεί ο HAL, ο υπολογιστής του αεροσκάφους, όταν αρχίζει να αυτονομείται και να…αισθάνεται!

Υγ. Ξέρω πως έχω αφήσει έξω πάρα πολλές ταινίες που κάποιος άλλος θα περιελάμβανε στην συγκεκριμένη λίστα. Το ξέρεις και συ άλλωστε. Για αυτό δεν τις αναφέρω καν, αλλά σε αφήνω να καταγράψεις το δικό σου top-5 στα σχόλια από κάτω. Έτσι, κουβέντα να γίνεται, κλασικά…

Advertisements

14 thoughts on “Sci- Fi(ve)

  1. Cronenberg και τα μυαλά στα κάγκελα, δεν έχω ιδέα πόσες φορές έχω δει τις ταινίες του. Jernesto, αν είσαι κι εσύ fanboy πάτα του ένα προσωπικό αφιέρωμα. Αλλιώς κάποια στιγμή θα επιμεληθώ εγώ.

  2. Δεν μπορώ να συνεισφέρω ιδιαίτερα στη λίστα σου Jernesto (είμαι γενικώς αντι-sci-fi), ωστόσο αναφέρω δυο ιδέες, έτσι για το καλό: το Sunshine του Μπόιλ και το, αν μετράει, Children of men του Κουαρόν.
    Κατά τ’ άλλα μου φτάνει που υπάρχει η Οδύσσεια του Διαστήματος.

  3. Αλήθεια?
    Ε τα ΝΤΒ είναι λίγο μπροσ΄τα απτον Guardian. Δεδομένου ότι το κείμενο έχει γραφτεί από την Τρίτη.
    Μα γιατί κανείς δεν ενθουσιάζεται με το Minority Report?

  4. Ωραία λίστα, στρωτή χωρίς δήθεν εκπλήξεις.

    Ορίστε και η δικιά μου:

    1. Blade Runner
    2. Dark City
    3. Alien
    4. Brazil
    5. District 9

    Και, ναι, δε θα έβαζα την Οδύσεεια του Διαστήματος παρότι ο Κιούμπρικ είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. Και, ναι, είμαι μαλάκας: δεν έχω δεί το Videodrome.

  5. Ρε δες το Videodrome, πριν απο ο,τιδηποτε αλλο εχεις στο watchlist σου γιατι «σου ταιριάζει», θα γουστάρεις πολύ πιστεύω.

  6. Μεγαλη ντροπη να βαζεις το district 9 σε τετοια λιστα jorn, αλλα μπραβο για το dark city.

    Κατά τα άλλα, συμφωνω με τις επιλογες σας, με την προσθηκη ίσως του Galaxy Quest.

    Επισης ρε παιδια, τα Star Wars τα έχουμε για σκουπιδια εδω πέρα ε;

  7. Ρε το σκέφτηκα πολύ για District 9 – και ενώ αναλογιζόμουν κατέληξα, είναι ταινιάρα. Πανάξια βρήκε θέση στη λίστα μου.

    Πάντως, εάν έπρεπε να το αλλάξω θα το άλλαζα με Event Horizon.

    Το Star Wars δεν το έβαλα γιατί για μένα είναι εκτός συναγωνισμού, είναι τόσες οι φορές που τα εχω δει, τέτοια η συναισθημαιτική φόρτιση που δύσκολα τα κρίνω αντικειμενικά. Επί της ουσίας είναι μάλλον στο νο.2 μου.

  8. Η αλήθεια είναι ότι με χαότισε η προσπάθεια να ορίσω ταινίες ως sci – fi. Γιατί με αυτήν την ταμπέλα, υπάρχουν από ρομάντζα (Alphaville, 2046) και τις σινεφίλ ταινίες του Tarkovshy (solaris, stalker), μέχρι τις ταινίες με εξωγήινες απειλές (30 days later, District 9), παιχνίδια με τον χρόνο (Donie Darko, Primer και σειρές όπως το Prisoner και το Lost), κοινωνικές (City of lost children) Simulations (matrix, Dark City) και φυσικά «τεχνολογικά επιτεύγματα». What about 12 monkeys; Oχι;

  9. Παράθεμα: Toμ Κρουζ: η δική του πεντάδα | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s