Μουσική Ανασκόπηση Σεπτεμβρίου

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Είναι πλέον επίσημο, το 2013 είναι μια εξαιρετική χρονιά για τη μουσική (και μόνον). Πρέπει να πάμε αρκετά πίσω -ίσως και μέχρι το 2000- για να βρούμε μια χρονιά εφάμιλλή της. Φαίνεται πως το revival του βινυλίου (και της κασέτας εσχάτως) έχει δώσει την οικονομική άνεση στις ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες να επενδύουν με μικρότερο ρίσκο σε καινούριες παραγωγές. Φτάνει μόνο να μην επαναληφθεί η ιστορία, και όλα τα καινούρια ιντερνετικά και φυσικά δισκοπωλεία ανά τον κόσμο λυγίσουν στον τυφώνα amazon που παρουσίασε 100% αύξηση στις πωλήσεις των βινυλίων για φέτος και 745% από το 2008. Α, και να αποφασίσει η μουσική βιομηχανία ποιο μέσο από τα τρία είναι το πρωτεύον: το mp3, το CD ή το βινύλιο. Έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε καινούριες κυκλοφορίες σε διπλούς και τριπλούς δίσκους. Είναι αντιοικονομικό, περιττό και δύσχρηστο. Τα 45 λεπτά των δύο πλευρών του δίσκου είναι υπεραρκετά.


Grouper – The Man Who Died In His Boat (Kranky)

Liz (μου επιτρέπεις να σε αποκαλώ Liz, έτσι;), δεν γνωριζόμαστε. Με λένε Wounded Head, ζω στην Αθήνα, με βάφτισαν χριστιανό ορθόδοξο, γράφω στα ΝΤΒ, μ’αρέσει η μουσική, τα ταξίδια και ο Πανιώνιος (όλοι έχουμε μία ελαφράς μορφής ψυχοπάθεια), κάποιοι με βρίσκουν μέχρι και εμφανίσιμο και είμαι σε ηλικία γάμου. Δεν θα σου κρύψω ότι σε σνόμπαρα σε παλιότερες κυκλοφορίες σου, αλλά φέτος κάτι όμορφο νιώθω να με διαπερνά κάθε φορά που ακούω τις αέρινες μελωδίες και την αισθητική φωνή σου (το έχω ξαναπάθει με την Kate Bush στο παρελθόν αλλά έχουμε διαφορά ηλικίας και δεν θα ενέκρινε η μάνα μου). Για να τελειώνουμε: Θα με παντρευτείς υπό τους ήχους του «Vital» ή του «Cloud in Places»; WH 

Υ.Γ. Δεν μετακομίζω στο Portland. Εάν ενδιαφέρεσαι, έλα εσύ εδώ. Μην περιμένεις να βρεις ακίνητη περιουσία και τέτοια (τι την θέλεις; με πρόχειρα μαθηματικά, ούτως ή αλλιώς, δεν θα έβγαιναν τα Φ.Α.Π. από τις πωλήσεις των δίσκων σου. Θα πεινούσαμε και θα τρώγαμε ληγμένα). Θα νοικιάσουμε ένα δυάρι στα Εξάρχεια. Πως σου φαίνονται όλα αυτά;


Robert Haigh – Darkling Streams (Primary Numbers)

Πάντοτε απορούσα και ένιωθα οίκτο για τους ανθρώπους που δεν αισθάνονται τη μουσική. Τους οικτίρω κατά τι περισσότερο όταν πρόκειται για albums σαν κι αυτό του Βρετανού συνθέτη Robert Haigh. 16 σύντομες μαγευτικές piano συνθέσεις σε μαύρο καμβά, που κερδίζουν τον ακροατή με την απλότητα και την γήινη γοητεία τους. Στο βασίλειο του kitsch, o εν λόγω δίσκος θα ήταν ένα τέρας. WH


Harappian Night Recordings – Shama / Parwana (Singing Knives)

Εδώ και κάποιο καιρό ανησυχώ ιδιαίτερα για την ψυχική υγεία τόσο του συνεργάτη μου, Joseph Plateau, όσο και τη δική μου. Νομίζω ότι χρειαζόμαστε απαραίτητα κάποιου είδους ψυχανάλυση. Ζώντας μέσα στην ευχάριστη αγωνία της αναζήτησης νέων ήχων, μάλλον έχουμε χάσει το μέτρο ή τουλάχιστον έτσι νομίζω καθ’ όλη τη διάρκεια που ακούω τη νέα κασέτα του Harappian Night Recordings, κατά κόσμον Syed Kamran Ali. Η κασέτα αυτή με τίτλο «Shama / Parwana» (δεν γνωρίζω εάν υπάρχει κάποιου είδους σχέση με το ιδίου τίτλου ινδικό φιλμ του 1954) φαίνεται να χωρίζεται σε δύο ενότητες άνω των 20′ εκάστη, οι οποίες, όμως, δεν παρουσιάζουν καμία απολύτως αισθητική διαφορά μεταξύ τους. Και τα 45′ της κασέτας αποτελούν ένα κολάζ τύπου αχταρμάς συντεθειμένος από κραυγές, γρυλίσματα, μουρμουρητά, απόπειρες throat singing, ήχους από τενεκέδες, διάφορα κλαμπατσίμπανα και άλλα (αλληλοκρουόμενα) μεταλλικά αντικείμενα, βασανισμένα και συγχρόνως βασανιστικά samples άγνωστης προέλευσης, field recordings και μέσα σ’ όλα αυτά (μαντέψτε) παρεισφρύουν εκκωφαντικοί και παραμορφωμένοι oriental ρυθμοί, που τουλάχιστον προσδιορίζουν γεωγραφικά τις ρίζες του καλλιτέχνη. Κάπου μάλιστα στη δεύτερη ενότητα «Parwana» εισβάλει ξαφνικά για 2 – 2,5 λεπτά ένα απόσπασμα με freak out ηλεκτρική κιθάρα Ανατολιτών μουσικών λαϊκών ηρώων που συναντάμε συχνά στις κυκλοφορίες της Sublime Frequencies. Περιττό ίσως να αναφέρω ότι, μέσα σ’αυτόν τον γάμησε τα ορυμαγδό, δεν θα πρέπει να αναμένετε συγκεκριμένο ρυθμό, κάποιο καλλιτεχνικό βαθύ νόημα ούτε, φυσικά, το παραμικρό ίχνος ομοιογένειας. Ο εν θέματι μουσικός μάλλον παίζει με τα νεύρα και τις αντοχές μας και πολλοί από εσάς εύχομαι να πείτε «στα τσακίδια» από τα πρώτα κιόλας λεπτά ακρόασης. Το προσωπικό πρόβλημα, που έχω να αντιμετωπίσω με τη βοήθεια της επιστήμης πλέον, έγκειται στο γιατί εγώ έχω ακούσει τόσες φορές το album αυτό και κάθε φορά, που τελειώνει, νιώθω την ανάγκη να το ξαναβάλω απ’ την αρχή. WH


Kaboom Karavan – Hokus Fokus (Miasmah)

Σε αυτό το τρίτο του full album ο Φλαμανδός Bram Bosteels (γ.κ.ω. Kaboom Karavan) -στενός συνεργάτης του Βαλόνου Kreng (βλ. παρακάτω)- μας ταξιδεύει από την ζούγκλα του Αμαζονίου στην concrete jungle των σύγχρονων πόλεων με προορισμό -τι άλλο- το τσίρκο. Κλόουν και ακροβάτες συνοδεύουν με άκρα μυστικότητα ένα καραβάνι από ελέφαντες, λιοντάρια και μαϊμούδες μέσα στη μαύρη νύχτα. Όταν ξημερώσει και στηθεί η τέντα, οι θηριοδαμαστές θα λύσουν τις αλυσίδες από τα αγρίμια και ο τελάλης θα μας καλέσει με μπρίο να απολαύσουμε μαζί με τα τα παιδιά μας, ένα show εορταστικής βαρβαρότητας σαν τελετή ενηλικίωσης. Άγρια φύση και άγρια νύχτα σε πλήρη αρμονία με την αγριότητα του ανθρώπινου γένους. JP


Μatt Κrefting – High Hopes (Open Mouth)

To High Hopes είναι το soundtrack ενός άσχημου ονείρου. Παρουσιάζοντας την υπέροχη ώσμωση μασημένων κασετών όπερας & κλασικής μουσικής και junkyard πειραματισμού, το album αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο ήχος που θα πλαισίωνε μία εφιαλτική θεατρική μεταφορά του κλασικού παραμυθιού «Τα Τρία Γουρουνάκια» (φυσικά, με μη αίσιο τέλος) ή απλούστατα μπορεί να είναι μία από τις καλύτερες δημιουργίες της φετινής χρονιάς. Προς το παρόν, τοποθετείστε το δίπλα σε σύγχρονα ατμοσφαιρικά avant garde αριστουργήματα, όπως το «Salt Marie Celeste» των Nurse with Wound και βλέπουμε κατά τον απολογισμό στο τέλος του χρόνου. WH


Kreng – …And Then In The Morning 7″ (Sonic Pieces: Seven Pieces Series)

Ας με συγχωρέσουν οι λάτρεις της κλασικής μουσικής για την ιεροσυλία, αλλά η απλότητα με την οποία συνθέτει ο Βέλγος Pepijn Caudron (γ.κ.ω. Kreng) μου θυμίζει τον Erik Satie. Εντάξει, ίσως να υπερβάλλω λιγάκι, αλλά από τότε που κυκλοφόρησε το Grimoire (το Grimoire λέμε, μη χάσεις με τίποτα αυτό το link) δηλώνω φανατικός θαυμαστής του και -τέλος πάντων- λίγη υπερβολή σε αυτή τη ζωή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Στο «…And Then In The Morning» ο Kreng θυμάται τους εφιάλτες που τον ταλαιπωρούσαν όταν ήταν νεότερος και -όπως λέει ο ίδιος- εμπνέεται από «αυτή την κατάσταση να βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους: τον κόσμο του ονείρου και τον κόσμου του συνειδητού, ...Κι έπειτα το πρωί να υπάρχουν τόσο λίγα ίχνη». Ευτυχώς για τον Kreng, οι εφιάλτες ανήκουν πλέον στο παρελθόν, επομένως όλα αυτά ίσως και να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία, αυτό όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η κομψότητα με την οποία συνδυάζει για ακόμη μια φορά την κλασική μουσική με άλλα μουσικά είδη, όπως το φλαμένκο και τα film scores. Κομψότητα· αν υπάρχει μία λέξη που χαρακτηρίζει τη μουσική του Kreng, τότε είναι αυτή. Καλή ακρόαση και όνειρα γλυκά! JP


Moin – EP (Blackest Ever Black)

Hugh Tracey (1903-1977), Άγγλος εθνομουσικολόγος, από τους σημαντικότερους του εικοστού αιώνα, και ενθουσιώδης συλλέκτης αφρικανικής μουσικής και αφρικανικών οργάνων. Εγκαταστάθηκε στη Νότια Αφρική στα είκοσί του χρόνια και αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη της μουσικής παράδοσης της Υποσαχάριας Αφρικής. Το αγαπημένο του όργανο ήταν το -μοναδικό στον κόσμο- Mbira και στην προσπάθειά του να το διαφυλάξει και να το διαδώσει στη Δύση, εφηύρε και κατασκεύασε μια απλούστερη εκδοχή του, την Kalimba. Εδώ τον βλέπουμε να παρουσιάζει τη συλλογή του από αφρικανικά κρουστά στο BBC και να εξηγεί με ποιον τρόπο παίζονται. Τι σχέση έχει ο Hugh Tracey με τους Moin; Καμία απολύτως, αλλά αν σε έναν αντίστροφο κόσμο ένας Αφρικανός εθνομουσικολόγος, εγκαταστημένος σε μία πρώην νοτιοαφρικανική αποικία της Δυτικής Ευρώπης, παρουσίαζε τη συλλογή του από ροκ μουσικά όργανα σε ένα αφρικανικό κανάλι, τότε αυτή θα ακουγόταν όπως το EP των Moin. JP


Oneohtrix Point Never – R Plus Seven (Warp)

Το «R Plus Seven» είναι ένα φωτεινό δωμάτιο γεμάτο με ετερόκλητα αντικείμενα, τα οποία -χρηστικά και μη- όλα μοιάζουν με ντεκόρ. Ένα δωμάτιο που από μακριά όλα φαίνονται καινούρια και φανταχτερά, γεμάτο πολύχρωμα logos και ακριβά brandnames, όσο όμως πλησιάζεις παρατηρείς ότι τίποτα δεν ταιριάζει με το διπλανό του κι ότι τα πάντα είναι βαλμένα σε λάθος θέση. Είναι προφανές ότι αποκλείεται να τα έχει τοποθετήσει εκεί ανθρώπινο χέρι. Και πάνω που αρχίζει να σε συνεπαίρνει η γαλήνη της απόλυτης μοναξιάς που τόσο είχες ανάγκη, γυρνάς το κεφάλι και συνειδητοποιείς ότι η σκακιέρα έχει κουνηθεί από τη θέση της και τα πιόνια έχουν πάρει μια αφύσικη στάση. Κι όμως είσαι βέβαιος ότι είσαι εντελώς μόνος κι ότι αποκλείεται να μπήκε κάποιος όσο εσύ δεν κοιτούσες. Παρ’ όλα αυτά δεν τρομάζεις· η απερίγραπτη περιέργειά σου για το μεταφυσικό αυτό χώρο εμποδίζει κάθε αρνητική σκέψη. Αποφασίζεις να συγυρίσεις λίγο, όμως κάθε προσπάθειά σου είναι μάταιη· τα πάντα σ’ αυτό το δωμάτιο είναι άυλα και τα χέρια σου δεν μπορούν να αγγίξουν τίποτα, ούτε καν τους τοίχους. Όμως εσύ δεν πτοείσαι, αντιθέτως γοητεύεσαι απ’ αυτό το φανταστικό τοπίο και πείθεις τον εαυτό σου ότι έχει φτάσει στα μισά του τούνελ προς την αιωνιότητα. Στην πραγματικότητα όμως είσαι εγκλωβισμένος στην οθόνη του υπολογιστή σου. JP


Radkey – Cat & Mouse (Wreckroom Records)

Όταν ο Markey Ramone δεν ασχολείται με την παραγωγή της πεντανόστιμης σάλτσας του (αν δε με πιστεύεις ότι είναι νόστιμη, μπορείς να τη δοκιμάσεις εδώ) ή με τη σειρά ρούχων που επιμελείται για τον Tommy Hilfiger (πεταμένα λεφτά), περιοδεύει ανά τον κόσμο με μια replica μπάντα των Ramones. Είναι ολοφάνερο πως το brand name «Ramones» διατηρεί ακόμα και σήμερα περίοπτη θέση στην αγορά της μουσικής και όχι μόνο. Κάπως έτσι θα σκέφτηκαν και οι αδερφοί Dee, Isaiah και Solomon Radke από το St Joseph, MO (Αγ. Ιωσήφ ο Μιζουρέος – βοήθεια μας) πριν πιάσουν τα όργανα και δημιουργήσουν τους Radkey, δηλαδή μια κόπια των Ramones. Όχι, δεν παίζουν διασκευές, έχουν δικά τους κομμάτια και δε σου κρύβω αγαπητέ αναγνώστη ότι -παρά τον εφηβικό στοίχο και την απλοϊκή σύνθεση- μου αρέσουν. Ντρέπομαι, αλλά μου αρέσουν. Κι επειδή είναι πολύ πιθανό να γίνουν το next big thing του MTV, ήθελα να το μάθεις πρώτος από τα ΝΤΒ. JP

Υ.Γ. Dee, Isaiah και Solomon, αν μας διαβάζετε, έχω μια παραγγελιά· μήπως θα μπορούσατε να διασκευάσετε το «KKK Took my Baby Away» και να ξεκινήσετε με «Hey-Three-Rad-Key»; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.


Son of Salami – Sontava Nights (Goaty Tapes)

Πως θα ακούγονταν ο Stephen Malkmus ή ο Lou Barlow των Sebadoh έχοντας καταναλώσει δύο βαρβιτουρικά, ένα μπουκαλάκι σιροπάκι για το βήχα και ενάμισι μπουκάλι τζιν; Πως θα ήταν τα rehearsal tapes του Robert Wyatt εάν είχαν πέσει απ’ τον 8ο όροφο και στραπατσαριστεί από διερχόμενο τριαξονικό; Κάπως έτσι (και λίγο χειρότερα) είναι το «Sontava Nights». Ο γιος του σαλαμιού, Joey Pizza Slice (;), μας προσφέρει από το σαλόνι του σπιτιού του home taping μουσικό αυνανισμό με τη μέθοδο του σαλαμιού (μακριά από εμάς οι συνειρμοί με τον αντίστοιχο πολιτικό όρο). Ανάμεσα στις απειράριθμες «επιμελώς ατημέλητες» μουσικές παραγωγές που μας έχουν κατακλύσει τον τελευταίο καιρό, ξεχωρίζουμε αυτόν τον περίεργο τύπο γιατί απλούστατα φαίνεται να αγνοεί μία-μία και όλες μαζί τις παραπάνω λέξεις κάνοντας το δικό του. Χρειαζόμαστε τέτοιες φυσιογνωμίες. Άστους να λένε. Εμείς μαζί σου, αδερφέ: «This World is Shit». WH

Ακούσαμε επίσης:

Floating Points – Wires (Eglo): Οι jazz ανησυχίες ενός εκ των πιο hot ονομάτων της ηλεκτρονικής σκηνής των τελευταίων ετών.

Helm – Silencer (PAN): Κρουστά εξαιρετικής μαεστρίας. Προσοχή! Ο τίτλος είναι παραπλανητικός.

Jussi Lehtisalo – The Complete Solo Works (Ektro): Η ηγετική φυσιογνωμία των Φινλανδών Circle κυκλοφορεί πακέτο τις δύο solo κυκλοφορίες του. Ένα ελκυστικότατο μείγμα από χαοτικά βορειοευρωπαϊκά spaghetti westerns, κιθαριστική neue-kosmische musik και kraut παρεμβάσεις.

Ras G & The Afrikan Space Program- Back On The Planet (Brainfeeder): Ευτυχώς η εμμονή του Ras G με την περσόνα του Sun Ra δεν τον εμποδίζει να εξερευνήσει νέα μονοπάτια.

Advertisements

7 thoughts on “Μουσική Ανασκόπηση Σεπτεμβρίου

  1. Joseph, σε αγαπώ που έγραψες για το Robert Haigh. Και για τον Kreng. Αλλά κυρίως για τον Robert Haigh.
    Αυτόν τον τύπο θα έπρεπε να τον έχει ακούσει χιλιάδες κόσμος απ’τα 80s, δεν καταλαβαίνω πώς ξέμεινε έτσι στην αφάνεια.

    • Whitediesel, συγγνώμη για το μπέρδεμα, το οποίο υπόσχομαι πως θα λυθεί λίαν συντόμως, αλλά ο Robert Haigh είναι επιλογή του Wounded Head κι εγώ ανήκω σε αυτούς που οικτίρει. Ελπίζω να με αγαπάς ακόμα, έστω για τον Kreng. Εγώ πάντως σε αγαπώ γι’ αυτό που είσαι.

      • Wounded Head, άγνωστε φίλε πίσω απ’τις λέξεις, σε αγαπώ. Joseph, μπροστάρη του βελγικού μετώπου, ξέρεις ότι σε αγαπώ εξίσου. Το να προτείνεις στις κυκλοφορίες της εβδομάδας Kreng δεν είναι καθόλου λίγο πράγμα.

        Ιδού κι ένα ωραίο λινκ από τα παλιά χιτάκια του Robert, ότι πρέπει για όποιον τον πίνει ψυχολογικά αυτόν τον οκτώβρη:

  2. Sonya & whitediesel, ευχαριστούμε για τα καλά σας λόγια και συγχαρητήρια για το γούστο σας. Συνεχίστε να διαβάζετε «Μουσική Ανασκόπηση» και δεν θα σας απογοητεύσουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s