Λογοτεχνικά Σφηνάκια #7

Σερβίρουμε μικρά αποσπάσματα από βιβλία που μας άρεσαν για να πάρετε μια γεύση και να σας ανοίξουμε την όρεξη να τα καταναλώσετε ολόκληρα.

Θα δοκιμάσετε διαφορετικά ποτά, εγγυόμαστε όμως ότι μπορείτε να τα ανακατέψετε χωρίς δυσάρεστες επιπλοκές.

Ξαφνικά ο Φινόκλ έκανε μια κίνηση φρίκης κι έπνιξε μια κραυγή. Ο Ζοανιέ διέσχισε το δρόμο με μεγάλες δρασκελιές. Έπεσε πάνω στον Κρουζέο και του κάρφωσε στην πλάτη ένα μεγάλο μαχαίρι κουζίνας.

Ο Φινόκλ έκλεισε το παράθυρο και τρικλίζοντας ξανακάθισε στη θέση του. Η Νόα  είχε ανακαθίσει στο κρεβάτι της· το πρόσωπο της έλαμπε από μία τέτοια χαρά που ο πατέρας της τρόμαξε.

– Θα μου δώσει ο Κρουζέο το ζεστό μου, είπε χαμογελόντας. Εσύ, είσαι κουρασμένος πήγαινε να ξαπλώσεις.

Μαρσέλ Αιμέ/ Ο δρόμος χωρίς όνομα / Εκδ. Αστάρτη

Τράβηξε τη ζώνη που έσφιγγε τους στενούς γοφούς του και κλείδωσε την πόρτα. Η Σεβερίν παρακολουθούσε τις κινήσεις του μ’ ένα ηλίθιο βλέμμα, χωρίς να καταλαβαίνει τι γίνεται. Το λουρί όμως ανεβοκατέβηκε από ένα μανιασμένο χέρι σχίζοντας με ορμή τον αέρα.

Πού βρήκε η Σεβερίν την επιδεξιότητα και τη δύναμη ν’ αποφύγει το χτύπημα και ν’ αρπάξει τη ζώνη; Πού βρήκε αυτή την άγρια ζωντάνια και δάμασε τον Μαρσέλ;

 «Μην κουνηθείς, αλλιώς ό,τι και αν κάνεις δεν θα με ξαναδείς ποτέ.», του είπε.

 Κάθισαν χώρια,  εκείνος στη μια κι εκείνη στην άλλη άκρη του δωματίου.  Οι λαχανιασμένες ανάσες τους γέμιζαν σιωπή, ωσπού καταλάγιασαν  σιγά σιγά. Μαζί διαλυόταν σταδιακά και η φοβερή εικόνα που είχε ηλεκτρίσει τη Σεβερίν: το βλέμμα του Πιέρ καθώς θα ατένιζε το σχισμένο από ένα αισχρόχτύπημα πρόσωπο της.

Ζοζέφ Κεσέλ / Η Ωραία Της Ημέρας / Εκδ. Ερατώ

Βγαίνοντας απ’ το σκοτάδι υποφέραμε επειδή αποκτούσαμε ξανά συνείδηση του οτι είχαμε ταπεινωθεί. Χωρίς να το έχουμε  θελήσει, χωρίς να ευθύνεται γι’ αυτό η δειλία ή η ενοχή μας είχαμε ζήσει, παρ’ όλα αυτά, για μήνες ή χρόνια στο επίπεδο του ζώου: τις μέρες μας τις γέμιζαν, από την αυγή έως τη νύχτα, η πείνα, η κούραση, το κρύο, ο φόβος, ενώ ο χώρος για να συλλογιστούμε, να σκεφτούμε, να αισθανθούμε είχε εκμηδενιστεί. Είχαμε υπομείνει τη βρομιά, το συγχρωτισμό, την ένδεια, υποφέροντας λιγότερο απ’ ό,τι στην κανονική ζωή επειδή ο ηθικός μας κώδικας είχε αλλάξει. Επιπλέον όλοι έιχαμε κλέψει: στις κουζίνες, στο εργοστάσιο στο στρατόπεδο, εν συντομία είχαμε κλέψει «τους άλλους», την άλλη πλευρα, αλλά πάντα για κλοπή επρόκειτο· μερικοί (ελάχιστοι) είχαν εκπέσει μέχρι του σημείου να κλέψουν το ψωμί του συντρόφου τους.

Primo Levi / Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν / Εκδ. Άγρα

————————————————————————————————————————————————-

Διαβάστε όλα τα Λογοτεχνικά Σφηνάκια

————————————————————————————————————————————————-

Advertisements

One thought on “Λογοτεχνικά Σφηνάκια #7

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s