Δέκα λόγοι για να βλέπετε Boardwalk Empire

Μπροστά στα μάτια μας ξεδιπλώνεται άλλο ένα κατόρθωμα του ΗΒΟ που σε λίγα χρόνια θα το θυμόμαστε ως αριστούργημα.  

Δεν υπάρχουν (ουσιαστικά) spoiler

 

Σαν πινακοθήκη

Απ’ το πρώτο δευτερόλεπτο, βλέποντας τους τίτλους αρχής, μπαίνεις στη διαδικασία να εκτιμήσεις το πόσο καλοφτιαγμένη είναι αυτή η σειρά. Ενας πίνακας του René Magritte ζωντανεύει στην παραλία του Atlantic City, με το κύμα να ξεβράζει στην ακτή μπουκάλια από ουίσκι. Αλλά και εκτός αυτού, τα πλάνα από την προβλήτα της αστραφτερής πόλης είναι σαν να έχουν βγει από κάποια καρτ ποστάλ. Την ευλογία του στην παραγωγή δίνει ο Martin Scorsese, ο οποίος σκηνοθέτησε μάλιστα τον πιλότο, για να πάρει το πράγμα τον δρόμο του. Κατά τ’ άλλα εγγύηση ΗΒΟ, τίποτα άλλο δεν λέω.

Το «κάπως» βλέμμα του Steve Buscemi

Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον Nucky Thompson, τον αρχιμαφιόζο του Atlantic City, τον οποίο υποδύεται το πιο διεστραμμένο βλέμμα του σινεμά, ο Steve Buscemi. Ο ρόλος του πάει τόσο πολύ που απορείς πώς γίνεται να έχεις πει το ίδιο πράγμα για όλες τις ταινίες που έχει παίξει. Ενας βασικός και πολύ καλός λόγος για να μπει κανείς στο μαγικό σύμπαν του Boardwalk Empire, να τρομάξει, αλλά και να μην θέλει να βγει απ’ αυτό. Οι σκηνές που απλά κοιτάμε τον Buscemi να τρώει, να πίνει, να καπνίζει, να σκέφτεται, να χαζεύει απ’ το παράθυρο είναι αμέτρητες και όλες υπέροχες.

Ετσι φτιάξαμε την Cosa Nostra

Εκτός απ’ τον Nucky Thompson που βασίζεται σε αληθινό πρόσωπο (στον Enoch L. Johnson για την ακρίβεια), οι δεύτεροι ρόλοι της μαφίας είναι επίσης αληθινοί και απόλυτα αναγνωρίσιμοι: ο Al Capone στα πρώτα του βήματα, ο Arnold Rothstein, γνωστός για το διαβόητο στήσιμο του πρωταθλήματος του μπέισμπολ του 1919 και φυσικά ο Charles “Lucky” Luciano, πριν χωρίσει τις «οικογένειες», φτιάχνοντας την αμερικανική εκδοχή της Cosa Nostra και αλλάζοντας το πρόσωπο του οργανωμένου εγκλήματος για πάντα.

Αλκοόλ και τσιγάρο

Η σειρά ξεκινάει με την πρώτη ημέρα της εφαρμογής του νόμου Volstead περί ποτοαπαγόρευσης, την πρώτη μέρα, δηλαδή, του 1920. Τα πάντα πλέον κινούνται γύρω απ’ την παράνομη διανομή και κατανάλωση του αλκοόλ, κάτι που τηλεοπτικά, ανεξάρτητα απ’ την ιστορική/ κοινωνική του σημασία, καταλήγει να σε κάνει να θέλεις να πιεις. Επειδή όλοι οι ήρωες μονίμως πίνουν. Και το ευχαριστιούνται. Με ένα τσιγάρο στο χέρι.

Όλα όσα θα θέλατε να ξέρετε για το σεξ…

Απ’ όλα έχουμε: λεσβιακές περιπτύξεις, ομαδικές απολαύσεις, αιμομιξίες, ολίγον bdsm –χωρίς να υπολογίζουμε το απλό, παραδοσιακό σεξ, τις απιστίες, τα πάθη, τον πληρωμένο έρωτα, το συναίσθημα κτλπ. Οι ήρωες του Boardwalk Empire είναι σεξουαλικά ενεργοί, χωρίς ταμπού, χωρίς ντροπές. Άλλο αν τις περισσότερες φορές αυτή η ιστορία τους γυρνάει μπούμερανγκ και εύχονται να μην είχαν αγαπήσει.

Η ζωή είναι ένα τίποτα

Στο Boardwalk Empire η ζωή δεν αξίζει τίποτα. Σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι. Αρκετοί εκτός προγράμματος θάνατοι, αμέτρητοι αναλώσιμοι ήρωες, σοκαριστικές αποχωρήσεις βασικών προσώπων αλα Game of Thrones. Ναι, ξεκινώντας τη σειρά απ’ την αρχή καλύτερα μη δεθείτε με κανέναν, πολύ πιθανό να μην τον καμαρώσετε να «βγάζει» τον κύκλο. Και αυτό, εκτός από μια τηλεοπτική μόδα, αποτελεί έναν εύκολο τρόπο να καταλάβουμε την βιαιότητα του κύκλου της μαφίας της εποχής.

Παίζει και ο Omar

Ενας απ’ τους διαχρονικά πιο αγαπημένους χαρακτήρες στην ιστορία της τηλεόρασης, ο Omar Little (Michael K. Williams) απ’ το Wire, εμφανίζεται με βασικό ρόλο εδώ (όχι όπως όταν έκανε εκείνο τον καθηγητή βιολογίας στο Community). Είναι ο Chalky White, ηγέτης του ισχυρού γκέτο του Atlantic City, ρυθμιστής πολλών πραγμάτων που χρειάζονται έναν ρυθμιστή. Το παίξιμό του θυμίζει Omar και ο ρόλος του έχει κοινά με τον «Ρομπέν των Δασών της Βαλτιμόρης» αλλά είναι συγχρόνως κάτι εντελώς διαφορετικό. Και ωραίο.

Και άλλοι ηθοποιοί που μας αρέσουν

Συνέχεια απ’ το προηγούμενο: εκτός απ’ τον Williams, ειδική μνεία χρειάζονται και μερικοί ακόμα ηθοποιοί. Η Kelly Macdonald, για παράδειγμα, συνεσταλμένη και ψυχικά βασανισμένη, εκπροσωπεί μια πιο γήινη εκδοχή της ιστορίας. Ή ο Michael Shannon, στον ρόλο του πράκτορα της ποτοαπαγόρευσης που κατρακυλάει σε έναν θλιβερό υπαρξιακό βούρκο. Και βέβαια ο Michael Pitt, στον ρόλο του ανερχόμενου μαφιόζου που, κουτσαίνοντας ελαφρά, κουβαλάει την μελαγχολική ψευδαίσθηση ότι αυτή η ζωή έχει κάπου να σε οδηγήσει.

Και γενικώς υπάρχουν χαρακτήρες για να θυμάσαι

Η δεξιά πλευρά του προσώπου του είναι εντάξει. Η αριστερή όχι. Ουσιαστικά δεν υπάρχει αριστερή πλευρά –«παράσημο» από τον πόλεμο, είναι θαύμα πώς έμεινε ζωντανός. Αλλά ο Richard Harrow δεν μασάει. Φοράει τη μάσκα του και αλίμονο σε όποιον τον ενοχλήσει. Επίσης ο Gyp Rosetti, αυτός ο χαρακτήρας κομήτης, είναι μάλλον ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου. Αδίστακτος, γλοιώδης, παράλογος. Ενας μαφιόζος που κάνει τους άλλους μαφιόζους να φαίνονται άκακα χαριτωμένα κουταβάκια.

Η εποχή της τζαζ

Το soundtrack της σειράς βασίζεται σε μουσική που γράφτηκε στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Μαζί με τα σκηνικά, τα κοστούμια και τα πάρτι στα παραλιακά κλαμπ της πόλης, βλέποντας το Boardwalk Empire νιώθεις ότι γνωρίζεις την κουλτούρα της εποχής. Είναι σαν να βλέπεις τον Gatsby, όχι όμως στην ερωτική ιστορία του Fitzgerald αλλά σε όσα δεν μαθαίνουμε, σ’ αυτά που υπονοούνται. Σε ό,τι κάνει ο Gatsby τις υπόλοιπες ώρες τις ζωής του. Σε ό,τι τελικά έμεινε στην ιστορία ως η εποχή της τζαζ, λίγο πριν περάσουμε στο Κραχ του ’29 και τελικά στον Δεύτερο Παγκόσμιο.

UPDATE: το κείμενο γράφτηκε λίγο πριν τελειώσει η τέταρτη σεζόν, το φινάλε της οποίας θα μπορούσε να είναι ένας ενδέκατος λόγος για να βλέπει κανείς Boardwalk Empire.

Advertisements

18 thoughts on “Δέκα λόγοι για να βλέπετε Boardwalk Empire

  1. Λοιπόν ενώ γενικά δεν βλέπω σειρές στον υπολογιστή μιάς και μου φαίνεται κάπως βαρετό και δεν έχω και ίδεα πως να κατεβάσω επεισόδια( ξέρω πως εκτίθεμαι δημοσίως), παρόλα αυτά με έψησε φουλ το κείμενο και οι εικόνες να την ξεκινήσω, Αυτό ειναι κατόρθωμα

    • Δεν σχολιάζω αυτά τα τρομερά πράγματα που γράφεις, μόνο να σου πω ότι αν δεν έχεις δει γενικώς σειρές δεν ξέρω αν είναι η κατάλληλη επιλογή να αρχίσεις με Boardwalk Empire. Ισως θέλεις κάτι πιο λάιτ για να σου ανοίξει η όρεξη.

      • Λοιπόν είδαμε χθες το πάηλοτ και μετά απο το breaking bad που κάπως μπερδεύτηκα και είδα 5 σεζόν χωρίς να μ’ αρέσει, αγαλίασε η ψυχούλα μου. Διότι αν είναι να βλέπω φονικά, ας γίνονται τουλάχιστον με κάποιον στύλ. Και επιτέλους αναγνωρίζεται το σεξ απίλ του Στηβ μου, που τον είχανε να παίζει όλο ή τον λούζερ ή τον ανώμαλο. Αυτά. Καλημέρα σας.

  2. Ακουγες το soundtrack όταν το έγραψες έτσι; Γι’αυτό το κείμενο είναι κοφτό σε σχεδόν bebop ρυθμό;

    Πρέπει να τελειώνω γρήγορα τους Σοπράνος για να βουτήξω στην αμερικάνικη βρωμιά των προκατόχων τους.

  3. Αλέξια, πρώτα απ’ όλα καλή αρχή, θα περιμένω εντυπώσεις. Να ξέρεις ότι εμένα ο πιλότος δεν μου είχε αρέσει, μπήκα στο κλίμα μετά το 3-4 επεισόδιο. Οπότε είσαι σε καλό δρόμο.

    Κατά τ’ άλλα, αν δεν έπαιζε ο Μπουσέμι τον ανώμαλο ποιος θα τον έπαιζε; Ο Μπρατ Πιτ;

    • Παραπάνω από ένα μήνα μετά είδα αυτό το σχόλιο, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Λοιπόν, είδαμε 2 επεισόδια και στο τέλος του δεύτερου κάπως βαρέθηκα, δεν θα ντραπώ να το πω. Και επειδή ντράπηκα να το πω στα πρώτα επεισόδια του Breaking Bad και κατέληξα να το δω ως το τέλος κι ένιωσα ότι έχασα 60 ώρες από τη ζωή μου συν όλη η μισανθρωπιά με την οποία με διαπότισε, αυτή τη φορά είπα να μην καταπιεστώ. Επίσης, δεν θέλω άλλο βία σε αυτή τη φάση, οπότε ίσως το δω 6 χρόνια μετά.
      Για να παίξεις τον ανώμαλο θέλει κάποιο σκιλ, όσο να πεις. Γι’ αυτό ο Στηβ το κάνει τόσο καλά.
      Αυτά.

      • Συγγνώμη που θα μπω σφήνα στην κουβεντούλα σας: Αλέξια, έχω κάτι VHS με επεισόδια από το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι», να στα στείλω αν είναι.

        • H Φορεντίνα είπε να δω pretty little liars και once upon a time, οπότε δεν έχω την ανάγκη σου. ΧΑ. Επίσης, η Λώρα τα ‘σπαγε, απ’ ότι θυμάμαι, οπότε λίγα λόγια για το Μικρό σπίτι στο λιβάδι.

          • Θα σε παρακαλούσα, μιας και έχεις αποδημήσει στα ξένα και εχεις -ευτυχώς- χάσει εξελίξεις, να φροντίζεις να μη γράφεις ποτέ το επιφώνημα «χα» με κεφαλαία σε ελληνικό μπλογκ. Κινδυνεύεις με ιντερνετικό λιντσάρισμα, μιας και παραπέμπει στη γνωστή εγκληματική οργάνωση. Επίσης, άσχετο, προ πολλών χρόνων είχει κυκλοφορήσει πορνογραφική ταινία remake της αγαπημένης σου σειράς με το λιβάδι.

            • Το σκέφτηκα όταν το είδα γραμμένο. Κι ήταν πια πολύ αργά, μιας που δεν είμαι τύπος του έντιτ. Αλλά σ’ ευχαριστώ για το τιπ Jorn. Επίσης, δεν θα σπιλώσεις εσύ τη Λώρα. Στην ψυχή μου θα είναι πάντα αθώα.

  4. Αλέξια καταλαβαίνω τι εννοείς, προτείνω να δεις 2-3 επεισόδια ακόμα -κι εγώ ένιωσα λίγο κάπως στην αρχή, λίγο αμήχανα, λίγο σαν να μην καταλαβαίνω αν μ’ αρέσει. Αλλά από την άλλη υπάρχουν χιλιάδες σειρές εκεί έξω, δεν είναι απαραίτητο να προσπαθήσεις για κάτι που δεν σε τράβηξε.

    Ακούγεται μάλιστα ότι θα λάβεις ένα δέμα με επεισόδια από το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, οπότε θα έχεις δουλειά για λίγο καιρό.

  5. Παράθεμα: Ποιος φοβάται τον «λύκο» της Wall Street; | Τα Νέα του Βελγίου

  6. »Το καδρο», που λενε κ οι σκηνοθετες, δεν ηταν ποτε καλυτερο! Ειλικρινά (κ κυριολεκτικα) δεν μπορω να σκεφτω ουτε μια σειρα (κ πολλες ταινιες) με καλυτερα πλανα…
    ++ το season finale τις 2ης, θα μεινει στην ιστορια της τηλεορασης.
    (P.S.: ωραιο αρθρο)

    • Ευχαριστώ Conie Pat, γενικώς η σειρά έχει «οπαδούς» αλλά και δεν κατάφερε να κάνει ποτέ μαζικό κλικ. Ισως τώρα που θα τελειώσει να ακουστεί περισσότερο και να τρέξει ο κόσμος μετά θάνατον, όπως γίνεται πολλές φορές στις μεγάλες σειρές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s