TOP-5 με τις καλύτερες ταινίες που είδα(με) στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας.

Ναι, είναι η πιο υποκειμενική και άδικη λίστα διότι το φεστιβάλ φιλοξένησε περί τις 110 ταινίες, εκ των οποίων στην οπτική μου αντίληψη υπέπεσε περίπου το 1/5. Ιδού όμως το καθαρά προσωπικό 1/5 του ενός…πέμπτου.

Δηλαδή από όσες είδα, όσες ξεχώρισα. Οκ, δικαιολογείται τέτοια, φλου λίστα από το ότι χάνεις καφέδες, μπύρες, γυρίσματα, ποδοσφαιρικά ματς ή και χρόνο για να βρεθείς επί δεκαώρου βάσεως σε κλειστές αίθουσες με DCP (αυτό το τελευτίο γαμεί) προτζέκτορες. Και επειδή το να εμφανίσεις χαλάζιο στο μάτι κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, ίσως δεν είναι τυχαίο (ποιητική υπερβολή).

Το φεστιβάλ όπως κάθε χρόνο είχε από όλα. Έχουν ήδη γραφτεί πολλά. Με νωπές τις μνήμες του κλασικού πλέον καλωσορίσματος του φθινοπώρου για κάθε αθηναίο σινεφίλ, ας ρίξουμε μια ματιά:

Frances Ha, 2012.

Του Νόα Μπάουμπαχ.

Still from Frances Ha

Η πρεμιέρα του φεστιβάλ ήταν κάτι σαν την αντάμωση της αισθητικής του γουντιαλενικού “Μανχάταν” με τη νουβέλ βαγκ μέσα από το πρίσμα ενός ατόφιου απόγονου του Κασσαβέτη, του Νόα Μπάουμπαχ. Με αρκετό χιούμορ και αυτοσαρκασμό, η 27χρονη Φράνσις ψάχνεται, δίχως καθαρή ταυτότητα και λεφτά, με ένα δύσκολα υπολοιήσιμο όνειρο, να γίνει χορεύτρια, με στραβοπατήματα στο στίβο της ζωής (κλισέ, ξέρω), με χαμόγελο και σπιρτόζικους διαλόγους. Η πιο feel-good αναμενόμενη ταινία για το 2013-14, η Γκρέτα Γκέργουικ επιτέλους σε κάτι στιβαρό μετά τα “μικρά” (όχι και τόσο) διαμαντάκια της μέχρι τώρα πορείας της και μια υπέροχη μουσική στο σάουντρακ που δίνει νέο νόημα στο “Modern Love” του Μπάουι. (Ήδη στις αίθουσες).

Don Jon, 2013.

Του Τζόζεφ Γκόρντον- Λέβιτ.

don-jon

Ο Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ ξεπερνά το λούζερ-boy από την αγορίστικη κομεντί “500 days of Summer” και μετατρέπεται σε ιταλιάνο κάγκουρα εθισμένο στο πορνό και στις καμπύλες της δεσποτικής Σκάρλετ Γιοχάνσον. Ναι, ακούγεται πολλά υποσχόμενο. Και είναι. Χώσε κάπου εκεί την ιέρεια των χολιγουντιανών Milf, Τζούλιαν Μουρ, τον πανομοιότυπα κάγκουρα πατέρα (o Tόνι Ντάνζα του «Who’s the boss»), και μερικές μεγάλες αλήθειες των ανδρών για το πώς αξιολογούν τις γυναίκες ή την σχέση τους με το πορνό και έχεις μια αντεστραμμένη κει ελαφρώς ανορθόδοξη ρομαντική κομεντί. Σαν διαφορετική αντρική πτυχή του ίδιου ρούχου που είχε με άλλο στυλ “φορέσει” ο Λέβιτ στις 500 μέρες με τη Σάμερ. (Βγαίνει εντός ημερών).

Η στρατηγική της αράχνης, 1970.

Του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι.

La_strategia_del_ragnoO μαρξιστής Μπερτολούτσι σε πρώιμη στιγμή της μετέπειτα αριστουργηματικής του καριέρας. Με στοιχεία που θυμίζουν αυτό που αργότερα τελειοποίησε στο “1900”, η “Αράχνη” κυκλοφορεί το 1970, ακριβώς την ίδια χρονιά με τον “Κομφορμίστα”. Η διερεύνηση των πεδίων φασισμός- τάξεις- Φρόυντ ενυπάρχει στην αφήγηση μες στο λαβυρινθώδες χάσιμο ενός γιου που το 1969 ταξιδεύει σε χωριό της βόρειας Ιταλίας για να διαλευκάνει τα αίτια δολοφονίας του αντιφασίστα πατέρα του το 1936, από τους φασίστες του Μουσολίνι. Ελεύεθερα βασισμένο σε διήγημα του Μπόρχες, πολυεπίπεδο και “δύσκολο”, με αφηγηματικές αρετές αλλά και υπνωτικούς ρυθμούς. Ανατρεπτικό τόσο ως κινηματογραφικός σταθμός, όσο και ως προς την πλοκή. Και απόλυτα επίκαιρο. (Πολύ δυσεύρετο σε dvd, αν παρανομήσεις θα δυσκολευτείς αλλά ίσως σταθείς και τυχερός ως searcher).

Μuch ado about nothing, 2012.

Toυ Τζος Γουίντον.

much-ado-about-nothing_612x907Ο Τζος Γουίντον έχει καλούς φίλους. Και μετά τα “κομμένα” projects του (στο “Firefly” αναφέρομαι) που δεν ευδοκίμησαν στην αμερικάνικη tv, έγινε ο εμπορικότατος θεός των “Avengers”, ένα fanboy που ενσαρκώνει το american dream. Παράλληλα λοιπόν με το “πολύ” project της Marvel για τον κινηματογράφο και την σύμπραξη όλων των ηρώων της (Hulk, Ironman, Captain America, Thor), έκανε ένα διάλειμμα καλώντας τους φίλους του στο εξοχικό του και ερμηνεύοντας Σαίξπηρ με δικό του τρόπο. Χωρίς να πειράξει ούτε γραμμή από το πρωτότυπο έργο (εκτός από μια λέξη), παρέδωσε μια από τις πιο φρέσκιες και μοντέρνες σαιξπηρικές διασκευές. Κεφάτο, παιχνιδιάρικο, σαν ατέρμονο ρομάντσο αντικρουόμενων χαρακτήρων με πολλαπλά επίπεδα αφέλειας αλλά και σε ασπρόμαυρο φόντο. Μπράβο του γιατί είναι ακομπλεξάριστος και πολυδιάστατος. Και όχι “κλασικός”. (Σύντομα κοντά σας).

Η μεγάλη ομορφιά, 2013.

Του Πάολο Σορεντίνο.

lgb

 Σχεδόν εμμονικά μεγαλομανής ο Σορεντίνο μετά το “Ιl Divo” και το εικαστικά άψογο αλλά αφηγηματικά ράθυμο “This must be the place”, τελειοποιεί την φόρμα και φέρνει τον Φελίνι στο σήμερα! Τσιρκολάνικα, κολασμένα πάρτι, επίθεση στο μεγαλοαστικό status και το σημερινό lifestyle μιας χώρας που υπήρξε άλλοτε σε πολιτιστικό οργασμό για να παραδοθεί στην “φτήνια” και στις ανουσιότητες των δηθενοκουλτουριάρηδων με τις μακροσκελείς συζητήσεις τους για την Τέχνη. Σαν άλλος Μαστρογιάννι, ο μούσος του Σορεντίνο, Tόνι Σερβίλο, “ταξιδεύει” από πάρτυ σε γυναίκες και από δημιουργικό μαρασμό σε (αυτο)κριτική διάθεση, αναζητώντας ό,τι όλοι οι ήρωες στις ταινίες του σκηνοθέτη: τον εαυτό που μεγάλωσε χωρίς να εξελιχθεί και χωρίς να αξιοποιήσει την “παιδικότητα” που φοράει. Το “8 1/2” συναντά την “Dolce Vita” και το σκηνοθετικό θράσος την εικαστική μαγεία. Ίσως ό,τι καλύτερο είδα φέτος, σύγχρονο και ουσιώδες. (Καλά Χριστούγεννα. Κυριολεκτώ. Τότε βγαίνει).

ΥΓ. Εντάξει, όταν έχεις αφήσει έξω το κλασικό-όχι-μόνο-ένα-γουέστερν, «Η αιχμάλωτη της ερήμου» ή ταινίες του Ζορζ Φανζί ή και γω δεν ξέρω τι άλλο, μόνο αντικειμενικός δεν είσαι. Δεν παρατέθηκαν μόνο οι καλύτερες ταινίες, αλλά μια προσπάθεια ποικιλίας και μάλιστα από ταινίες που δε θα έχεις δει ακόμα, λόγω του ότι ήταν πρεμιέρες. Συν τον δυσεύρετο Μπερτολούτσι. Από ‘κει και πέρα, αν είδες κάτι γαμάτο στις φετινές Νύχτες, κατάθεσε την άποψή σου και διαφώνισε με την λίστα όσο θες. Αυτός δεν είναι κι ο σκοπός άλλωστε;

Advertisements

9 thoughts on “TOP-5 με τις καλύτερες ταινίες που είδα(με) στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας.

  1. Επειδή είμαι ρηχός και επιφανειακός, τουλάχιστον το πρωί γιατί το βράδυ αλλάζω, και αν και μου φάνηκαν όλες ενδιαφέρουσες, αν με ρώταγες «τι θα δούμε το βράδυ», θα απαντούσα: don jon.

    (υγ= jernesto αγόρι μου, μάθε επιτέλους, να κάνεις μια σωστή στοιχειοθεσία στα άρθρα σου, δεν είναι πυρηνική φυσική)

  2. Παράθεμα: Λίγο μουσική, λίγο θάλασσα και τον Ντοστογιέφσκι μου - POPAGANDA

  3. Παράθεμα: Για τους Πτυχιούχους, κι ας μην έχω πάρει πτυχίο. | Τα Νέα του Βελγίου

  4. Παράθεμα: Για τους Πτυχιούχους, κι ας μην έχω πάρει πτυχίο. | Τα Νέα του Βελγίου

  5. Παράθεμα: 13+1 ταινίες για το 2013 | Τα Νέα του Βελγίου

  6. Παράθεμα: Νύχτες Πρεμιέρας 2014: όλα όσα είδαμε vol.1 | Τα Νέα του Βελγίου

  7. Παράθεμα: Νύχτες Πρεμιέρας 2014: όλα όσα είδαμε vol.2 | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s