Ο Χορτοφάγος (μέρος πρώτον)

Το πρώτο μέρος της περιπέτειας του χορτοφάγου στο σκοτεινό κόσμο των παμφάγων.

Φωτογραφίες: Πάρις Καραμήτσιος
Μουσικές επιλογές: Joseph Plateau

«Και τι ξέρεις να κάνεις;» με ρώτησε. «Περίπου ό,τι κι εσείς» του απάντησα με 95% αυτοσαρκασμό και 5% θράσος. (Στην πραγματικότητα δεν ήξερα να κάνω τίποτα, αλλά είχα βαθιά πίστη μέσα μου, ότι απλά δε μου είχαν δοθεί οι κατάλληλες ευκαιρίες. Όχι, βέβαια, ότι θα μπορούσα να φτάσω ποτέ την αξία του). Δεν μπόρεσε να κρύψει την αμηχανία του· ο πιο διάσημος εν ζωή συγγραφέας -ή έτσι λένε τουλάχιστον- δεν επέτρεπε ποτέ στον εαυτό του να καυχηθεί για την αξία του, λες και η μετριοφροσύνη ήταν κομμάτι της επιτυχίας του. Σκάλισε τα λιγοστά φρούτα που είχαν απομείνει στην πιατέλα με μια ακατανόητη αγωνία να βρει τον τέλειο καρπό, αλλά εις μάτην· η πιατέλα είχε μείνει αρκετές ώρες εκτός ψυγείου και τα φρούτα είχαν χάσει τη δροσιά τους. Πάντως, ακόμα κι έτσι -σε αντίθεση μ’ ένα γδαρμένο και τεμαχισμένο γουρούνι- τα φρούτα είναι ευχάριστο θέαμα: ‘Νεκρή Φύση’, ίσως το δημοφιλέστερο θέμα ζωγραφικής, αν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δύο τσαμπιά σταφύλια και μια φέτα καρπούζι αποτελούν νεκρή φύση – νεκρό ήταν το γουρούνι που κατασπάραξε η Ρόζι κι ο συγγραφέας καθισμένοι στο στρογγυλό τραπέζι της βεράντας απόψε το βράδυ. Τρεις συνεστιαζόμενοι στο στρογγυλό τραπέζι της βεράντας, θα σχηματίζαμε ένα τέλειο τρίγωνο, αν η μια του κορυφή -η αφεντιά μου- δεν ήταν χορτοφάγος. (Σχήματα, συμμετρίες, συμπτώσεις και μαλακίες…)

Όλο το βράδυ κάναμε αστεία για τη χορτοφαγία μου. Η αλήθεια είναι ότι από την ημέρα που έκοψα το κρέας, απολαμβάνω πολύ αυτά τα αστεία. Αισθάνομαι αυτή τη στωικότητα του γραβατοφορεμένου Ευαγγελιστή  που -χαμογελαστός- μοιράζει φυλλάδια ακόμα και σ’ αυτούς που τον χλευάζουν (οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται ‘Ευαγγελικοί’, χωρίς το ‘γραβατοφορεμένοι’):

Εσύ, άραγε, πού στηρίζεις τη ζωή σου και με ποιόν τρόπο ζεις; Σκέψου! Ο τρόπος που ζούμε έχει αποδειχτεί ότι δεν αποφέρει καλά αποτελέσματα. Έχουμε άγχος, αβεβαιότητα και απογοήτευση. Η Χορτοφαγία μπορεί να είναι το αληθινό στήριγμα, το φρούριο και το καταφύγιο στη ζωή σου. Θέλεις να στηριχτείς στην Χορτοφαγία και να την αλλάξεις; Ο τρόπος είναι απλός· αγάπησε τη Φύση όπως σε αγάπησε κι Αυτή. Το δώρο Της βρίσκεται μπροστά στην πόρτα σου και με την βοήθειά Της μπορείς να ζήσεις την ευτυχία: «Στέκομαι στην πόρτα και σου χτυπώ, αν ακούσεις τη φωνή μου και ανοίξεις την πόρτα, θα μπω μέσα, και θα δειπνήσω μαζί σου κι εσύ μαζί μου».

Βέβαια, καμιά φορά αισθάνομαι και σαν απελευθερωμένος ομοφυλόφιλος που δε χάνει ευκαιρία να εκδηλώσει τη φύση του (ή Φύση του). Θυμάμαι έναν δεκανέα που είχα στο στρατό, κάποτε σε μια βάρδια, μου είχε πει πως τα παλιά χρόνια οι νέοι για να ξεφύγουν από τους γονείς τους παντρεύονταν, ενώ τώρα πια -για να ξεφύγουν από τους γονείς τους- γίνονται gay. Εγώ δεν κατάλαβα και πολλά, παρά μόνο ότι οι στρατιωτικοί ανακαλύπτουν παντού συγκρούσεις, κι ότι οι φαντάροι για να σκοτώσουν λίγη ώρα, είναι πρόθυμοι να πιάσουν βαθυστόχαστες συζητήσεις ακόμα και μ’ έναν καραβανά. Άραγε η επόμενη γενιά, τι θα σκαρφιστεί για να ξεφύγει από τους γονείς της; Ξέχασα να τον ρωτήσω…

«Με φρούτα τη βγάλαμε σήμερα» μουρμούρισα χαριτολογώντας στο αφτί της Ρόζι, δήθεν ότι δε με ακούει ο συγγραφέας, και κάρφωσα μια φέτα καρπούζι. Αυτός έπιασε το αστείο και σήκωσε επιδεικτικά το πιρούνι του στον αέρα για να μου αφήσει το πεδίο ελεύθερο σαν να λέει: ‘οι χορτοφάγοι έχουν πάντα προτεραιότητα’. Μου θύμισε εκείνη τη φορά που διέσχισα με κόκκινο μια λεωφόρο στο Βερολίνο και παραλίγο να με πατήσει ένα σχολικό. Όμως, οι βερολινέζοι οδηγοί κοκαλώνουν το αυτοκίνητο, χαμογελούν ευγενικά και σου κάνουν νεύμα να περάσεις, ακόμα και όταν έχουν προτεραιότητα – ακόμα και όταν κουβαλούν στην πλάτη τους τριάντα βερολινεζάκια. Πολιτισμός (βερολινέζικος)…

17895_10200770637098287_373418056_n

«Υπάρχει ένας τρόπος να μου φανείς χρήσιμος» είπε ο συγγραφέας σαν κακός θεατρίνος. Είμαι σίγουρος ότι όση ώρα ξεχώριζα τα κουκούτσια από το καρπούζι, αυτός ξεψάχνιζε τις λέξεις (ποιος είπε ότι η γλώσσα δεν έχει κόκαλα;). Όμως δεν έκανε καλή δουλειά. Τον ξέρω καλά αυτόν τον τόνο της φωνής – τον τόνο του κακού θεατρίνου. Είναι ο ίδιος τόνος που βγάζω κι εγώ όταν συστήνω τη Ρόζι. Όσες πρόβες και να κάνω, φοβάμαι πως θα χάσω τα λόγια μου και αντί να πω: «Από ‘δω η κοπέλα μου, η Ρόζι!», θα μπερδευτώ και θα αποκαλύψω την αλήθεια: «Από ‘δω ο κωδικός μου, η ‘rosey!». Έχω τόσο αδύναμη μνήμη που σε όλα τα site χρησιμοποιώ τον ίδιο κωδικό· στο e-mail: ‘rosey, στο facebook: ‘rosey, στο skype: ‘rosey, ακόμα και στη online παραγγελία της Pizza Hut: ‘rosey. Αν τα ATM δεχόντουσαν γράμματα, πάλι ‘rosey’ θα έβαζα. Η «Ρόουζυ», φυσικά, δεν το ξέρει και δεν υπάρχει και κανένας λόγος να το μάθει, όπως δεν υπάρχει και κανένας λόγος να το μάθει και κανένας άλλος.

~


Αγαπητέ αναγνώστη βρίσκεσαι στην πατσατζίδικη πλευρά των Νέων του Βελγίου, οπότε όπως καταλαβαίνεις ακολουθεί playlist:

Advertisements

8 thoughts on “Ο Χορτοφάγος (μέρος πρώτον)

  1. Παράθεμα: Το πατσατζίδικο | Τα Νέα του Βελγίου

  2. Αμήχανος παμφάγος ή πολυμήχανος χορτοφάγος το λοιπόν;
    Το προτείνω για poll, αλλά θέλω να δω πώς προχωράει η ιστορία πριν να ψηφίσω.
    Πολύ ωραία τα τραγούδια και πολύ νουάρ η κατάσταση. Πλατώ χαίρειν!

  3. Παράθεμα: Ο Χορτοφάγος | Τα Νέα του Βελγίου

  4. Παράθεμα: Ο Χορτοφάγος (μέρος τρίτον) | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s