TOP-5 με ταινίες για το φθινόπωρο.

Τα πρώτα φύλλα αρχίζουν να πέφτουν, οι πρώτες βροχές αναμένονται, τα μακρυμάνικα κατεβαίνουν ακόμα και αν στην Ελλάδα ίσως να μην χρειάζονται ακόμη. Τα σχολεία ξανανοίγουν, τα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ξανακούν τα εναρκτήρια σφυρίγματά τους μαζί με το champions league, και Τα Νέα Του Βλεγίου καλωσορίζουν μια νέα ημερολογιακή χρονιά ρίχνοντας και μια ενδεικτική ματιά σε 5 χαρακτηριστικά κινηματογραφικά φθινόπωρα.

Με υποκειμενικά κριτήρια και με σκοπό κουβέντα να γίνεται:

Η Νύχτα με τις μάσκες (Halloween), 1978. Toυ Τζον Κάρπεντερ.

halloween-movie-11175-hd-wallpapers

Είναι ένα συνηθισμένο αμερικάνικο halloween στην μικρή και ήσυχη κωμόπολη του Ιλινόις. Με μια εναρκτήρια σκηνή-μονοπλάνο που αποτελεί ένα από τα καλύτερα κινηματογραφικά εναρκτήρια λακτίσματα, ο μικρός Μάικλ Μάγιερς ξεπαστρέφει εν ψυχρώ την έφηβη αδερφή του και το αμόρε της, μόλις εκείνη του έχει δωρίσει “ό,τι πολυτιμότερο είχε”.

15 χρόνια μετά, ο Μάγερς το σκάει και επιστρέφει για να σπείρει τον τρόμο (πόσο πρωτότυπος!). Έφηβες παρθένες νταντάδες σε ρόλο υποψήφιων θυμάτων, τα πρώτα βήματα της Τζέιμι Λι Κέρτις πολύ πριν μας χαρίσει εκείνο το milf striptease στα “Αληθινά ψέματα”, ο υπέρτατα cult Ντόναλντ Πλέζανς στον ρόλο του ψυχιάτρου. Και φυσικά ο σπουδαίος Κάρπεντερ, συνθέτης επίσης του υποβλητικού score της ταινίας, σε μια σπουδαία στιγμή για την καριέρα του που έμελλε να αλλάξει για πάντα το σινεμά προς το καλύτερο και προς το χειρότερο. Γιατί μπορεί να έθεσε ένα σημείο αναφοράς στο είδος του τρόμου στα 70s αλλά βρήκε πάμπολλους μιμητές φτηνής διαλογής και σύλληψης. Από εκείνο το φθινόπωρο, πολλά κινηματογραφικά παρθένα κορίτσια και πολλές νταντάδες θα έβρισκαν το ματωμένο πεπρωμένο τους σφαγμένες στο μαχαίρι κάποιου παρανοικού τρελάκια, ενώ ο ίδιος ο μύθος της ταινίας θα ξεχείλωνε με μια πλειάδα από sequels…

September, 1987. Toυ Γούντι Άλεν.

tYCndeDAg30hafwyCxSRh9sUZuaLate 80s ψυχογράφημα χαρακτήρων σε μια φθινοπωρινή multi-character τοιχογραφία αστών με προβλήματα σχέσεων παντός τύπου. Ενδεικτικότατο παράδειγμα της γουντιαλενικής γραφής (της δραματικής όψης του νομίσματός του), ένας έμμεσος φόρος τιμής στον “δάσκαλό” του, Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και πιο συγκεκριμένα στην δική του “Φθιμοπωρινή Σονάτα”, που σωστά ίσως είδες ότι θα συναντήσεις αμέσως μετά στην σημερινή μας λίστα.

Aπό τον… φθινοπωρίζοντα τίτλο του φιλμ, μέχρι την σχέση της Μία Φάροου με την καταπιεστική μητέρα της, τα ερωτικά γαιτανάκια και τα απωθημένα, ο Γούντι Άλεν παραδίδει ένα -κάτι σαν μπεργκμανική άσκηση- δράμα κλειστού χώρου, εξ ολοκλήρου διαδραματιζόμενου στο εξοχικό της Φάροου, στο οποίο η ίδια έχει καταφύγει μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας προκειμένου να ηρεμήσει! Ποιος είπε όμως ότι το φθινόπωρο είναι η εποχή της γαλήνης;

Φθινοπωρινή Σονάτα, 1978. Του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

autumn-sonata-liv-ullmann-ingrid-bergmanΗ πρώτη ταινία του σκηνοθέτη των γυναικών, Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, αμέσως μετά το αμερικάνικο ντεμπούτο του με το “Αυγό του φιδιού”, έμελλε να είναι η μοναδική συνεργασία και συνύπαρξή του στο σινεμά με την άλλοτε χιτσκοκική ξανθιά, Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Παράλληλα, η “Φθινοπωρινή σονάτα” που τόσο έντεχνα, έντονα, δραματικά, υπόκωφα συνέθεσε ο συνεπώνυμός της, θα ήταν και η τελευταία της εμφάνιση στον κινηματογράφο, πριν από τον θάνατό της το 1982.

Ήδη αρκετοί λόγοι για να σταθείς στο φιλμ. Αλλά η παραφιλολογία, το timing, η σύμπλευση των δυο μεγάλων Μπέργκμαν του σουηδικού σινεμά, είναι μεν αρκετοί, μα δευτερεύοντες λόγοι για να γίνει η ταινία άξια αναφοράς.

Σε ένα θεατρικά κλειστό χώρο, η μάνα (Μπέργκμαν) επισκέπτεται μετά από χρόνια την κόρη (Λιβ Ούλμαν- μούσα του σκηνοθέτη). Τα λάθη και οι αμαρτίες του παρελθόντος θα έρθουν στο προσκήνιο με τον χειρότερο τρόπο, η μάνα πρέπει να αντικρίσει κατάματα τα λάθη της, η κόρη θα ξεσπάσει, το οικογενειακό μυστικό που αφορά την έτερη κόρη θα διαχύσει την ενοχή. Γυναίκες στα πρόθυρα μιας νευρικής κρίσης όπου ο λόγος “φτύνει” και ο παγιδευτικός χώρος ενός σπιτιού που θα αποτελέσει το καθαρτήριο όλων ετούτο το φθινόπωρο.

Ο κύκλος των χαμένων ποιητών, 1989. Του Πίτερ Γουίαρ.

tumblr_makpj0hUkA1qbvxy3o1_500Σεπτέμβρης μπήκε, τα σχολεία ανοίγουν, η εκπαίδευση αποτελεί “περιποιημένο” τομέα στην μικρή μας χωρα και έρχεται στο προσκήνιο των συζητήσεων κάθε χρόνο. Οι μαθητές ίσως διαβάζουν, ίσως την ψάχνουν, ίσως βαριούνται, ίσως θα ήθελαν λίγο καλοκαίρι ακόμη, ίσως βλέπουν τηλεόραση, ίσως ανακαλύπτουν το σεξ, ίσως τα πίνουν, ίσως δεν έχουν καν χρόνο, ίσως θέλουν να επαναστατήσουν με κάποιο τρόπο σε ό,τι από τα παραπάνω και όχι μόνο…

Ιδού λοιπόν ένα κινηματογραφικό δράμα που στοίχειωσε την εφηβεία οποιουδήποτε ένιωσε να κάνει την όποιου τύπου εφηβική επανάστασή του απέναντι σε…ό,τι γενικώς.

Η γονεική καταπίεση, οι στίχοι του Ουόλτ Γουίτμαν (“Ο Captain, my captain”), το “carpe diem”, και ένας καθηγητής αλλιώτικος από τους άλλους, για μια ματιά ελεύθερου, ανεξάρτητου πνεύματος προς άνοιγμα των οριζόντων, και για μια διαφορετική αντίληψη της εκπαίδευσης, με νοήμα, ουσία, εκτίμηση και ανθρώπινη επαφή.

(500) μέρες με τη Σάμερ, 2009. Του Μαρκ Γουέμπ.500-Days-2

Το indie hit της δεκαετίας, η ταινία που ένωσε τον “Πρωτάρη” με τους Smiths, μια αντεστραμμένη ρομαντική κομεντί για αγορίστικη κατανάλωση, μελαγχολική όσο μια φθινοπωρινή βροχή, ευχάριστη όσο ένα φθινοπωρινό ηλιόλουστο πρωινό στην πόλη.

Ο Τομ (Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ), κλασικός λουζεράκος που ακούει brit-rock, συναντά την Σάμερ (ρόλος-ορόσημο για όλη την έκτοτε καριέρα και πορεία της Ζούι Ντεσανέλ). Η Σάμερ έχει πλούσια μακριά μαύρα μαλλιά και δεν δυσκολέυεται καθόλου να τα κόψει όταν χρειαστεί. Αποφεύγει τις δεσμέυσεις αλλά ο Τομ θα την ερωτευτεί. Κακό του κεφαλιού του.

Βόλτες σε δισκάδικα, στα Ikea, σε νεουορκέζικα πάρκα, το πιο απαλό κομμάτι των Wolfmother, η μικρή ακόμα τότε, ανερχόμενη Κλόε Μόριτζ, μερικές αφηγηματικές πρωτοτυπίες και το διαβατήριο του σκηνοθέτη Μαρκ Γουέμπ για το reboot του κινηματογραφικού franchise του Spiderman.

Μετά από τόσες μέρες συννεφιασμένου Καλοκαιριού όμως, μήπως στην ζωή του Τομ έρχεται η ώρα να μπει το…Φθινόπωρο;

Τhis is not a boy meets girl story.

Advertisements

7 thoughts on “TOP-5 με ταινίες για το φθινόπωρο.

  1. Πολύ καλές επιλογές jernesto!

    Ξέρω τι έγραψες αλλά θα σε ρωτήσω: το 500 days of summer το θεωρείς υπερεκτιμημένη ταινιούλα, υποτιμημένο διαμάντι ή αυτό που είναι;

  2. Λιστάρα αυτή εδώ. Και ούτως ή άλλως το φθινόπωρο το θεωρώ ιδανική εποχή για σινεμά. Μετά τις πάλαι ποτέ κρεπάλες του καλοκαιριού ερχόταν πάντα ως ωραία ανάπαυλα πριν την κατάθλιψη του Χειμώνα.

    Παρόλα αυτά και μόνο στο συναίσθημα που μου προκαλεί ο τίτλος της ταινίας του Κάρπεντερ, όλα τα άλλα σβήνουν.

    Halloween για πάντα και η τρίχα κάγκελο.

  3. Παράθεμα: TOP-5 με τις καλύτερες ταινίες που είδα(με) στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας. | Τα Νέα του Βελγίου

  4. Παράθεμα: Οι 5 καλύτερες ταινίες του Γούντι Άλεν είναι αυτές. | Τα Νέα του Βελγίου

  5. Παράθεμα: Νύχτες Πρεμιέρας 2014: όλα όσα είδαμε vol.1 | Τα Νέα του Βελγίου

  6. Παράθεμα: Νύχτες Πρεμιέρας 2014: όλα όσα είδαμε vol.2 | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s