Μουσική Ανασκόπηση Ιουλίου-Αυγούστου

July_august

Αντί προλόγου:

Το καλοκαίρι θα ρθει και στη θάλασσα θα επιστραφείς
Μες το βυθό θα προσέχουν οι ιππόκαμποι να μη χαθείς
Κι όταν θα βγάζεις για λίγο σε μια σου βουτιά το μαγιό
Θα σαι στον κόσμο η μόνη, θα σαι στον κόσμο η μόνη

Κι ύστερα πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
Κι ύστερα πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική…

Φοίβος Δεληβοριάς

ΥΓ. Η στήλη είναι αφιερωμένη στον Φ. (όχι το Φοίβο Δεληβοριά, ξέρει αυτός) που μας έκανε περήφανους οικογενειακώς. Καλή επιτυχία στο δημοσιοσχετίστικο πανηγύρι τους. Δεν θα γίνεις σαν κι αυτούς.

Rashad Becker – Traditional Music of Notional Species Vol. I (Pan)

Ο εκ Βερολίνου ορμώμενος Rashad Becker είναι αναγνωρισμένη ιδιοφυία στην τέχνη του mixing & mastering, έχοντας επιμεληθεί σχετικώς μία ευρεία γκάμα κυκλοφοριών από dub μέχρι noise. Το Traditional Music of Notional Species Vol. I είναι το πρώτο album που φέρει το όνομα του Becker με μεγάλα γράμματα στο εξώφυλλο και όχι με μικρά στο πίσω μέρος κάποιου LP και είναι κυριολεκτικά ο θρίαμβος του αντιήρωα. Χωρισμένο σε δύο ενότητες, «Dances» και «Themes«, η κυκλοφορία αυτή αποτελεί μία από τις σημαντικότερες avant garde δημιουργίες της χρονιάς. WH


Bombino – Nomad (Nonesuch)

Πολλοί εκπρόσωποι του μουσικού είδους Tishoumaren έχουν γίνει γνωστοί τα τελευταία χρόνια στη Δύση· ανάμεσά τους οι Tinariwen, Group Inerane, Group Doueh και φυσικά το Group Bombino (όχι, δεν επιδίδομαι σε διαγωνισμό name-dropping, κλικάρετε στα ονόματα και δε θα χάσετε). To Tishoumaren είναι η μουσική των νομάδων Tuareg της ερήμου Σαχάρα και χαρακτηρίζεται από δύο στοιχεία· τον έντονα πολιτικό στίχο -με αναφορές στον αγώνα για την ανεξαρτησία των Tuareg- και τον κιθαριστικό ήχο. Το Nomad είναι η τρίτη δισκογραφική δουλειά του Bombino και ηχογραφήθηκε στην Αμερική από τον Dan Auerbach – τραγουδιστή και κιθαρίστα των Black Keys. Αυτό που τη διαφοροποιεί από τις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες, και  εν γένει από το υπόλοιπο Tishoumaren, είναι ο ηλεκτρισμός που προσέδωσε ο Dan Auerbach στον ήχο. Αν ακούσετε τις εκτελέσεις των «Amidinine» και «Immouhar» από τον προηγούμενο δίσκο του Group Bombino και τις συγκρίνετέ με τις καινούριες, θα διαπιστώσετε ότι τα κομμάτια πραγματικά απογειώθηκαν. Από τις καλύτερες world κυκλοφορίες της χρονιάς: ζήτω τα Blues της Ερήμου!  JP 


Devo – Hardcore (Superior Viaduct)

Για το ότι η Πολιτεία του Οχάιο διαθέτει punk rock σκηνή οφείλει πολλά στους Pere Ubu. Άλλα τόσα οφείλει, όμως, και στους Devo. Σε σχέση με τον αυστηρό art/experimental προσανατολισμό των πρώτων, οι δεύτεροι με ιδιότυπο σαρκασμό, proto punk πριαπισμό, πονηριά στο μάτι και τους στίχους και επιρροές από τα κλασικότερα των rock συγκροτημάτων, αποτελούσαν ένα πιο «ελαφρύ» αντίβαρο. Όταν δε το MTV κατέλαβε τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη, οι Devo φορώντας τις επιτηδευμένα kitsch στολές τους ξεφύτρωσαν μεταξύ των Police και του Stevie Wonder ξαφνικά στις οθόνες των απανταχού μουσικόφιλων, θυμίζοντας κλόουν για πάρτι νηπίων στον εφιάλτη κάθε γονιού… Δυστυχώς, δεν μας παίρνει να επεκταθούμε σε όσα πρέπει και θα θέλαμε γύρω από το φαινόμενο Devo. Θα αρκεστούμε στο να σας προτείνουμε την επανακυκλοφορία της παραπάνω συλλογής, η οποία περιέχει ηχογραφήσεις του σχήματος από το 1974-77 και προσφέρει μία πολύ καλή γεύση του πρώιμου ήχου του. Άλλωστε, όπως διαβάζω και στην ιστοσελίδα της Superior Viaduct, κάποιος David Bowie είχε χαρακτηρίσει τους Devo το 1977 ως «τη μπάντα του μέλλοντος». Τα συμπεράσματα δικά σας. WH      


Freedom Jazz France (Heavenly Sweetness)

Δέκα spiritual jazz κομμάτια από την Γαλλία των 70s (πάνω-κάτω), κάποια σπάνια – κάποια λιγότερο σπάνια, όλα πάντως ακούγονται ευχάριστα και περιγράφουν πολύ γλαφυρά το πορτρέτο μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί. Pas mal… JP


The Gaslamp Killer – Helio x GLK (Now Again Records)

Helio x GLK εκ του Heliocentrics x GasLamp Killer, και για όσους δε γνωρίζουν, οι Heliocentrics είναι μια funk μπάντα που αποτελείται από καλούς μουσικούς, οι οποίοι όμως πάσχουν από προσκόλληση στις φόρμες κι εξάρτηση στην αντιγραφή. Η φετινή τους κυκλοφορία, το «13 Degrees of Reality«, παρότι είναι πιο ενδιαφέρουσα από τις προηγούμενες, δεν ξεφεύγει πολύ από τα συνήθη. Παρ’ όλα αυτά, ο Gaslamp Killer δηλώνει φανατικός οπαδός τους και θεωρεί τους Heliocentrics έναν από τους λόγους που ασχολήθηκε με τη μουσική. Έτσι, θέλοντας να δείξει το θαυμασμό του και την ευγνωμοσύνη του, μάζεψε τις καλύτερες στιγμές από το 13 Degrees of Reality, πρόσθεσε  μερικά samples από ορχηστρική μουσική των 60s και μερικές κλασικές ατάκες από τον κινηματογράφο και ιδού το αποτέλεσμα! Ψιλοκόβουμε, σοτάρουμε, προσθέτουμε μπαχαρικά, ανακατεύουμε καλά και σερβίρουμε. Άμα είναι καλός ο μάγειρας ρε παιδί μου… JP


Urpf Lanze – Procession of talking Mirrors (audioMER.)

Για μένα η μουσική του Βέλγου Urpf Lanze (κατά κόσμον Wouter Vanhaelemeesch) είναι η μουσική μιας «διαταραγμένης προσωπικότητας». Στους λαβύρινθους του εγκεφάλου του, ο νεανίας blues/folk κιθαρωδός καλλιτέχνης με την ευγενική φυσιογνωμία και τα γυαλιά μυωπίας, που βάζει την κιθάρα στα πόδια και επιδίδεται σε abstract πειραματικά αρπίσματα ανταμώνεται με το ανθρωποειδές κτήνος, που έχει κρύψει αλυσοδεμένο στο σκοτεινό υπόγειο του μυαλού του για  είκοσι χρόνια συνεχή και το βγάζει στο φως μόνο για να τον συντροφεύσει φωνητικά με τους άναρθρους λαρυγγισμούς του. Άρρωστο θα πει κανείς. Μήπως, όμως, τελικά όλο αυτό το κάνει πιο γοητευτικό; WH


Leven Signs – Hemp is here (Digitalis)

Leven Signs είναι το όχημα του αγγλικού διδύμου των Maggi Turner και Peter Karkut. To Hemp is here είχε κυκλοφορήσει αρχικά σε κασέτα από την Unlikely Records το 1985 και η Digitalis (που συνηθίζει κάτι τέτοια) το ξέθαψε από την πυκνή σκόνη του χρόνου και μας το σέρβιρε 28 χρόνια αργότερα. Πολύ κοντά στη lo-fi αισθητική και τον ανέμελο πειραματισμό των υπό ευρεία έννοια art rock αγγλικών σχημάτων της εποχής τους, όπως Flying Lizards ή This Heat, οι Leven Signs χρησιμοποιούν τους ξεθωριασμένους ήχους των synths τους, την επίπλαστη ανατολίτικη ατμόσφαιρά τους αλλά και τα θαμμένα στην όποια «παραγωγή» φωνητικά αμφοτέρων των μελών τους, για να μας ξεναγήσουν στον θαυμαστό και παραισθησιογόνο κόσμο τους, που, εν αγνοία τους, ανέθρεψε τη σύγχρονη underground σκηνή της Γηραιάς Αλβίονας. Σοβαρή υποψηφιότητα για την επανέκδοση – αποκάλυψη του 2013. WH


Hailu Mergia ‎– Hailu Mergia & His Classical Instrument: Shemonmuanaye (Awesome Tapes from Africa)

Ο Hailu Mergia ήταν ο leader και κιμπορντίστας του συγκροτήματος The Walias – του πιο δημοφιλούς Ethio-jazz συγκροτήματος των 70s. Μάλιστα ήταν τέτοια η επιτυχία τους, που τους επέτρεψε να γίνουν οι πρώτοι Αιθίοπες μουσικοί που αγόρασαν τα δικά τους όργανα, καταφέρνοντας έτσι να ξεφύγουν από το νταβατζιλίκι των club-owners της Αντίς Αμπέμπα, που μέχρι τότε ήταν οι μοναδικοί κάτοχοι μουσικών οργάνων στη χώρα. To 1983 η φήμη τους ξεπέρασε τα αιθιοπικά σύνορα και έγιναν το πρώτο συγκρότημα που ταξίδεψε στην Αμερική. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους στις ΗΠΑ, τέσσερα μέλη του συγκροτήματος -συμπεριλαμβανομένου και του Mergia– αποφάσισαν να μην επιστρέψουν στη μαστιζόμενη από τον εμφύλιο Αιθιοπία και να μείνουν στην Αμερική. Εκεί, μετά από μια περίοδο έντονης συναισθηματικής φόρτισης εξαιτίας της διάλυση των Walias, σχημάτισαν τους Zula Band, οι οποίοι ακολούθησαν μία όχι και τόσο επιτυχημένη καριέρα στα εστιατόρια της Ευρώπης και της Αμερικής μέχρι το 1992.  Ωραία ιστορία;

Έχει και συνέχεια: το Shemonmuanaye ήταν μια κασέτα που ηχογράφησε μόνος του ο Hailu Mergia στην Αμερική, χρησιμοποιώντας ως μοναδικό όργανο το αρμόνιο του. Πρωτοκυκλοφόρησε επίσημα το 1985 στην Αιθιοπία από την Kaifa Records και ανεπίσημα στην Αμερική από τον ίδιο τον Mergia ως bootleg. Ο σκοπός της ηχογράφησης ήταν η αναβίωση του παραδοσιακού ήχου του αιθιοπικού ακορντεόν, όπως το θυμόταν ο Mergia από τα παιδικά του χρόνια. Αυτό όμως που κατάφερε στην πραγματικότητα, με τη βοήθεια του πρωτόγονου synthesizer του, ήταν να αποδομήσει τον ρυθμό και την αισθητική της αιθιοπικής μουσικής, συνθέτοντας ταυτόχρονα έναν έντονα νοσταλγικό και μοναχικό δίσκο. Σήμερα, ο -εβδομηντάχρονος πλέον- Hailu Mergia είναι οδηγός ταξί στην περιοχή του διεθνούς αεροδρομίου της Ουάσινγκτον. Αν μια μέρα προσγειωθείτε στην Ουάσινγκτον, έχετε τα μάτια σας ανοιχτά μήπως τον πετύχετε· θέλει παρέα. JP


Seaes ‎– Liesma (Cataclyst)

Το Liesma του σεσημασμένου Seaes (ή Chris Douglas ή Dalglish ή Scald Rougish ή OST) είναι ένα σπάνιο album, όχι επειδή κυκλοφόρησε σε μόλις 110 κόπιες, αλλά επειδή οι ρυθμοί του καταφέρνουν κάτι πολύ δύσκολο· να επαναπροσδιορίσουν το χρόνο. Όταν το ακούς έχεις την αίσθηση ότι φυλλομετράς το ημερολόγιο του έτους μηδέν. Ότι σε μεταφέρουν στο καινούριο σου κελί και ο τοίχος είναι γεμάτος από τις χαρακιές του προκατόχου. Ότι η διορία, το τελευταίο δρομολόγιο και το «επιστρέφω αμέσως» είναι έννοιες αφηρημένες. Συνειδητοποιείς πολύ βίαια αυτό που ξέρουμε όλοι, αλλά αρνούμαστε να παραδεχθούμε· ο χρόνος δεν έχει ούτε Δευτέρες, ούτε Καλοκαίρια – είναι ευθύγραμμος και συνεχής. Ας κόψουμε όμως τις μαλακίες, γιατί ο Wounded Head έχει τα γενέθλια του σήμερα και ο Joseph Plateau θέλει να του ευχηθεί. Χρόνια Πολλά Wounded Head! Και του χρόνου! Τι θα πει ποιοι είναι οι Wounded Head και Joseph Plateau; Άλλο πάλι και τούτο… Οι συντάκτες των Μουσικών Ανασκοπήσεων ντε! JP


Vampire Weekend – Modern Vampires of the City (XL Recordings)

Οι νεοϋορκέζοι Vampire Weekend δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις· λίγο-πολύ τους ξέρουμε όλοι. Το Modern Vampires of the City είναι το τρίτο κατά σειρά album τους και παρότι είναι το πιο αργό, pop και mainstream απ’ όλα, παραδόξως είναι και το καλύτερο. Οι φλώρικες μα γλυκιές μελωδίες τους, οι φεγγαρόλουστοι αλλά έξυπνοι στίχοι τους, και η γλυκανάλατη μα ταυτόχρονα ρομαντική φωνή του Ezra Koenig σκιαγραφούν πιστά και με pop γραμμές τις αντιφάσεις της εποχής μας. Highlights τα «Don’t Lie», «Ya Hey», «Diane Young», «Hannah Hunt» και το καταπληκτικό «Step«, που θα τους «ακολουθεί» -και μας ακολουθεί- για πάντα.  JP


Young Echo – Nexus (Ramp Recordings)

Το Bristol με ομάδες όπως η Bristol City και η Bristol Rovers μπορεί να μην σήμαινε ποτέ τίποτα για το βρετανικό ποδόσφαιρο, ήταν πάντοτε, όμως, μία ενδιαφέρουσα μουσικά πόλη. Προ πάντων, θα είναι πάντοτε η γενέτειρα του trip hop, η πατρίδα των Massive Attack, των Portishead, του Tricky. Πλην των παραπάνω, η εν λόγω πόλη της νοτιοδυτικής Αγγλίας είναι και ο τόπος καταγωγής αυτής εδώ της εννεαμελούς (εάν τους μέτρησα σωστά) νεαρής ηλεκτρονικής κολλεκτίβας. Δεν ξέρω πως τα βολεύουν μεταξύ τους όλοι αυτοί, ούτε ποιος κάνει τι σε αυτό το album. Εκείνο που ξέρω είναι ότι το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Οι άρρυθμοι ηλεκτρονικοί βόμβοι και τα ασύνδετα beats άλλοτε εναλλάσσονται και άλλοτε συναλλάσσονται με το dubstep στην πλέον μπασταρδεμένη του μορφή εμπλουτισμένο από προσεγμένα φωνητικά, αιθέριες μελωδίες και εύστοχα μπάσα. Δεν θα αδικήσω κανέναν εάν πω ότι αυτό είναι το trip hop της επόμενης εικοσαετίας. Σε έναν τέλειο κόσμο, οι Massive Attack κάπως έτσι («Blood Sugar«, «Jupiter Rise» και «Voices on the Water«) θα ακούγονταν και θα συνέχιζαν να γεμίζουν το θέατρο του Λυκαβηττού. WH


Zomby – With Love (4AD)

Πρέπει να προβώ σε κάποιες παραδοχές:

Παραδοχή 1η: Από εκείνη τη συνέντευξη στο περιοδικό Wire στο τεύχος Αυγούστου 2011, μου κάθεται στο λαιμό το στυλάκι του κ. Zomby. Δεν συμπάθησα την αλυσιδούλα στο χέρι του, ούτε τη Vuitton μοδάτη τσαντούλα του, που παραπέμπουν στη θλιβερή επιδειξιομανία της αγγλικής μικροαστικής τάξης, ούτε το ότι κρύβει άχαρα τη μούρη του σε κάθε φωτογραφία αλλά δεν παραλείπει να κρύψει από τον φακό τον μπάφο ανάμεσα στα δάκτυλά του.

Παραδοχή 2η: Τον «κόβεις» εύκολα. Έχει τη νοοτροπία του σπαστικού κλαμποφρίκουλου της διπλανής πόρτας, που, όταν τον βλέπεις έξω στο δρόμο, τον φτύνεις πολύ ευχαρίστως.

Παραδοχή 3η: Και στα τρία full albums του (συμπεριλαμβανομένου του φετινού With Love) συχνά συναντά κανείς λούπες κομμένες και ραμμένες για το dancefloor κι εγώ δεν χορεύω.

Παραδοχή 4η: Με ενοχλεί ο djλίστικος τρόπος, με τον οποίο έχει επιλέξει να διαδέχεται κάθε κομμάτι του το επόμενο. Επιπλέον, με συγχύζει η έλλειψη συνοχής ιδεών και ηχητικού προσανατολισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρώτο δισκάκι / μέρος του With Love, όπου με ιδιαίτερη ασέβεια και άλλη τόση ελαφρότητα πηδά από την jungle στο garage και από την IDM στην ambient.

Παραδοχή 5η: Και με το προηγούμενο πόνημά του, το «Dedication», και τώρα με το With Love αποδεικνύει, πέρα από οτιδήποτε άλλο, ότι (όταν δεν «καγκουροφέρνει») είναι ένας από τους κορυφαίους ηλεκτρονικούς καλλιτέχνες της γενιάς του, με εξαιρετικές στιγμές, που με κάνουν να του συγχωρώ όλα τα παραπάνω. Καθόλου τυχαίο ότι φιλοξενείται από την 4AD, δισκογραφική εταιρεία, στις τάξεις της οποίας βρέθηκαν και βρίσκονται ακόμη μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής όπως οι Pixies, ο Scott Walker, οι Red House Painters κ.ά. WH

Advertisements

5 thoughts on “Μουσική Ανασκόπηση Ιουλίου-Αυγούστου

  1. Χρόνια πολλά Wounded Head! Να μας ζήσεις!

    Επίσης να σου πω ότι στην Bristol City έπαιξαν, πριν κάνουν καριέρα ως προπονητές, ο Στιβ ΜακΛάρεν και ο Ντέιβιντ Μόγιες. Ακούς εκεί δεν σήμαινε τίποτα για το βρετανικό ποδόσφαιρο…

    Joseph, η ιστορία με τον Mergia, ναι, ωραία. Οντως, πολύ ωραία.

    Θα τα ακούσω όλα αυτά σιγά σιγά στο γραφείο μέσα στις επόμενες μέρες, ευχαριστούμε παιδιά!

  2. Ευχαριστώ & επιφυλάσσομαι.

    Υ.Γ.: O Steve McClaren δεν είναι εκείνος ο κοκκινοτρίχης προπονητής με το τριαντάφυλλο στο πέτο, που σε έναν σχετικά πρόσφατο τελικό η ομάδα του έφαγε 4άρα;

    • O ΜακΛάρεν είναι ο χειρότερος βρετανός προπονητής μάλλον, σίγουρα ο χειρότερος σχετικά γνωστός προπονητής. Δεν ξέρω τι μέσο έχει και δουλεύει ακόμα.

      Επίσης, απ’ το χθεσινό παιχνίδι των δυο ομάδων του Μπρίστολ:

  3. Τους Level Signs πρώτη φορά τους άκουσα και έχω να πω: καλή φάση.

    Από όλα τα υπόλοιπα, που είναι πολλά και δεν έχω προλάβει, τι να ακούσω;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s