Μουσική Ανασκόπηση Μαΐου-Ιουνίου

Αντί προλόγου:  «Μες στης Ύδρας στα στενά σε ζητάω, και στις Σπέτσες για εσένα ρωτάω, μα… κανείς δεν σε έχει δει πουθενάαα, στο Αιγαίο συνεχώς θα σε ψάχνω (Παρατήρηση: το τραγούδι συνετέθη στην εποχή της δραχμής, προ Ευρώ και προ της μαζικής κυκλοφορίας των lifestyle περιοδικών, με χαμηλά ποσοστά ανεργίας και χαμηλές τιμές, όπου ο μέσος ιδιωτικός και δημόσιος υπάλληλος στην Ελλάδα είχε χρήματα, μέρες άδειας αλλά και τη ψυχική διάθεση να περιοδεύει μέσα σε ένα καλοκαίρι σε όλα τα νησιά της Επικράτειας), μήπως έχει δει κάποιος την αγάπη μου(;), πόσο θα’θελα να σ’έχω τώρα πλάι μου, μήπως έχει δει κάποιος το κορίτσι μου (;), το φιλί της μόνο δρόσιζε τα χείλη μου (σαξόφωνο), έχω πάντοτε μαζί μου τον ΠΟΥΦ, το κουκλάκι σου που μου ‘χες αφήσει, με κοιτάζει λυπημένος κι αυτός, δεν φαντάζεσαι το πόσο μας λείπεις (Παρατήρηση: ενν. τον ίδιο τον καλλιτέχνη και το ανθρωπόμορφο κουκλάκι ΠΟΥΦπου αναγκαστικά συντροφεύει τον πρώτο στις διακοπές του), μήπως έχει δει κάποιος την αγάπη μου(;), πόσο θα’θελα να σ’έχω τώρα πλάι μου, μήπως έχει δει κάποιος το κορίτσι μου (;), το φιλί της μόνο δρόσιζε τα χείλη μου (ξανά σαξόφωνο), για εσένα μου μιλάει ο ΠΟΥΦ και μου λέει για τη ζεστή αγκαλιά σου, είναι κάτι που το ξέρω καλά (Παρατήρηση: o καλλιτέχνης κατανοεί τα συναισθήματα του ΠΟΥΦ, συμπάσχει μαζί του και εμμέσως εκφράζει τα συναισθήματα της ερωτικής του ζήλιας στο πρόσωπο του ΠΟΥΦ), πόσο θα ήθελα να είμαι κοντά σου, μήπως έχει δει κάποιος την αγάπη μου(;), πόσο θα’θελα να σ’έχω τώρα πλάι μου, μήπως έχει δει κάποιος το κορίτσι μου (;), το φιλί της μόνο δρόσιζε τα χείλη μου (σαξόφωνο μέχρι το τέλος).»
Στίχοι, Μουσική: Μιχάλης Ρακιντζής


Γιάννης Αγγελάκας – Η Γελαστή Ανηφόρα (Alltogethernow)

Δεν περιμένουμε να ενημερωθείτε από τα ΝΤΒ για τη νέα κυκλοφορία του Αγγελάκα. Εμείς όμως δεν μπορούμε και να σας κρύψουμε ότι την ακούσαμε. Αν μας άρεσε; Φυσικά και μας άρεσε, πάντα μας αρέσει ο Αγγελάκας. Αν μας άρεσε περισσότερο από τις προηγούμενες; Μάλλον όχι. Δε θα πούμε πολλά, μόνο ότι οι επιρροές από την Κρήτη είναι πιο εμφανείς από ποτέ και καλά κάνουν γιατί δεν υπάρχει άλλο μέρος στην Ελλάδα με ζωντανή μουσική παράδοση. Επίσης, οι επιρροές από τον Ντίνο Σαδίκη είναι κι αυτές με τη σειρά τους πιο εμφανείς από ποτέ και – επίσης – καλά κάνουν, γιατί η φιλία είναι ωραίο πράγμα. Αυτό που δεν είναι πολύ ωραίο πράγμα είναι να ξεχειλώνεις τα τραγούδια σου και δεν ξέρω αν φταίει η Κρήτη ή ο Σαδίκης ή και τα δύο, αλλά καλό θα ήταν να είχε αποφευχθεί. Τέλος, αν και μας άρεσε πάρα πολύ το concept «ποιητική συλλογή – album» σε «συσκευασία» βιβλίου, θα θέλαμε να είχε κυκλοφορήσει και μια κανονική έκδοση βινυλίου, κυρίως επειδή ο Jimmy Glass δεν ξέρει αν πρέπει να βάλει τη Γελαστή Ανηφόρα στη βιβλιοθήκη ή στη σιντοθήκη του. JP


Rabih Beaini – Albidaya (Annihaya Records)

Σε πολλούς από εσάς θα ακουστεί λίγο ελιτίστικο αυτό που θα πω, αλλά η ανεξάρτητη Annihaya Records με έδρα την Βυρηττό του Λιβάνου έχει γίνει κάτι σαν εμμονή μου. Ό,τι κι αν κυκλοφορήσει η εταιρεία αυτή, το παραγγέλνω σαν τρελός. Την έμαθα όταν κυκλοφόρησαν σε αυτήν το Gum Arabic οι Sun City Girls το 2010 και από τότε την παρακολουθώ σταθερά, όχι μόνο γιατί φαντάζει σουρεάλ η σκέψη πως μία χώρα της Μέσης Ανατολής διαθέτει μία τόσο avantgarde δισκογραφική, αλλά κυρίως για τα υψηλότατα standards της. Έτσι, και στην περίπτωση του επίσης Λιβανέζου Rabih Beaini και του album του Albidaya συναντάμε ένα ευφυές συνοθύλευμα από κομπιουτερίστικες jazz παρεμβάσεις, ασύνδετα, βραδυφλεγή drones και ανατολίτικα folklore ψήγματα που ανακατεύονται άναρχα στην digital biblicateur παλέτα του και συνθέτουν μία από τις πιο ποιοτικές outer limits κυκλοφορίες του τρέχοντος έτους. Κάψτε τη δομή και αφήστε το σενάριο στην ησυχία του. WH


Αφιέρωμα στη Blackest Ever Black 

H Blackest ever Black είναι μία λονδρέζικη εταιρεία που ιδρύθηκε το 2010, η οποία φιλοξενεί ποιοτική electro industrial μαυρίλα, είτε αυτή ανήκει στον ευρύτερο χώρο της noise, είτε στον χώρο της ανήσυχης techno. Πρόσφατα μας σύστησε σε πολύ ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες και ειδικότερα τις ακόλουθες τρεις :

Alexander Lewis – A Luminous Veil (Β.Ε.Β.)

A Luminous Veil ονομάζεται το 12» που φέρει το όνομα (ή ψευδώνυμο;) Alexander Lewis. Πλησιάζοντας ηχητικά τα πρόσφατα πονήματα του Prurient, το παραπάνω δισκάκι αποτελεί ένα παγωμένο, μαζικό κύμα βιομηχανικής σαπίλας φτιαγμένης κατά βάση από pedals και synths, που διαχέεται μέσα σου και διαβρώνει κάθε ανθρώπινο συναίσθημα σου έχει απομείνει. Καθηλωτικός ήχος, από τους καλύτερους που έχω ακούσει φέτος. WH

Shampoo Boy – Licht (B.E.B.)

Όχι, φίλε αναγνώστη, δεν θα σου κάνω τη χάρη. Shampoo Boy δεν είναι η επανασύνδεση των Bronski Beat που τόσα χρόνια αναμένεις (όχι πως θα ήταν άσχημα…), ούτε ο Prince in disguise, ούτε καν το νέο single του Usher ή κάποιου από τα homies του. Είναι το επόμενο project του αυστριακού Peter Rehberg (aka Pita), αφεντικού της Editions Mego, και των συνεργατών του, Christina Nemec και Christian Schachinger. Στο καινούργιο side project αυτής της ακραίας ιδιοφυίας συναντάμε πολλά κοινά στοιχεία με παλαιότερα projects του, όπως τους Peterlicker, κυρίως δε τους KTL (με τον O’ Malley των Sunn), δηλαδή ambient noise με αλλεπάλληλους κιθαριστικούς βόμβους βουτηγμένους στην κακοδαιμονία της γκρίζας ατμόσφαιρας, που μόνο ο Rehberg γνωρίζει πως να υφαίνει. Στην περίπτωση του Licht, οι αιχμηροί drone ήχοι αναμειγνύονται μοναδικά με την ευφάνταστη μετά – glitch τεχνοτροπία υπό την σκέπη μίας μόνιμης απειλής, που συνοδεύει κάθε λεπτό του album. Πιστέψτε με, αξίζουν οι εφιάλτες του. WH

Dalhous – An Ambassador for Laing (B.E.B.)

Για το τέλος άφησα την πιο ρυθμική δουλειά από τις τρεις, ήτοι τους Σκωτσέζους Dalhous και το 2o κατά σειρά album τους, An Ambassador for Laing. Το δίδυμο των Marc Dall και Alex Ander δημιουργεί εδώ 11 ανοιχτόμυαλες techno συνθέσεις κινηματογραφικής κατεύθυνσης, με ambient jazz περάσματα, όμορφα μπάσα και έντονα IDM στοιχεία. Προτείνεται σε εκείνους, που εξακολουθούν να αναπολούν τις εποχές που η Warp αντιπροσώπευε το crème de la crème της ηλεκτρονικής σκηνής και δεν περίμενε από συγκροτήματα, όπως οι Maximo Park, να πληρώσουν τα «σπασμένα» των άλλοτε κραταιών. Απορώ πως τους ξέφυγαν… Ας είναι καλά η Blackest ever Black. WH


Deafheaven – Sunbather (Deathwish Inc.)

Δεν έχω καταλήξει ακόμα εάν πράγματι μου αρέσουν οι Deafheaven από το San Francisco. Δοκιμάζονται στην πρόσμιξη μουσικών χώρων λίγο «επικίνδυνων». Από την μία πλευρά το κατά βάσει παλιομοδίτικο μελωδικό post rock υπόβαθρο με τις μακροσκελείς συνθέσεις, στις οποίες δεν λείπουν οι (ψιλο-αυτονόητες) μεταλλικές εκρήξεις, από την άλλη τα νορβηγικού τύπου black φωνητικά… Πάντως, σε αυτό που έχω καταλήξει είναι ότι το τριμελές αυτό γκρουπ θα απασχολήσει αρκετούς από εσάς για τους επόμενους μήνες (τους οπαδούς του σκληρού ήχου κυρίως). WH


The Flaming Lips – The Terror (Warner Bros.)

Πρέπει να ξεκινήσω με το ότι οι Flaming Lips είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου σχήματα. Ταυτόχρονα, όμως, θα πρέπει να τονίσω ότι είναι και πολύ περίεργοι τύποι. Είναι το συγκρότημα που ενώνει καταστάσεις φαινομενικά ασύνδετες. Από τη μία εμφανίζεται στην γνωστή σε όλους μας εφηβική σαπουνόπερα Beverly Hills, από την άλλη πολύ δύσκολα κάποιος φυσιολογικός άνθρωπος (πόσο μάλλον οι Brandon και Steve) θα καταλάβει έστω τη μισή από την ειρωνεία που κρύβεται πίσω από τους στίχους τους. Από τη μία συνθέτει ένα από τα πιο εύπεπτα pop αριστουργήματα όλων των εποχών και για όλες τις ηλικίες (The Soft Bulletin) με παραγωγό εκείνον που δυστυχώς έμελλε να γίνει εν συνεχεία ο Φοίβος της Αμερικής (Dave Fridmann), από την άλλη κυκλοφορεί 4απλό cd άλμπουμ (Zaireeka) όπου έχει ηχογραφήσει στο ένα cd μόνο τα φωνητικά, στο άλλο τη μπασογραμμή κοκ., το οποίο θα καταφέρει να ακούσει ολοκληρωμένα ο ακροατής μόνο αν βάλει και τα 4 cds να παίξουν συγχρόνως. Από τη μία αναπαράγουν (χωρίς λόγο και αφορμή) prog-rock classics, από την άλλη συνεργάζονται με αναγνωρισμένα ονόματα του σύγχρονου πειραματισμού, όπως την Yoshimi των Ιαπώνων Boredoms, τους Lightning Bolt (!) και τον Prefuse 73 (ρε τέρατα ευφυΐας, που τον θυμηθήκατε;). Και από τη μία κυκλοφορούν το ιδιαίτερα εξωστρεφές Υοshimi Battles the Pink Robots και από την άλλη τα στοχευμένα κλειστοφοβικά Embryonic και – εν έτει 2013 – Τhe Terror.

Το τελευταίο με παραγωγό και πάλι τον Fridmann αποτελεί ένα μουσικό ταξίδι με όχημα τα synths, την kraut rock/pop και – όπως πάντα – τη φάλτσα φωνή του Wayne Coyne, που επισκιάζει πάντοτε κυριολεκτικά τα πάντα. Τα στοιχεία αυτά μπορεί να «υπόσχονται» πολλά, αλλά μην περιμένετε τίποτα το εντυπωσιακό. Το album έχει μία συνεχή φθίνουσα πορεία, καθώς, ενώ ξεκινάει πολύ συμπαθητικά με τα Look…The Sun is rising και Be Free, A Way, στην εξέλιξή του βρίσκουμε κομμάτια άνοστης ψυχεδέλειας που άλλοτε τραβάνε πολύ χωρίς να χρειάζεται (π.χ. You Lust – εάν το ακούσετε live, πηγαίνετε για μπύρα και frozen margharita όση ουρά κι αν έχει και συνδυάστε τα) και άλλοτε σε κάνουν να συγχύζεσαι με την εμφανή έλλειψη έξυπνων και φρέσκων avant pop ιδεών, που πάντοτε διέθεταν τα albums τους και τις περιμένεις από μουσικά μυαλά του επιπέδου τους (εξαιρουμένου ίσως του ομώνυμου track The Terror). Εν πάση περιπτώσει, δεν κατάλαβα το concept του συγκεκριμένου δίσκου και για πρώτη φορά δεν με νοιάζει. Συγγνώμη παιδιά, την επόμενη φορά. WH


Keith Fullerton Whitman / Floris Vanhoof – Split (Shelter Press)

Split δίσκος από τον Αμερικανό Keith Fullerton Whitman και τον Βέλγο Floris Vanhoof. Η πρώτη πλευρά (του Keith Fullerton Whitman) είναι πολύ γλυκιά και μελωδική με ένα πολύ ασυνήθιστο τρόπο ή, τέλος πάντων, έτσι μας φάνηκε. Πολύ όμορφα synths, pings και beats, αρμονικά δεμένα μεταξύ τους, συνθέτουν μια μη χορευτική ηλεκτρονική μουσική, παρότι δανείζεται πολλά dance στοιχεία. Η δεύτερη πλευρά (του Floris Vanhoof) είναι φλύαρη και αδιάφορη και δε θα επεκταθούμε περισσότερο. Θέλουμε, όμως, να βγάλουμε το άχτι μας, αν και είμαι σίγουρος ότι πολύ λίγο σας ενδιαφέρει, και να σας πούμε ότι σήμερα κλείνουμε 45 μέρες από τη μέρα που παραγγείλαμε το δίσκο από το site της Shelter Press και ακόμα δεν έχει έρθει. Μην κάνετε κι εσείς το ίδιο λάθος. Στην τελική υπάρχει το Soulseek και το Spotify. JP


Holden – The Inheritors (Border Community)

Επιστολή στον James Holden:

Αγαπητέ James,

σε έχω δει στο internet και μπορώ να πω ότι είσαι πολύ περίεργο τυπάκι. Για την ακρίβεια, είσαι τόσο περίεργο τυπάκι που με τρομάζεις. Όμως το 2006 το ντεμπούτο σου ήταν ένας από τους καλύτερους ηλεκτρονικούς δίσκους της προηγούμενης δεκαετίας. Ομολογώ πως είχα μείνει άφωνος με την ευφυΐα και το ταλέντο σου.  Έκτοτε, όμως, πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια. Κι εσύ τι έκανες, James; Θα σου πω εγώ τι έκανες· έκανες τα πάντα για να σε ξεχάσω, James. Μάκρυνες την ηλίθια φράντζα σου και κυκλοφόρησες κάτι αδιάφορα DJ-Kicks. Συγχαρητήρια, James! Tο πέτυχες, σε ξέχασα. Όταν έπεσε το Inheritors  στα χέρια μου, είδα ότι το έχει γράψει κάποιος Holden, αλλά δεν πήγε το μυαλό μου σε εσένα. Και τότε ξέρεις τι έγινε, James; Όταν πάτησα το play, ήταν σαν να σε ακούω για πρώτη φορά. Και σε αγάπησα από την αρχή. Συγχαρητήρια, James! Κέρδισες μια υποψηφιότητα για το δίσκο της χρονιάς.

Με εκτίμηση,

Τα ΝΤΒ σου

ΥΓ: Κουρέψου σαν άνθρωπος. JP


L-Vis 1990 – Ballads (Night Slugs)

Σκεφτόμουν ποιο album από τα καλύτερα του 2012 έχω ακούσει πιο πολύ μέσα στο 2013 και – χωρίς να ζοριστώ ιδιαίτερα – κατέληξα στο συμπέρασμα πως είναι το Classical Curves των Jam City (No 48). Τότε, τον Ιανουάριο, είχαμε γράψει γι’ αυτό: «Ανάμεσα σε επίμονα drums, synth κιθάρες, συριγμό κασετοφώνου, πένθιμες χορωδίες και slap bass ακούσαμε κι ένα τηλέφωνο να χτυπάει. Το σηκώσαμε…». Επειδή, όμως, ελάχιστα όμορφα πράγματα έχουν διάρκεια σε αυτή τη ζωή, ήρθε ο παραγωγός των Jam City και ιδιοκτήτης της Night Slugs, να μας πει με τον τρόπο του ότι: » Ξέρετε κάτι, μάγκες; Οι Jam City είναι μια απάτη και μισή. Θα τους αντιγράψω μέχρι κεραίας και θα σας κάνω να αηδιάσετε με τον εαυτό που σας άρεσαν«. Αλητεία! Άισχος! Αισχροί και οι δυο! Όλη η μούργα έχει μαζευτεί στη Night Slugs! Ο Θεός να στείλει καρκίνο στον L-Vis και σ’όλα του τα σόγια και στους Jam City και όλα τους τα σόγια. JP


Mistys – Stalking / Drawers (Other Ideas)

Το ενδιαφέρον με αυτό το επτάιντσο των Άγγλων Mistys, που είναι και το ντεμπούτο τους, είναι ότι έχει ηχογραφηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε  να μην είναι σαφές αν πρέπει να παίζεται στις 33 ή στις 45 στροφές. Αυτό συμβαίνει, κυρίως, επειδή τα φωνητικά και η μουσική είναι ηχογραφημένα σε διαφορετικό τέμπο, αλλά για ένα περίεργο λόγο δένουν πολύ αρμονικά μεταξύ τους. Φαντάζομαι ότι ως ιδέα δεν είναι πρωτότυπη, αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος άλλος μουσικός έχει επιχειρήσει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν. Αν κάποιος καλός αναγνώστης θυμάται κάτι, ας μας γράψει ένα comment. Αν έχετε απορία, πάντως, το τραγούδι που ακούγεται στο soundcloud είναι παιγμένο στις 45 στροφές. JP


Αντί επιλόγου: «Ο πρώτος αναγνώστης των NTB που παρευρέθηκε στο φετινό Rock Wave Festival και θα  μας στείλει μήνυμα εντός πενταλέπτου από την ανάρτηση του παρόντος άρθρου, μπορεί να περάσει από τα γραφεία μας να παραλάβει το δώρο του επιδεικνύοντας το απόκομμα του εισιτηρίου του: μία μοναδική σαλούφα των 500 γρ., που την μαζέψαμε εμείς οι ίδιοι στα ανοικτά της παραλίας της Κινέττας. Χάιδεψέ την! Είναι δική σου! Καλό καλοκαίρι!»    

Advertisements

8 thoughts on “Μουσική Ανασκόπηση Μαΐου-Ιουνίου

  1. Τα καταφέρατε, η Μουσική Ανασκόπηση που υποτίθεται θα μας άνοιγε τα μάτια να ακούσουμε τίποτα καινούριο, έχει καταντήσει πατσατζίδικο. Εννοώ το δικό μας το Πατσατζίδικο.
    Απολαυστικά κείμενα, μπράβο παιδιά, για τις μουσικές σε βάθος χρόνου, δεν έχω ακούσει τίποτα ακόμα.

    Για Αγγελάκα: ε, δεν έχω δίκιο με το cd/ βιβλίο;

  2. Παράθεμα: Μουσική ανασκόπηση Ιανουαρίου | Τα Νέα του Βελγίου

  3. Παράθεμα: Μουσική ανασκόπηση Φεβρουαρίου | Τα Νέα του Βελγίου

  4. Παράθεμα: Μουσική ανασκόπηση Μαρτίου – Απριλίου | Τα Νέα του Βελγίου

  5. Παράθεμα: Μουσική Ανασκόπηση Ιουλίου-Αυγούστου | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s