Λογοτεχνικά Σφηνάκια #5

Σερβίρουμε μικρά αποσπάσματα από βιβλία που μας άρεσαν για να πάρετε μια γεύση και να σας ανοίξουμε την όρεξη να τα καταναλώσετε ολόκληρα.

Θα δοκιμάσετε διαφορετικά ποτά, εγγυόμαστε όμως ότι μπορείτε να τα ανακατέψετε χωρίς δυσάρεστες επιπλοκές.

Σε γκεστ εμφάνιση πίσω απ’ το μπαρ, οι Σταχυολογήσεις, που επιλέγουν τα σφηνάκια αυτής της εβδομάδας.

Claude Monet, The Port of Le Havre Night Effect

Claude Monet, The Port of Le Havre Night Effect

Γδύσου. Θα σου δώσω για φόρεμα το πούσι… Θα πιω άλλο ένα για χάρη της θάλασσας… Για  χάρη της γοργόνας που ‘χω στο μπράτσο μου. Που σαλτάρει στη θάλασσα κάθε νύχτα και με κερατώνει με τον Ποσειδώνα. Γυρίζει το πρωί που κοιμάμαι, γιομάτη φύκια και τσουκνίδες της θάλασσας. Όταν πιάνουμε στεριά για καιρό, μαραζώνει και χάνει τα χρώματά της…

Νίκος Καββαδίας/ Βάρδια /εκδ. Άγρα

***

Έχει αρχίσει να μ’ αρέσει το Παρίσι. Καταλαβαίνω καλύτερα τώρα την επιλογή του αδελφού μου να ζήσει σ’ αυτή την πόλη. Τα κτίρια του Παρισιού θυμούνται ένα σωρό ιστορίες από τα παλιά. Κάθε σπίτι είναι κι ένα μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά. Η Αθήνα, όπως ξέρουμε, ήταν χωριό μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Τι θα μπορούσαν να μας πουν οι πολυκατοικίες της; Πώς καταπάτησαν το διπλανό οικόπεδο; Πώς έκλεψαν ένα μέτρο από το πεζοδρόμιο; Σε τι τερτίπια κατέφυγαν για να ξεπεράσουν κατά δύο ορόφους το όριο ύψους που προβλέπει η πολεοδομία; Τα κτίρια της Αθήνας μόνο ιστορίες απάτης έχουν να διηγηθούν.

Βασίλης Αλεξάκης/ Η πρώτη λέξη / εκδ. Εξάντας

***

Συλλογιέσαι πώς είναι μια γυναίκα που κρατείς μέσα στην αγκάλη σου, αλλά κυττάζοντάς την να κοιμάται, τη βλέπεις στην ενηλικίωσή της μέσα στο χρόνο, το άσφαλτο ξετύλιγμα των κυττάρων που μαζεύονται και διευθετούνται στο αγαπημένο πρόσωπο που παραμένει πάντα και για πάντα μυστηριώδες – επαναλαμβάνοντας επ’ άπειρον το μαλακό κύρτωμα της ανθρώπινης μύτης, το αφτί που είναι δανεισμένο από την έλικα κάποιου κοχυλιού, ένα φρύδι αντιγραμμένο από τη φτέρη, ή χείλη επινοημένα από τα δίθυρα οστρακόδερμα στην ονειρική τους ένωση. Όλη αυτή η διαδικασία είναι ανθρώπινη, φέρνει ένα όνομα που σου τρυπάει την καρδιά και προσφέρει το τρελλό όνειρο μιας αιωνιότητας που ο χρόνος αναιρεί σε κάθε αναπνοή. Κι αν η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι μια αυταπάτη; Κι αν, καθώς λέει η βιολογία, κάθε κύτταρο του σώματός μας αντικαθίσταται κάθε εφτά χρόνια από κάποιο άλλο; Το πολύ-πολύ κρατάω μέσα στα μπράτσα μου κάτι σαν πηγή σάρκας, που ρέει αδιάλειπτα, και στο μυαλό μου ένα ουράνιο τόξο σκόνης.

Αλεξανδρινό Κουαρτέτο/ Κλεά. Λώρενς Ντάρελ / εκδ. Αλεξάνδρεια

————————————————————————————————————————————————-

Διαβάστε όλα τα Λογοτεχνικά Σφηνάκια

————————————————————————————————————————————————-

Advertisements

2 thoughts on “Λογοτεχνικά Σφηνάκια #5

  1. To πρώτο και το τρίτο σφηνάκι με πήγαν κατευθείαν στην καρδιά του πραγματικού Καλοκαιριού. Το δεύτερο με επανέφερε στη πραγματικότητα. Με έκανε να κοιτάξω έξω από το παράθυρό μου.

  2. Ε… όπως ακριβώς εγώ όταν τα σέρβιρα: έκλεινα τα μάτια ήταν πραγματικό Καλοκαίρι, τα άνοιγα ήταν πραγματικότητα. Ματαίως προσπαθούσα να συμβεί το αντίστροφο..!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s