Το πατσατζίδικο: η μπλε γραμμή

Μετά το «Στο τραμ» και το «Safety Culture», έρχεται και «Η μπλε γραμμή» για να κλείσει δραματικά η τριλογία του πατσατζίδικου με θέμα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Από τη ζωή στο θάνατο είναι ένα μονοπάτι και από το Σύνταγμα στο Αεροδρόμιο είναι 40 λεπτά και κάτι.

tsoliades21«Ραντεβού στο μετρό του Συντάγματος στο τελευταίο βαγόνι με κατεύθυνση το Αεροδρόμιο» μου λέει και μου το κλείνει. Κοιτάζω τον αριθμό από τον οποίο με κάλεσε. Μου φαίνεται άγνωστος, αλλά δεν τον αποθηκεύω. Δε θα μου χρειαστεί και ποτέ. Λογικά θα της τελείωσαν οι μονάδες και με πήρε από το τηλέφωνο κάποιας φίλης της. Αλλά γιατί τόση βιασύνη; Απλό˙ δε θέλει να τη χρεώσει. Δεν είναι σωστό να χρεώνεις τις φίλες σου για τους γκόμενους. Κατανοητό. Αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι γιατί θέλει να πάμε στο Αεροδρόμιο. Μια χαρά ήταν στον Εθνικό Κήπο. Τέλος πάντων, κάποιο λόγο θα έχει. Βγαίνω από τον Κήπο και αφήνω πίσω μου τον Άγνωστο Στρατιώτη που τον διασκεδάζουν με ακροβατικά κάτι άγνωστοι τσολιάδες και περνάω απέναντι. «Ρε πρέπει να γλιστράει φοβερά πάνω στο μάρμαρο με τα ξύλινα τσαρούχια» λέω από μέσα μου. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν ήταν πάντα όλοι οι τσολιάδες άγνωστοι. Έχω ένα γνωστό που έχει κάνει θητεία στην Προεδρική Φρουρά, να θυμηθώ να τον ρωτήσω για τα τσαρούχια.

Κατεβαίνω προσεχτικά τις σκάλες με τα σπασμένα μάρμαρα – απομεινάρια από το μικρό εμφύλιο που ζούμε – ισορροπώντας ανάμεσα σε σκόρπια σκέιτ, απλωμένα πόδια, άχαρα γλωσσόφιλα και κάτι εφήβους που ακούν μουσική από τα ίδια ακουστικά σαν σιαμαίοι. Δεν έχουν να κάνουν τίποτα καλύτερο τα μαλακιστήρια μεσημεριάτικα; Σαράντα βαθμοί εκεί έξω κι αυτά το χαβά τους. Οι τσολιάδες έχουν λόγο να λιώνουν στη ζέστη, αυτά τι λόγο έχουν; Δυο σκαλιά πριν την είσοδο του μετρό, ένα μαλακιστήρι έχει απλώσει τόσο πολύ τα πόδια του που δε χωράω να περάσω. Δυσανασχετώ, αλλά δε λέω τίποτα, απλά κοντοστέκομαι και το κοιτάζω. Με τα πολλά, το καταλαβαίνει και τα μαζεύει σιγά-σιγά, αλλά δε δείχνει να αγχώνεται κιόλας. Ούτε μου ζητάει συγγνώμη – ούτε μου χαμογελάει – ούτε μου καν μου ρίχνει μισό βλέμμα. Είμαι σίγουρος ότι μόλις γυρίσω την πλάτη θα βγάλει έναν τεράστιο μαρκαδόρο από την τσέπη και θα γράψει «βασανίζομαι» στο πλατύσκαλο, έτσι για να με πικάρει. Ναι ρε, βασανίζομαι, υπάρχει κάποιο πρόβλημα; Τι μου το κοπανάτε συνέχεια όλοι σας;

Κατεβαίνω κάτω στην αποβάθρα μα δεν υπάρχει ψυχή. Που πήγαν όλοι; «Επόμενο τρένο σε επτά λεπτά». «Επτά – λεπτά», ωραία παρήχηση. Άσχετο, αλλά μήπως ξέρει κανείς γιατί λέμε τετραπέρατος και πεντάμορφη; Τι θα άλλαζε, ας πούμε, αν λέγαμε πενταπέρατος και τετράμορφη; Θέλω να πω, τα «επτά λεπτά» είναι προφανές γιατί ηχούν ωραία, αλλά οι πέντε ομορφιές και τα τέσσερα πέρατα γιατί;

tumblr_ljafd8dhX51qaz0qto1_500Προχωράω προς το τέλος της αποβάθρας. Άκρα του τάφου σιωπή […]. Ο μοναδικός άνθρωπος που βρίσκεται γύρω μου είναι ένας γέρος που κάθεται στο τελευταίο παγκάκι άκρη-άκρη και κοιτάζει μια τρύπα στην οροφή που στάζει. Μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η άσπρη γενειάδα του και τα παλιά ρούχα του και κάθομαι δίπλα του για να τον παρατηρήσω. Για την ακρίβεια, παραδίπλα του, άφησα και μια θέση κενή για να μην πιάσουμε ψείρες. «Τι να γυρεύει ο Γκάνταλφ στο μετρό;» σκέφτομαι και δεν μπορώ να μην τον ρωτήσω.  «Τι περιμένεις;» του λέω. «Τι να περιμένω;» μου απαντάει. Με εκνευρίζει να μου απαντάνε με ερωτήσεις, αλλά έχει δίκιο ο άνθρωπος, τι να περιμένει στην αποβάθρα, το μετρό θα περιμένει. «Συγγνώμη, αλλά…» του λέω. «Δεν πειράζει» μου λέει και συνεχίζει «Βλέπεις την οροφή που στάζει; Ολόκληρη λιμνούλα έχει σχηματίσει! Από πού να τρέχει τόσο νερό καλοκαιριάτικα;». «Έλα ντε» του λέω, «δίκιο έχεις, από πού να τρέχει τόσο νερό καλοκαιριάτικα;»  «Το επόμενο τρένο που θα έρθει θα είναι γεμάτο» μου λέει, «αλλά δε θα είναι μέσα η δικιά σου. Εμένα δε με νοιάζει, γιατί έτσι κι αλλιώς πάω στην αντίθετη κατεύθυνση». Ξαφνιάζομαι. «Και πού ξέρεις εσύ για τη δικιά μου;» του απαντάω. Σιωπή. «Και γιατί δεν πας στην απέναντι αποβάθρα, αφού πας στην αντίθετη κατεύθυνση;» τον ξαναρωτάω. Ξανά σιωπή.

Τα επτά λεπτά περνάνε και το τρένο φέρνει μαζί του ένα αεράκι και το παρατάει μπροστά μας. Σηκώνομαι να δω, αλλά πουθενά η δικιά μου. Οι πόρτες ανοίγουν, αλλά δεν κατεβαίνει κανείς. Ούτε επιβιβάζεται κανείς. Ποιος να επιβιβαστεί άλλωστε; Εγώ και ο Γκάνταλφ είμαστε μόνο στην αποβάθρα. Εγώ περιμένω τη δικιά μου κι αυτός χαζεύει τη λιμνούλα σαν μωρό. «Είχε δίκιο ο γέρος» σκέφτομαι και ξανακάθομαι στη θέση δίπλα του. Για την ακρίβεια, παραδίπλα του, γιατί κυκλοφορούν και αρρώστιες. «Ξέρεις πόσοι ήταν μέσα στο τελευταίο βαγόνι;» με ρωτάει. «Όχι, που να ξέρω;» του απαντάω. «Ακριβώς εκατό» μου λέει, «τους μέτρησα». Κουνάω το κεφάλι μου περιφρονητικά. Πώς μέτρησε μωρέ ο τρελάρας εκατό κεφάλια σε πέντε δευτερόλεπτα; «Και πόσοι ήταν πιο έξυπνοι από ‘σένα;» με  ξαναρωτάει. «Εσύ πόσοι νομίζεις;» του απαντάω με ειρωνεία. «Δεν είναι ευγενικό να απαντάς με ερώτηση» μου λέει.

Κοίτα να δεις που μας την είπε κιόλας ο κωλόγερος. Αν του την είχα πει εγώ όταν έπρεπε, τώρα θα το είχαμε γλιτώσει όλο αυτό. «Εσύ δεν είσαι ο Ιωσήφ Πλατώ;» με ρωτάει. «Ναι, εγώ είμαι, εσύ ποιος είσαι;» του απαντάω με έκπληξη. Εκείνη την ώρα πλησιάζει – με ασυνήθιστα υψηλή ταχύτητα – το τρένο από την απέναντι πλευρά και ο θόρυβος με εμποδίζει να ακούσω τι μου λέει, αλλά μιλάει και τόσο σιγά που μοιάζει σαν να μη θέλει να μου πει. Ύστερα, σηκώνεται από το παγκάκι, τεντώνεται σαν μόλις να ξύπνησε, κάνει δυο βήματα προς τη λιμνούλα και με απόλυτη φυσικότητα γλιστράει στα νερά και πέφτει στο κενό. Κοιτάζω να δω αν υπάρχει κάποιος τριγύρω μου να με βοηθήσει και συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι μόνος μου στην κόκκινη γραμμή με ένα πτώμα στις ράγες. Στην κόκκινη γραμμή; Τι δουλειά έχω στην κόκκινη γραμμή; Στην μπλε είναι το ραντεβού μου. Κάνω νόημα στην κάμερα ασφαλείας για βοήθεια και κατευθύνομαι προς τη σωστή αποβάθρα. Τι τσαρούχια και μαλακίες, τελικά τίποτα δε γλιστράει πιο πολύ από το απλό νερό.


Αν έχετε απορία, τελικά με περίμενε η δικιά μου στη μπλε γραμμή και πήγαμε μια βόλτα μέχρι το αεροδρόμιο ακούγοντας σαν σιαμαίοι αυτή την playlist:

Advertisements

5 thoughts on “Το πατσατζίδικο: η μπλε γραμμή

  1. Παράθεμα: Το πατσατζίδικο | Τα Νέα του Βελγίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s